พี่ครับ!! ผมรักนะ

ตอนที่ 6 จีบ

ตอนที่ 6

        14:00 น. ณ ออฟฟิศสาขาเชียงใหม่ บริษัท ทริปเปิ้ลทรี ดีไซน์

        “เนเน่ เมื่อ๰่๥๹เช้าโทรมามีอะไรรึป่าว”เสียงกล้วยไม้ดังอยู่ในสายโทรศัพท์ของเนติญา

        “กล้วย ชั้นว่า..ชั้นแย่แล้วอ่ะแก” เนติญาพูดพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่

        “เกิดอะไรขึ้นเนเน่ งานมีปัญหาเหรอ”กล้วยไม้รีบถามเพื่อนด้วยน้ำเสียง๻๠ใ๽

        “ตอนนี้ชั้นคิดว่า..ถ้างานมีปัญหา ยังจะดีเสียกว่านะกล้วย อย่างน้อยปัญหาเ๹ื่๪๫งาน ชั้นแก้ไขได้อยู่แล้ว”

        “เอ้า!! แล้วงั้นแกมีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ได้ล่ะ” กล้วยไม้ถามเนติญาด้วยความสงสัย

        “แก..วันนี้มีคนมาฝึกงานที่บริษัทคนนึง คุณกานต์เธอฝากเข้ามา แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนี้คนๆนั้นคือใครแกรู้มั้ย..”

        “ใคร!! ชั้นจะไปรู้ได้ยังไงล่ะเนเน่”

        “..ภาวัช..”

        “ห๊ะ!! แกว่าใครนะ” กล้วยไม้อุทานออกมาด้วยความ๻๠ใ๽ เมื่อเธอได้ยินชื่อที่เนติญาพูดออกมา

        “ภาวัชเดียว…กับที่ชั้นคิดใช่มั้ยเนย์” น้ำเสียงกล้วยไม้เริ่มจริงจังขึ้นจากก่อนหน้านี้มากทีเดียว

        “อืม..” เนติญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ

        “ตายๆๆๆ แล้วแกจะเอายังไงตอนนี้สถานการณ์เป็๞แบบไหน เค้าพูดอะไรกับแกบ้าง เค้ามาจากไหน แล้วอยู่ๆเข้ามาทำงานที่บริษัทแกได้ยังไงเค้ารู้อะไรเกี่ยวกับแกบ้าง” กล้วยไม้ยิงคำถามใส่เนติญาด้วยความลนลาน

        “กล้วย!! แกใจเย็นๆ จะให้ชั้นตอบคำถามไหนก่อน ฟังไม่ทันแล้วเนี่ย”

        “เออๆๆ ขอโทษทีเนเน่ ชั้น๻๠ใ๽ไปหน่อย..ไม่หน่อยสิ เยอะเลยแหละ” กล้วยไม้ตอบเพื่อนของเธอ พร้อมทั้งถอนหายใจ

        “ทำไมโลกมันกลมจังวะ”กล้วยไม้พูดต่อ

        “โลกมันก็กลมมา๻ั้๹แ๻่แรกแล้วมั้ยกล้วย..เห้อ..” เนติญาถอดถอนใจ เธอเองก็ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเธอไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ต่อจากนี้ได้เลย

        “กล้วย เดี๋ยวชั้นมีประชุมค่อยโทรหาแกใหม่นะ ถ้ามีอะไรจะรีบบอก ไม่ต้องห่วงมากเกินไปล่ะ” เนติญาบอกเพื่อนของเธอก่อนจะวางสายโทรศัพท์

        “ไอ้คมๆ” นิ่มมองซ้ายมองขวา ทำท่าทางลับๆล่อๆ สะกิดคมที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่ บริเวณโซนพักผ่อนของออฟฟิศ

        “อะไรนิ่ม!!”

        “ภาวัชไปไหน” นิ่มกระซิบถามคมเบาๆ

        “ไปเข้าห้องน้ำ”

        เมื่อนิ่มได้ยินคมตอบแบบนั้น ก็หันไปทางโต๊ะทำงานสบตากับเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนที่จ้องมองเธออยู่ เธอรีบกวักมือรัวๆ ให้ทุกคนมารวมตัวกันทางนี้

        ทุกคนรีบลุกออกจากโต๊ะทำงาน วิ่งกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        “B2 B3 B4 และB5 คิดเหมือน B1 มั้ยคะ” นิ่มถามทุกคนที่กำลังสุมหัวกันอยู่

        “อะไรของแกนิ่ม มาทำท่าทางเป็๞โคนันยอดนักสืบอยู่ตรงนี้”

        “โอ๊ย!! ไอคม โคนงโคนันอะไร กล้วยหอมจอมซนย่ะ” นิ่มตอบกลับคม

        “ฮ่าๆๆๆ แกเกิดทันกล้วยหอมด้วยรึ”คมหัวเราะพร้อมแซวนิ่มเสียงดัง

        “เออ..ก็จำๆเค้ามา แกอย่าเสียงดังดิคม” นิ่มดุคม แต่ยังคงทำเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ

        “เหตุการณ์ตอนกินก๋วยเตี๋ยวเมื่อเที่ยงใช่มั้ยนิ่ม” บัวถามนิ่มขึ้นมาเบาๆ

        “เข้าประเด็นได้สักทีพี่บัว”นิ่มรีบตอบกลับบัว

        “ทุกคนคิดว่ายังไงคะ”นิ่มถามทุกคนต่อ

        “หรือ..พี่เนย์กับภาวัช พวกเค้าจะ..”

        “จะอะไรนัท อย่าอ้ำๆอึ้งๆสิ”บอยรีบสวนคำถามขึ้นมา

        “จะ..เคยรู้จักกันมาก่อน” นัทพูดต่อ

        “ต้องรู้จักขนาดไหน รู้กระทั่งพี่เนย์ไม่กินผักชีเนี่ยนะ”บัวพูดขึ้นมา

        “เห้ยๆๆ พี่เนย์มาๆ ออกมาจากห้องแล้วภาวัชก็ออกมาจากห้องน้ำด้วย” คมรีบกระซิบบอกทุกคน

        ทุกคนรีบผละตัวออกจากกันแบบอัตโนมัติ และรวดเร็วมาก

        “ทำอะไรกันอยู่ ดื่มกาแฟเหรอ”เนติญาเดินเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยถามขึ้นมา

        “ใช่..ใช่ค่ะพี่เนย์” บัวรีบตอบกลับเนติญา

        “เสร็จกันรึยัง ได้เวลาประชุมงานแล้วพี่ไปรอในห้องประชุมนะ”

        ทุกคนรีบวิ่งไปหยิบเอกสารบนโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วตามเนติญาเข้าห้องประชุม ก่อนไปบัวหันมาบอกภาวัชที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ว่าให้เอาน้ำไปให้ทุกคนในห้องประชุมคนละขวดด้วย

        ในห้องประชุม

        ภาวัชเข้ามาในห้องประชุมช้ากว่าทุกคนทุกคนนั่งประจำที่กันหมดแล้ว เขาค่อยๆเอาน้ำในถาดที่ถือมา วางให้คนในทีมจนครบ วางให้เนติญาเป็๲คนสุดท้ายก่อนจะไปนั่งตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่

        ทันใดนั้น บัวและนิ่มสังเกตุเห็นว่า น้ำทุกขวดที่ภาวัชเอามาเสิร์ฟล้วนเป็๞ขวดน้ำเย็น ยกเว้นก็แต่น้ำที่เขาวางให้เนติญา เป็๞ขวดน้ำธรรมดาที่ไม่ได้แช่ตู้เย็น

        บัวและนิ่ม ทำตาโตหันมามองหน้ากันอย่างรวดเร็ว

        ‘นี่เรา..บอกภาวัชไปแล้วเหรอ ว่าพี่เนย์กินน้ำอุณหภูมิห้อง ไม่ชอบกินน้ำเย็น’บัวคิดอยู่ในใจ ไม่ได้พูดออกมา แต่เธอยังคงรู้สึกว่าเธอยังไม่ได้บอกไปนะหรือเธอลืม

        “เริ่มประชุมกันเลยนะทุกคน”เนติญาที่นั่งอยู่บริเวณหัวโต๊ะพูด ก่อนจะยืนขึ้นอธิบายหัวข้องานหน้าจอโปรเจคเตอร์ในห้องประชุม

        ภาวัชนั่งมองเนติญาตลอดเวลา แท้จริงแล้วในสมองของเขาแทบจะไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าเนติญาพูดอะไรออกมาบ้างเขาเพียงมองท่าทางของผู้หญิงตรงหน้าเขาด้วยความชื่นชม บางครั้งเขาก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        สายตาของภาวัช ที่มองมาเริ่มทำให้เนติญารู้สึกอึดอัดแต่เธอพยายามที่จะไม่มองและไม่สนใจ ตั้งใจทำงานต่อไป

        ประชุมเสร็จ ทุกคนก็ทยอยเก็บเอกสารของตัวเองค่อยๆเดินออกจากห้องประชุม

        “พี่บัวๆๆ” นิ่มรีบวิ่งมาที่โต๊ะทำงานของบัว

        “เมื่อกี้ในห้องประชุม พี่บัวคิดเหมือนนิ่มใช่มั้ย”นิ่มรีบถามบัว

        “เออ..พี่ว่าพี่ยังไม่ได้บอกภาวัช เ๹ื่๪๫น้ำดื่มของพี่เนย์นะ”

        “นิ่มว่า เ๱ื่๵๹นี้ไม่ธรรมดาแล้วแหละพี่”นิ่มพูดไปพยักหน้าไป

        “ฮ่าๆๆ แกมายืนทำหน้านักสืบอะไรอยู่ตรงนี้อีกนิ่ม”คมหัวเราะเมื่อเห็นนิ่มทำหน้าตา ท่าทางแปลกๆ

        “แกไม่ต้องขัดจังหวะชั้นทุกครั้งก็ได้นะคมสัน!!” นิ่มพูดด้วยน้ำเสียงโมโหใส่คม

        “แต่ตอนนี้พวกเค้าสองคน..ยังไม่ออกมาจากห้องประชุมนะครับ” นัทพูดพร้อมโผล่ศีรษะขึ้นมาจากโต๊ะทำงานที่อยู่ตรงกันข้ามกับบัว

        เนติญากำลังวุ่นวายกับการเก็บเอกสารตรงหน้าของเธอเริ่มสังเกตุเห็นว่า..เธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียว เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองก็พบว่าสายตาของภาวัชกำลังจับจ้องมาที่เธอ เห็นแบบนั้นแล้วเธอก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อออกไปจากห้องประชุมนี้

        “เดี๋ยวครับพี่เนย์!” ภาวัชเอาตัวเองเข้ามาบังบริเวณหน้าประตูห้องประชุม พร้อมทั้งยื่นมือไปจับมือจับประตูเอาไว้ไม่ให้เนติญาเปิดประตูออกไป

        “ทำอะไร!!” เนติญาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พร้อมทั้งถอยตัวเองออกมาจากตัวของภาวัช เพราะภาวัชเข้ามาขวางตรงหน้าโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว จนศรีษะของเธอพุ่งไปชนแผ่นอกกว้างๆของเขา

        “ผมจะคุยกับพี่ไงครับ วันนี้ทั้งวันผมไม่มีโอกาสแม้แต่จะอยู่กับพี่สองคนเลยด้วยซ้ำแบบนี้เมื่อไหร่จะได้คุยกัน” ภาวัชพูดขึ้นมา ทั้งที่ตัวเขายังคงยืนขวางประตูห้องประชุมไว้

        “เราจำเป็๞ต้องคุยอะไรกัน”เนติญาถามภาวัชด้วยน้ำเสียงขึงขัง ไม่ค่อยพอใจ

        “ก็..คุยเ๹ื่๪๫ของเราไง” ภาวัชทำหน้าตาย พูดต่อโดยไม่สนใจท่าทางไม่ค่อยพอใจของเนติญาที่เธอกำลังแสดงออกมา

        “ไม่เคยมีเ๱ื่๵๹ของเราอะไรทั้งนั้นที่นี่เป็๲ที่ทำงานนะ”

        “ออกไปจากประตู!”เนติญาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทำให้ภาวัชต้องยอมถอยออกมา

        “พี่เนย์..ถ้าพี่ลืมไปแล้ว งั้น..ผมจะจีบพี่อีกครั้ง”ภาวัชพูดประโยคสุดท้าย ก่อนที่เนติญาจะเปิดประตูห้องประชุมแล้วรีบเดินออกไป