ลูกสนเดินขาลากกลับไปยังห้องพักด้านหลัง กว่าจะดูแลลูกค้ากลุ่มนั้นได้ก็เล่นเอาเหน็ดเหนื่อยจนอยากจะลาออก แต่ด้วยจำนวนเงินมันก็ทำให้เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเพื่อตั้งสติ เมื่อมือเรียวล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงรอยยิ้มเล็กๆก็ผุดขึ้นมาบ้าง เด็กหนุ่มได้ทิปส์จากการชงเหล้ามาตั้งหกร้อย อย่างน้อยก็ดีกว่าไปเสิร์ฟอาหารทั้งวันทั้งคืนเหมือนงานที่ผ่านมา
“ลูกสน อยู่นี่เอง พี่เจมส์ถามหาเราน่ะ”
“อ้อ ครับ เดี๋ยวสนรีบออกไปเลย”
รุ่นพี่บาร์เทนเดอร์สาวเดินเข้ามาเรียกเด็กใหม่ให้ไปหาเ้าของร้าน ตอนแรกที่ลูกสนมาสมัครงานพาร์ททามที่นี่ก็เพื่อจะเป็บาร์เทนเดอร์หน้าบาร์ แม้จะได้เงินไม่เยอะเท่าเด็กชงเหล้าหรือเด็กเอนเตอร์เทน แต่เด็กหนุ่มก็ชื่นชอบการอยู่กับที่มากกว่าต้องฉีกยิ้มสนทนาพาทีกับคนแปลกหน้า
หลังจากที่ได้ฝึกงานที่หน้าบาร์เพียงแค่สามวัน ลูกค้าหัวงูก็เอาแต่มุงอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน เจมส์เลยสั่งให้ลูกสนเปลี่ยนหน้าที่ไปเป็เด็กชงเหล้าบนโต๊ะเพื่อจะได้กระจายลูกค้าไม่ให้มามุงอยู่ที่เดิม แม้ตอนแรกจะไม่อยากทำ...แต่เงินจำนวนนั้นก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ไม่ยาก
“สวัสดีครับพี่เจมส์”
“อ้าว อยู่นี่เอง เราว่างแล้วใช่มั้ย”
“ครับ”
“พอดีว่ามีลูกค้า VIP รอเราอยู่น่ะ เดี๋ยวพี่เอาเลขโต๊ะให้ เต็มที่เลยนะคนนี้เขาจ่ายไม่อั้น”
“แต่…หน้าที่ผมรับแค่ลูกค้าปกติไม่ใช่หรอครับ”
“เอาน่า ไม่เป็ไรหรอก”
เนื่องด้วยลูกค้าในร้านมีมากกว่าปกติ มันจึงทำให้เจมส์ไม่ได้อธิบายอะไรให้เด็กใหม่ฟังเท่าไหร่นัก เขาวิ่งหัวหมุนไปทั่วจนเลขโต๊ะและเมนูเหล้าที่ลูกค้า VIP สั่งอยู่ในมือของร่างเล็กไปโดยปริยาย
“รีบๆเลยสน คืนนี้คงได้ทิปส์เยอะแน่ๆ”
“พี่แพรอ่ะ รู้ทั้งรู้ว่าสนไม่ชอบขึ้นไปข้างบน”
เด็กหนุ่มบอกรุ่นพี่บาร์เทนเดอร์ ก่อนจะเดินไปหยิบเหล้าที่ลูกค้า VIP สั่ง ลูกสนทำงานส่งตัวเองเรียนมาั้แ่ปีหนึ่ง เนื่องด้วยฐานะทางบ้านไม่สามารถส่งถึงมหาลัยฯในเมืองกรุงได้ แต่อีกไม่นานความลำบากที่ผ่านมาคงหมดไป เพราะบริษัทั์ใหญ่ตอบรับการฝึกงานของเขาเป็ที่เรียบร้อย ถ้าฝึกงานผ่านบริษัทนั้นเมื่อไหร่จะไปสมัครงานที่ไหนก็สะดวกทั้งนั้น เผลอๆเขาอาจจะได้เข้ารับทำงานที่นั่นเลยก็ได้
“ลูกค้าเรียกผมมาชงเครื่องดื่มให้ใช่มั้ยครับ”
“….”
รอยยิ้มใสๆส่งไปให้ชายผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเ็า ลูกสนััได้ทันทีว่ามีความไม่ชอบมาพากลในความคิดของผู้ชายคนนี้ แต่ด้วยหน้าที่การงานของตัวเองมันจึงทำให้มือเรียวรีบทำการชงเหล้าและเริ่มสนทนากับลูกค้า VIP ตามสเตปที่รุ่นพี่คนอื่นๆสอนมาทั้งหมด
“หมดแก้วนะครับ”
“….”
“คุณลูกค้า?”
“....แก้วของนายล่ะ”
เสียงเข้มทุ้มต่ำตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นะเื เมื่อลูกสนได้ยินดังนั้นเขาก็รีบหยิบน้ำมะนาวที่มีสีคล้ายกับเหล้าชูขึ้น ดวงตาคมจ้องมองไปยังน้ำสีอำพันในมือเรียว ก่อนจะจ้องมองไปยังใบหน้าหวานสวยที่พยายามฉีกยิ้มเอาใจสุดกำลัง
“อยู่กับลูกค้าก็ต้องดื่มเครื่องดื่มแบบเดียวกับลูกค้าสิ”
“….เอ่อ…คือ….”
“ฉันไม่ชอบแบ่งแยกรสชาติน่ะ”
ว่าแล้วมือหนาก็เอื้อมไปหยิบแก้วออกจากร่างเล็กก่อนจะยื่นแก้วที่ลูกสนชงให้ใส่แทน ดวงตากลมโตจ้องมองสิ่งนั้นด้วยความไม่เข้าใจ ปกติเวลาชงเหล้าให้ลูกค้าเขาจะชงเหล้าเข้มๆให้อยู่แล้ว เพราะอยากให้คนพวกนั้นเมาเร็วๆ แต่สถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้มันทำให้เด็กหนุ่มตามไม่ค่อยทันเท่าไหร่นัก
“อืม…เหล้าแก้วของนาย...อร่อยดีนะ...รสชาติมัน....เข้มดีจริงๆ”
“คือ…”
“ลองชิมของฉันสิ”
ลูกสนยิ้มกว้างก่อนจะทำตามคำสั่ง เมื่อความเข้มข้นขมจัดไหลเข้าไปในลำคอขนตายาวสวยก็กระพริบเร็วถี่ แก้มกลมทั้งสองข้างกระตุกไปมา เพียงแค่จิบเบาๆก็รู้สึกเหมือนกับถูกยาสลบปบเข้าทางจมูก ลูกสนไม่เข้าใจว่าทำไมพวกคนรวยถึงได้จ่ายเงินราคาแพงเพื่อดื่มยาพิษพวกนี้
“อร่อยมั้ย”
“อ…อร่อยครับ...คุณลูกค้า”
“อร่อยก็หมดแก้วเลยสิ”
“หือ???”
“หมดแก้วเลยครับ...น้อง”
ร่างสูงเดินมานั่งข้างๆเด็กหนุ่ม ก่อนจะดันหลังมือให้อีกฝ่ายดื่มเหล้าสีอำพันลงไปในลำคอ ลูกสนไม่มีทางเลือก เขากลั้นใจและกระดกของเหลวรสชาติเกินราคาลงคอจนหมด เมื่อเคชินทร์เห็นเช่นนั้นเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าแดงระเรื่ออยู่ใกล้เพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมๆที่โชยออกมาตามซอกคอมันทำให้ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม เขาอยากจะรีบปิดดีลงานสัมนานี้ให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้มุ่งหน้าไปคุยธุรกิจั์ใหญ่ที่โรงแรมต่อ แต่ท่าทางของเด็กน้อยตรงหน้าที่แสร้งทำเป็ว่ายังไหว...
มันทำให้ท่านประธานอยากดูความพยายามของเขาต่อจนจบ...
“เราชื่ออะไรนะ”
“ส…สนครับ...อึก...ลูกสน”
“อืม…น่าสนใจ”
13K
![[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316625_41806885.webp)
