"ตอนนี้ฉีห้าวนั่งอยู่ที่บนอัศจรรย์เมื่อเขาเห็นเซียวจ้านก็มีความดีใจส่วนหนึ่งผสมกับความโล่งดีใจส่วนหนึ่ง เพราะการประลองก่อนหน้านี้คนนอกไม่สามารถเข้าไปดูได้ เขาจึงได้เเต่รอการประกาศผลเมื่อเขาเห็นชื่อของเซียวจ้านผ่านการทดสอบสองรอบเเรกเขาก็รีบมาที่สนามการประลองทันที เเต่เมื่อเขาเห็นผู้ต่อสู้ของเซียวจ้านเขาก็อดกังวลไม่ได้เพราะเขาก็ััได้เช่นกันว่าคู่ต่อสู้ของเซียวจ้านอยู่ในระดับก่อกำเนิดปราณขั้นเจ็ดนี่ทำให้เขาอดห่วงไม่ได้ ที่สนามประลองเซียวจ้านกำลังยืนประจันหน้ากับเด็กหนุ่ม เ้าหนูข้าว่าเ้าควรกลับบ้านไปกินนมเเม่ซะก่อนที่ข้าจะลงมือ ไม่รู้หรอกนะว่าเ้าผ่านการทดสอบก่อนหน้าเข้ามาได้ยังไง เเต่ดูเหมือนโชคของเ้าจะจบเเล้วเมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ปล่อยกลิ่นอายการบ่มเพาะของระดับก่อกำเนิดปราณขั้นเจ็ดออกมา พร้อมทำสีหน้าหยิ่งทนงเเละภาคภูมิใจ “ดูสิเ้าหนุ่มนั้นอยู่ระดับก่อกำเนิดปราณระดับเจ็ดเเล้ว เ้าหนูนั้นสู้ไม่ได้เเน่ ผู้คนบนอัศจรรย์เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง ผู้าุโหลู่หลี่ท่านว่าเ้าหนูนี่จะรอดหรือเปล่าผู้าุโโจวซือถามขึ้น ข้าว่าเขายังเด็กไปเเต่ยังไงพร์ของเขาก็น่ากลัว ต่อให้เขาไม่ผ่านการประลองข้าก็จะรับเขาเป็ศิษย์ส่วนตัวของข้าผู้าุโหลู่หลี่ตอบกลับ
เมื่อได้ยินเช่นนี้โจวซือก็รู้สึกใเเต่เมื่อนึกดูเเล้วก็น่าเสียดายที่จะปล่อยให้ผู้ที่มีพร์ระดับหกจากไป ตะกี้เ้าบอกโชคของข้าหมดงั้นหรือ ข้าว่าโชคของเ้ามากกว่า เซียวจ้านกล่าวตอบชายหนุ่ม เมื่อชายหนุ่มได้ยินเช่นนี้ก็อดที่จะโกรธไม่ได้ ได้งั้นข้าจะเเสดงให้เ้าดู เมื่อชายหนุ่มพูดจบเขาก็กระจวนตัวเข้าไปหาเซียวจ้าน เเต่เมื่อขาของเขาก้าวออกไปยังไม่ถึงหนึ่งเก้า เซียวจ้านก็มาโผล่ตรงหน้าเขา เเละตบหน้าของชายหนุ่มระดับก่อกำเนิดปราณชั้นเจ็ดเข้าไปหนึ่งฉาก จากนั้นชายหนุ่มก็ล้มลงไปกลับพื้น “เ้า เ้ากล้าดียังไงมาตบหน้าข้า ชายหนุ่มยังพูดไม่จบประโยคก็โดนตบเข้าไปอีกหนึ่งฉาก จากนั้นภาพเดิมก็วนซ้ำไปมา ชายหนุ่มถูกเซียวจ้านตบนับสิบครั้งเเล้ว ตอนนี้ใบหน้าของเขาบูนบวมเหมือนหมู ข้า”ข้า ข้าขอยอมเเพ้
ชายหนุ่มกล่าวออกมาได้อย่างอยากลำบาก เเต่ไม่ทันจบประโยคเซียวจ้านก็ตบเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอีกครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มพยามยอมเเพ้หลายต่อหลายครั้งเเต่ก็โดนตบเข้าที่ใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะพูดจบประโยคง่ายๆคือคำว่ายอมเเพ้ด้วยซ้ำ ไม่นานจากนั้นชายหนุ่มก็ได้สลบไป ตอนนี้เซียวจ้านยังมีท่าทางสงบ ต่างจากผู้คนบนอัศจรรย์ บ้าหน่ะ ดูสิเ้าหนูนั่นไม่ยอมให้เขายอมเเพ้ด้วยซ้ำ อายุเ้าหนุ่มนั้นพึ่งจะเท่าไหร่เองเเต่กลับเเข็งเเกร่งเเละโเี้ยิ่งนัก ข้าว่าเขายังไม่ถึงเก้าขวบเลยด้วยซ้ำ เเต่ขนาดระดับก่อกำเนิดปราณขั้นเจ็ดยังไม่ใช่คู่มือของเขาเลย หรือว่าเ้าเด็กนี่อาจมาจากขุมกำลังใหญ่สักเเห่งก็ได้ ดูหน้าเ้าหนุ่มนั้นสิข้าว่าถ้ามันกลับบ้านไปบิดามันคงจำหน้ามันไม่ได้เป็เเน่ เมื่อฉีห้าวได้ยินเสียงพูดคุยซุบซิบกันโดยรอบเขาก็ยืดอกขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ด้วยความภาคภูมิใจในตัวลูกชายของตน หลังจากนั้นการประลองก็เริ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเเต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเซียวจ้านสำหรับเขามันก็เเค่เด็กน้อยตีกันธรรมดาๆ เมื่อถึงรอบของเซียวจ้านอีกครั้งเขาก็ขึ้นไปบนเวทีการประลอง เเละยืนรออย่างสงบเพราะเขารู้ว่าคู่ต่อสู้จะไม่กล้าขึ้นมาเเน่ นี้คือสาเหตุที่เขาทรมานเ้าเด็กนั่นเขาถึงได้บอกมันว่าเป็โชคร้ายของมันต่างหาก หลังจากนั้นไม่นานกรรมการก็ตัดสินให้ผู้ชนะคือเซียวจ้าน เ้าเด็กนั้นน่ากลัวเกินไปใครอยากจะไปสู้กับมันกัน ผู้คนบนอัศจรรย์พูดคุยกัน
รอบต่อไปเสี่ยวจ้านก็เข้ารอบโดยที่ไม่ต้องต่อสู้กับใคร เอาหล่ะพวกเ้าทั้งหมดสามสิบคนที่ผ่านการทดสอบมาได้ ตอนนี้พวกเ้าทั้งหมดก็ได้เป็ศิษย์ของโรงเรียนยุทธ์เเล้ว จากนั้นผู้าุโหลู่หลี่ก็นำขวดยาออกมาสามสิบขวดเเละปล่อยขวดยาลอยออกไปให้พวกศิษย์ใหม่คนละขวด นี่คือยาระดับต่ำ เเต่ละขวดข้างในมียาระดับต่ำอยู่ขวดละสิบเม็ด นี่พิเศษสำหรับศิษย์ใหม่ทุกคน ศิษย์ทุกคนประสานมือขอบคุณ เอาหล่ะพวกเ้าตามข้าเข้าไปในโรงเรียน เมื่อผู้าุโหลู่หลี่กล่าวจบก็เดินนำทางศิษย์ใหม่หล่านี้ไป
พวกศิษย์ใหม่เดินตามมาได้ไม่นานก็เห็นหอคอยขนาดใหญ่ตั้งอยู่ นี้คือหอสรภพมันคือจุดศูนย์กลางของโรงเรียนเเละเป็สถานที่ร่ำเรียนตำราวิชาเเละจะช่วยในการบ่มเพาะต่างๆของพวกเ้า เมื่อพูดจบหลู่หลี่ก็พาเดินไปข้างหลังหอสรภพ เมื่อเดินไปได้ประมาณสองลี้(หนึ่งลี้เท่ากับห้าร้อยเมตร) นั่นคือที่พักของพวกเ้าหลู่หลี่กล่าว เมื่อเซียวจ้านเห็นที่พักมันเป็เพียงหอพักหลายตึกเเละเเต่ละตึกก็มีประมาณสิบห้องเท่านั้น พวกเ้าเดินไปที่หอพักเเละบอกนามของพวกเ้าซะศิษย์พี่ที่ดูเเลเวรหออยู่จะจัดการหาห้องพักให้พวกเ้าทุกคน ส่วนศิษย์ที่เป็ผู้หญิงตามข้ามานี่ไม่ใช่หอพักของพวกเ้า ข้าจะพาพวกเ้าไปพักอีกหอพักหนึ่ง เมื่อกล่าวจบหลู่หลี่ก็จากไปก่อนจากไปเขาได้หันมายิ้มให้กลับเซียวจ้าน เซียวจ้านยิ้มตอบกลับเช่นกันเขารู้สึกได้ว่าหลู่หลี่คนนี้ประสงค์ดีกับเขา “เฮ้ยเ้าพวกเด็กใหม่ต่อเเถวให้มันดีหน่อย เอาหล่ะข้าคือศิษย์พี่ของพวกเ้านามว่าเฉิน ส่งเม็ดยาระดับต่ำของพวกเ้ามาให้ข้าคนละสามเม็ดจากนั้นก็เอากุญเเจห้องไปได้ นี่คือกฏของที่นี่ ศิษย์พี่เฉินกล่าว เมื่อพวกศิษย์ใหม่ได้ยินเช่นนี้ก็เริ่มะโด่าออกมาด้วยความโกรธ กฏบ้าอะไรของเ้าผู้าุโที่พาพวกข้ามาไม่เห็นบอกอะไรพวกข้าเลยด้วยซ้ำ
นี่มันข่มเหงกันชัดๆ ศิษย์ชายในหมู่ศิษย์ใหม่คนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจ ทันใดนั้นก็มีลำเเสงสายหนึ่ง จากนั้นตัวของศิษย์คนนั้นก็รอยขึ้นเมื่อเขาก้มมามองก็เห็นศิษย์พี่เฉินกำลังยืนจับคอของศิษย์ใหม่ที่กล่าวถามก่อนหน้าไว้อยู่ กฏงั้นหรือที่นี้ความเเข็งเเกร่วคือกฏเเละข้าเเซ่เฉินผู้นี้ คือผู้ที่เเข็งเเกร่งที่สุดในตอนนี้ดังนั้นข้านี้เเหละคือกฏ ศิษย์พี่เฉินกล่าวจากนั้นก็โยนศิษย์คนนั้นไปที่พื้น "เอือก" ศิษย์ใหม่คนนั้นกระอักเืออกมา ศิษย์พี่เฉินท่านทำเช่นนี้ไม่กลัวพวกเราทุกคนไปบอกผู้าุโหรอ ศิษย์ใหม่คนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย ผู้าุโไม่มายุ่งเกี่ยวกับเื่ของศิษย์หรอกที่นี้ฝึกโดยการเอาตัวรอดหากเื่เเค่นี้ผู้าุโต้องลงมือ วันๆเขาคงไม่ได้ทำอะไรเเล้ว ศิษย์พี่เฉินตอบกลับ ตอนนี้สีหน้าของศิษย์ดูท้อเเท้ เเต่ละคนเข้าเเถว เเล้วเอาเม็ดยาระดับต่ำสามเม็ดมอบให้กลับศิษย์พี่เฉินจกนั้นก็รับกุญแจห้องไป เอาละถึงคิวเ้าเเล้วส่งเม็ดยามาสามเม็ดเเล้วนำกุญเเจไปซะศิษย์พี่เฉินกล่าวกับเซียวจ้าน เเต่ภาพที่เขาเห็นถัดมาทำให้เขาขมวดคิ้ว เด็กน้อยอายุเจ็ดขวบไม่สนใจคำพูดของเขาเเละเดินผ่านเขาไปเพื่อที่จะขึ้นบรรไดไปชั้นบน เ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรอส่งยามาให้ข้าสามเม็ดไม่งั้นเ้าก็นอนนอกหอ เซียวจ้านหันกลับมาเเล้วกล่าวว่าถ้าเ้าอยากได้ของของข้าเ้าก็เข้ามาเอามันไปเอง เเต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเ้าจะมีความสามารถพอที่จะเอามันไปจากข้าได้หรือไม่ เซียวจ้านตอบกลับ เมื่อศิษย์พี่เฉินได้ยินเช่นนี้เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมา ตอนนี้ข้าจะเอาเม็ดยาจากเ้าห้าเม็ด ข้าไม่อยากทำร้ายเด็กหรอกนะศิษย์พี่เฉินกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ ที่ข้าพูดเมื่อกี้เ้าไม่ได้ยินหรือไงกัน หรือหูเ้ามันพิการ เซียวจ้านตอบ "ไอเด็กบัดซบ ศิษย์พี่เฉินไม่ทนกลับพฤติกรรมของเซียวจ้านอีกต่อไปเขาเเตะเข้าไปที่ใบหน้าของเซียวจ้าน เขานึกสภาพเอาไว้รอเเล้วว่าไอเด็กปากดีนี่คงร้องให้หลังจากที่โดนเขาอัดเละ เเต่ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึงตอนนี้ขาที่เขาเเตะออกไปถูกเ้าเด็กที่สูงเพียงเเค่หน้าอกของเขาคว้าเอาไว้ได้ จากนั้นเซียวจ้านก็จับข้าของเขาเหวี่ยงไปไกลกว่าห้าจั้ง(หนึ่งจั้งเท่ากลับสองเมตรห้าสิบนะครับ)
ศิษย์พี่เฉินกระอักเืออกมาคำใหญ่เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับาเ็ไม่น้อย ไม่จริงน่าข้าอยู่ระดับพลังกายขั้นสามจะมาเเพ้เด็กน้อยอย่างเ้าเนี่ยนะ เป็ไปไม่ได้ ศิษย์พี่เฉินกล่าวออกมาด้วยความโกรธ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น วิชาหมัดเหล็ก ศิษย์พี่เฉินะโออกมาเสียงดังจากนั้นเขาก็ซัดหมัดไปที่เซียวจ้าน เมื่อเห็นหมัดที่กำลังตรงเ้ามาเเววตาเซียวจ้านมีอาการเยาะเย้ย จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นมาเเละจับไปที่หมัดของของศิษย์พี่เฉินจากนั้นก็เหวี่ยงเเขนของเขาทุ่มศิษย์พี่เฉินลงไปกับพื้นเกิดเสียงดังสนั่นมีรอยรอยเเตกหลายสายจากจุดที่ศิษย์พี่เฉินนอนอยู่ ตอนนี้สภาพของศิษย์พี่เฉินย่ำเเย่มากมีเืไหลออกมาจากปากเขาไม่หยุด ศิษย์พี่เฉินตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นเขากล่าวว่า เ้ามีนามว่าอะไร "เซียวจ้าน เซียวจ้านตอบ ข้าจะจำเเค้นนี้ไว้ เ้ารอข้าก่อนเถอะ พูดจบศิษย์พี่เฉินรีบเดินกะเพกๆจากไป "เดียวก่อนเ้ายังไปไม่ได้
เซียวจ้านกล่าว ทำไมข้าจะไปไม่ได้เ้ากล้าฆ่าข้าในโรงเรียนงั้นเรอะ ข้าไม่ฆ่าเ้าหรอกเเต่เ้าต้องส่งของของเ้ามาให้ข้าทั้งหมด เซียวจ้านกล่าว เ้าปล้นข้ารึ ศิษย์พี่เฉินกล่าว เเน่นอนเ้าฟังไม่ผิด เซียวจ้านตอบ งั้นถ้าข้าไม่ให้ล่ะ เมื่อศิษย์พี่เฉินพูดจบประโยคเซียวจ้านก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขาเเละคว้าเเขนของเขาไปข้างหนึ่งจากนั้นเซี่ยวจ้านก็หักมันทิ้งทันที ""โอ๊ยยย ศิษย์พี่เฉินกรีดร้องด้วยความเ็ปเเต่หลังจากนั้นไม่นานเซียวเฉินก็หยิบเเขนอีกข้างของเขาขึ้นมาหักโดยไม่พูดไม่จาซักคำ ศิษพี่เฉินกรีดร้องเสียงดังอีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็เห็นเซียวจ้านกำลัง ง้างขาเพื่อที่จะเตะเ้าที่ขาของเขา เมื่อเห็นเช่นศิษย์พี่เฉินรีบะโด้วยความกลัว พอเเล้วๆข้าจะให้ของที่ข้ามีทั้งหมดเเก่เ้าปล่อยข้าไปเถอะ ศิษย์พี่เฉินรีบะโขอร้อง จากนั้นเขาก็หยิบถุงเก็บของออกมาให้เซียวจ้าน เซียวจ้านยื่นมือไปรับด้วยความยินดี เหล่าศิษย์ใหม่ที่ยืนดูอึ้งต่างอึ้งเเละสะใจในเวลาเดียวกัน จากนั้นก็พากันะโชื่อศิษย์พี่เซียวจ้านกันดังสนั่น โลกนี้ความเเข็งเเกร่งคือความาุโถึงเซียวจ้านจะพึ่งอายุเจ็ดขวบเเต่ก็เป็ผู้มีพระคุณของพวกเขาดังนั้นพวกเขาจึงไม่รั้งเกียจที่จะเรียกเซียวจ้านว่าศิษย์พี่ เซียวจ้านนำยาระดับต่ำออกมาจากถุงจำนวนร้อยเม็ดเเละโยนให้เหล่าศิษย์ใหม่ เมื่อเหล่าศิษย์ใหม่เห็นเเบบนี้เเต่ละคนก็พยักหน้าให้กันจากนั้นศิษย์คนหนึ่งก็กล่าวว่าศิษย์พี่เซียวจ้านข้ารับไว้ทั้งหมดไม่ได้หรอกมันมากเกินไปศิษย์พี่เก็บใว้ใช้จำนวนหนึ่งเถอะ ศิษย์ใหม่คนหนึ่งกล่าวขึ้น พวกเ้าเอาไปเถอะเม็ดยาระดับต่ำพวกนี้ไม่มีประโยชน์ต่อข้า เซียวจ้านตอบกลับ หลังจากนั้นเขาก็หันหลังเเละเดินขึ้นหอพักไป โดยไม่ปล่อยโอกาศให้ศิษย์ใหม่เ่าั้กล่าวอันใดอีก ภายในห้องพักเซียวจ้านกำลังนั่งอยู่บนเตียงรอบตัวเขาภายในห้องไม่ได้มีข้าวของเครื่องใข้มากนัก มีเพียงเก้าอี้เเละโต๊ะจัดเรียงกันอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น ตอนนี้เซียวจ้านกำลังนั่งอยู่ ภายในมือของเขามีถุงสีทองอยู่ นี่คือของกำนันที่ข้าได้มาตอนนี้จากนั้นเซียวจ้านก็ใสพลังจิตเข้าไปในถุงเเละทำลายเเนวป้องกันของถุงได้โดยง่าย เมื่อสำรวจภายในโดยรอบเซียวจ้านก็อดทอนถอนใจมิได้ เขาเห็นเพียงยาระดับต่ำจำนวนสี่ร้อยเม็ดเเละยาระดับกลางจำนวนสิบเม็ดเท่านั้นรวมถึงเคล็ดวิชาระดับต่ำจำนวนหนึ่ง ดูเหมือนทรัพยากรของโรงเรียนฝึกยุทธ์จะไม่เพียงพอสำหรับข้าเเล้วกระมั้งคงต้องหาทางไปเข้าร่วมกับสี่ยอดสำนักเพื่อเก็บเกี่ยวทรัพยากรในการบ่มเพาะ ตอนนี้เซียวจ้านมีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับปราณยุทธ์ขั้นปลาย พลังงานของเขาในตอนนี้อยู่ที่เเปดร้อยเเต้ม ขาดอีกสองร้อยเเต้มเขาก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับปราณเเท้จริงได้ เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็นำยาระดับต่ำเเละยาระดับกลางออกมาไว้ในมือทั้งสองข้าง ไม่นานหลังจากนั้นก็มีกลุ่มควันสีดำสองสายค่อยๆดูดกลืนเม็ดยาเ่าั้เข้าไป
ผ่านไปสี่ชั่วยามเซียวจ้านค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ตอนนี้ข้ามีพลังงานเพิ่มขึ้นมาหนึ่งร้อยสี่สิบ เท่ากับตอนนี้ข้ามีพลังงานอยู่ที่เก้าร้อยสี่สิบเเต้มอีกเพียงสี่สิบเเต้มข้าก็จะทะลวงเข้าสู่ระดับปราณเเท้จริงได้ ทันใดนั้นก็มีเสียงโหวกเเหวกโวยวายดังลั่นออกมาจากนอกหอพัก ใครคือเซียวจ้านออกมารับโทษของเ้าเดียวนี้ ตอนนี้มีผู้คนมากมายมารวมกันอยู่ที่หอพักศิษย์ใหม่ มีทั้งศิษย์เก่าเเละศิษย์ใหม่มากันเป็จำนวนมาก เมื่อศิษย์เก่าผู้มาดูว่าจะมีเื่อะไรสนุกๆให้พวกเขาดูบ้าง เเต่เมื่อเหลือบตามองไปเห็นผู้ที่มาโวยวายว่าเป็ใครก็อดมึนงงไม่ได้ นี่มีใครรู้ไหมว่าศิษย์พี่เฟิงจ้าวมาทำอะไรกันที่นี้ นี่เ้าไม่รู้หรอว่ามีศิษย์ใหม่ที่มาใหม่ได้ไปปล้นศิษย์พี่เฉินน่ะ ข้าได้ยินมาว่าเขาหักเเขนทั้งสองข้างของศิษย์พี่เฉินด้วยนะ เเถมข้ายังได้ยินมาด้วยว่าเขาพึ่งอายุเเค่เจ็ดขวบเท่านั้น ชั่งเเป็เด็กที่โหดร้ายซะจริงเเต่น่าเสียดายที่เขายังเด็กเกินไปทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีๆ
ศิษย์พี่เฉินเป็คนของศิษย์พี่เฟิงจ้าว เอาเถอะเรามาดูเื่สนุกกันเถอะ ฝูงชนโดยรอบเริ่มซุบซิบคุยกัน จากนั้นไม่นานก็มีลำเเสงสีดำสายหนึ่งลงมาจากชั้นสองของหอพักมุ่งดิ่งลงสู่พื้นเมื่อลำเเสงลงสู่พื้นด้วยความเร็ว ควันจากธุลีดินก็ได้ปลิ้วว่อนไปตามสายลม ไม่นานจากนั้นหมอกควันก็กระจายหายไปเผยให้เห็นร่างเด็กน้อยคนหนึ่งสวมชุดสีดำกำลังยืนอยู่ ข้าเองเซียวจ้าน พวกเ้าถามหาข้ามีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ เซียวจ้านเอ่ยถาม จากนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาชายหนุ่มหน้าตาดูดีคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากกลุ่ม ข้าคือเฟิงจ้าว เ้าคือเซียวจ้านสินะ เ้ากล้ามากที่มาทำร้ายคนของข้า ข้ามาที่นี่เพื่อให้เ้าชดใช้ในสิ่งที่เ้าทำ เฟิงจ้าวกล่าวขึ้นด้วยท่าทีโอหัง อย่าบอกนะว่าเ้าพาคนมาเยอะเช่นนี้เพื่อมาประเคนของที่พวกเ้ามีอยู่ทั้งหมดให้เเก่ข้าน่ะ ข้าไม่รังเกียจหรอกนะที่จะรับของจากคนที่มาประเคนของให้ข้าถึงหน้าประตู ข้าจะยินดีรับไว้ด้วยความยินดี เซียวจ้านกล่าวพร้อมรอยยิ้ม หัวของเ้าเด็กนั่นมันไปกระเเทกอะไรมาหรือเปล่าข้าได้ยินว่าศิษย์พี่เฟิงจ้าวอยู่ระดับพลังกายขั้นเก้าเเล้ว เเต่เ้าหนูนั่นกลับกล้าพูดจาใส่เขาเช่นนี้ เ้าเด็กน้อยเ้าคงไม่รู้สินะว่าผู้ใดล่วงเกินได้หรือไม่ได้ งั้นข้าจะสั่งสอนเ้าเป็การพิเศษให้เอง เมื่อพูดจบเฟิงจ้าวก็ออกหมัดไปที่ใบหน้าของเซียวจ้าน เซียวจ้านไม่ได้มีท่าท่างตื่นตะหนกเเต่อย่างใด ตอนนี้เขาดูสงบนิ่ง เซียวจ้านยกกำปั้นขึ้นเเละชกสวนกลับไป มีเเรงลมสองสายเข้าปะทะกันดังสนั่นเลือนลั่น "ตู้มมม เสียงจากเเรงปะทะดังลั่น จากนั้นบริเวณโดยรอบก็มีฝุ่นธุลีกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ จากนั้นสายตาของฝูงชนก็จับจ้องไปที่ฝุ่นควันที่กำลังกระจายออกเเละเห็นร่างสองร่างปรากฏขึ้นในครรลองสายตาพวกเขา จากนั้นพวกเขาก็เห็นเฟิงจ้าวถอยหลังกลับไปนับสิบก้าว
เเต่เซียวจ้านยังคงยื่นนิ่งไม่ไหวติ่งอยู่ที่เดิมเเม้เเต่ชุดสีดำที่เขาสวมใสอยู่ยังไม่ปลิวไสวไปกับสายลมเลยสักดล็กน้อย นี่ทำให้เขาดูสง่าผ่าเผยหาใครเปรียบ เมื่อเห็นเช่นนี้ผู้คนโดยรอบก็ตกตลึงในความสามารถของเซียวจ้าน เ้ามีดีเเค่นี้หรอ ไหนล่ะที่เ้าบอกจะสั่งสอนข้า เซียวจ้านกล่าวพร้อมรอยยิ้มอันกวนประสาท เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูถูกมาจากเด็กอายุเเค่เจ็ดปี ในมือของเขาก็ปรากฏกระบี่ยาวเกือบเมตรออกมา ดูจากการเเลกกระบวนท่าเมื่อกี้เฟิงจ้าวก็รู้ได้ทันทีว่าเ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาเเต่เขายังคงเชื่อว่าถ้าเขาไม่ประมาณก็สามารถกำหลาบเ้าเด็กอัปปีย์นี่ได้ จากนั้นเขาก็พุ่งเขาไปพร้อมกับยกกระบี่เเทงเข้าไปที่เซียวจ้าน เเต่เมื่อกระบี่กำลังถึงตัวเซียวจ้านเขาทำเพียงเเค่กำหมัดเเละชกสวนกลับไปที่ปลายกระบี่ จากนั่นหนึ่งกระบี่กับสองหมัดก็เข้าโลมรันพันตูกันอย่างดุเดือด ดูนั้นสิเ้าหนูนั้นรับมือกับเฟิงจ้าวด้วยหมัดลุ่นๆได้ เเข็งเเกร่งเกินไปเเล้วข้าไม่อาจรู้ได้เลยว่าเ้าหนูนั้นมีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับใด เเต่ที่เเน่ๆร่างกายเ้าเด็กนั้นเเข็งเเกร่งเกินมนุษย์ไปเเล้ว ผู้คนโดยรอบเริ่มพูดคุยกัน ตอนนี้บางคนดูออกว่าทั้งสองสูสีกัน เเต่คนตาเเหลมบางคนบอกได้เลยว่าสีหน้าของเฟิงจ้าวตอนนี้ดูไม่สู้ดีนัก "บ้าบอ นี่มันเกิดอะไรขึ้นระดับการบ่มเพาะของข้าอยู่ที่พลังกายขั้นเก้าเเถมข้ายังใช้กระบี่ที่เป็ถึงยุทธภัณฑ์ระดับต่ำก็ยังเสียเปรียบในการสัปยุทธ์กับเ้าเด็กนี่ เ้านี่มันระดับการบ่มเพาะเท่าไหร่กันเเน่ เเม้เเต่ข้ายังหยั่งไม่ถึงระดับพลังของมันได้ อย่าบอกนะว่ามันเข้าสู่ระดับปราณยุทธ์เเล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกว่าความคิดของเขามันไร้สาระเช่นดี เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขาพึ่งจะอายุเเค่เจ็ดขวบเท่านั้น ฯ.