Ava Charlotte
7:30 เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าทำให้ฉันตื่นจากฝันอันแสนหวาน บรรยากาศอันเป็ใจให้นอนลง หลับตา และฝันอีกครั้ง แต่เดี๋ยวก่อน เราต้องตื่นไปทำงาน เพราะฉะนั้นฉันจึงเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาที่กำลังส่งเสียงดัง ให้ฉันรำคาญ
"เห้อออ เช้าแล้วหรอเนี้ย เหมือนพึ่งได้นอนเมื่อกี้เองนะ"ฉันบ่นเบาๆ เพราะเมื่อคืนฉันดูซีรีย์จบไปตั้งสองเื่ เช้านี้จึงทำให้ฉันไม่รู้สึกสดชื่นเหมือนเช่นเคย พอเหลือบไปมองนาฬิกาก็ทำให้ฉันต้องลุกไปอาบน้ำแต่งตัวทันที เพราะใกล้ถึงเวลาทำงานของฉันแล้วไง มนุษย์เงินเดือนก็แบบนี้เเหละ
เนื่องจากวันนี้จะมีการประชุมผู้ถือหุ้น พนักงานทุกคนจึงต้องแต่งตัวสำรวมเพื่อเป็เกียรติ เป็หน้าเป็ตาให้กับบริษัท แต่ในตู็เสื้อผ้าของฉันมีไม่กี่ชุดหรอกนะ เพราะงั้นตัวเลือกของฉันจึงมีให้เลือกไม่เยอะเท่าไหร่ ฉันหยิบชุดที่ดูดีที่สุดมาใส่และมองตัวเองผ่านกระจกเหมือนเช่นเคย เติมแต่งหน้านิดหน่อยให้ดูเป็ธรรมชาติที่สุด พอแต่งตัวเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมานานมากเเล้ว
"วันนี้คงไม่ทันทานอาหารเช้า ทานแครกเกอร์ไปก่อนแล้วกัน" เมื่อแต่งตัว พกถุงขนมใส่กระเป๋าเรียบร้อยฉันก็หยิบรองเท้าคัทชู ทรงสวยมาสวมพร้อมออกจากบ้าน ด้วยใบหน้าง่วงซึมทันที
9:45 นาฬิกา
"เกือบสายแล้วมั๊ยละ แกมัวทำอะไรอยู่ห๊ะ" เพื่อนสนิทของฉันบ่นทันที เพราะฉันเกือบเข้าทำงานสาย
"ก็ ฉันไม่ทันขึ้นรถเมย์เที่ยวแรก แกอย่าบ่นหน่อยเลยน่า แค่ครั้งเดียวเอง เนอะๆ" ฉันพูดพร้อมยกมือขึ้นหนึ่งนิ้วทำท่าประกอบให้มันดู ฉันไม่บอกเหตุผลที่ฉันตกรถเมย์เที่ยวแรกหรอก ขืนบอกมันไปมันบ่นฉันหูชาอีกแน่ๆ ไม่เอาๆ นี่เพื่อนหรือแม่เนี้ย
"หึ อย่ามาหลอกฉันให้ยากเลย แกดูซีรี่ย์มาอีกแล้วใช่มั๊ย ตาดำปี๋ขนาดนี้ ให้มันน้อยๆหน่อยเื่ละครซีรี่ย์ไรของแกหนะ มันออกมาช่วยแกทำงานหาเงินหรือยังไง ดูอยู่ได้ทั้งวัน"
ฉันคิดแล้วว่าฉันต้องโดนมันบ่นแน่ๆ นี่เพื่อนหรือแม่เนี้ย ใช้คำได้เ็ปแทงทะลุหัวใจน้อยๆของฉันมาก ถึงเขาจะไม่ออกมาช่วยฉันทำงานหาเงิน แต่เขาก็มอบความสุขที่ยิ่งใหญ่ให้แกฉัน แกไม่มีวันเข้าใจฉันหรอก เพราะแกไม่ได้รักเขาเหมือนที่ฉันร๊ากก
"ไอ่หน้าตามีความสุขแบบนี้กำลังคิดถึงพระเอกซีรี่ย์อะไรของแกนั่นอยู่หละสิ"
มันพูดพร้อมส่งสายตาเฉี่ยวๆของมันมามองที่ฉันทันที แค่คิดก็ไม่ได้หรอ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ
"พอๆ แกรีบเอาเอกสารไปเคลียร์เลย เต็มโต๊ะจนล้นไปหมดแล้ว แล้วอย่าให้เห็นนะว่าแกเเอบไปดูซีรี่ย์ในเวลางาน"
รู้ใจไปอีก เพื่อนใครเนี้ย ฉันแยกเวลางานกับเวลาส่วนตัวออกหรอกยะ! แต่ยังไงก็ชั่งเถอะซีรี่ย์ของฉันเหลืออีกแค่สองตอนเองนะ ไม่ได้ๆ ไม่ได้เด็ดขาดเดี๋ยวก็ถูกหัวหน้าลงโทษอีก คิดแล้วเศร้า
"รับทราบค่ะ จะรีบทำงานอย่างเร็วเลยค่ะ ไม่อู้ด้วยแน่นอน" ฉันพูดพลางทำหน้าสลดใส่มัน อาทิตย์ที่แล้วพึ่งโดนหัวหน้าตักเตือนเื่ใช้มือถือมา ถ้าทำอีกมีหวังโดนพักงานยาวๆ
ฉันเก็บเอกสารเกือบทั้งหมดไปแยกที่โต๊ะทำงานด้านนอกทันที เพราะแค่โต๊ะของฉันมันไม่พอสำหรับเอกสารเกือบทั้งหมดนี่หรอก แถมยังแอบกินขนมได้ด้วย ความคิดแบบนี้ใครก็คิดไม่ได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่า จีเนียสชะมัดเลยเรา ซึ่งแถวนั้นยิ่งไม่ค่อยมีคนเดินผ่านอยู่เเล้วทางสะดวกแน่ๆ
"อึ๊บ หนักชะมัดเลย รีบทำรีบกินดีกว่า"
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้อีกทีก็ตอนที่ตำรวจเดินเข้ามาหาฉัน แล้วเชิญฉันไปสอบปากคำที่โรงพัก อะไรกัน!! มันเกิดอะไรขึ้น ฉันแค่เผลอหลับไปนิดเดียวเองนะ หัวหน้าเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรอ ฉันแค่พักผ่อนสายตาเองนะ
"ปลายฟ้า! เกิดอะไรขึ้น ทำไมตำรวจมาจับฉันแบบนี้" ฉันะโถามเพื่อนสนิทของฉันที่เดินเข้ามาหาฉันได้นิดเดียวก็ถูกตำรวจกันเอาไว้
"ฉันไม่รู้ แต่แกถูกสงสัยว่า ไปวางยาท่านประธานผู้ถือหุ้น"
!!อะไรกันฉันจะไปวางยาเค้าได้ไงในเมื่อฉันไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย ต้องมีอะไรที่ทำให้เข้าใจผิดแน่ๆ
"ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ฉันทำงานอยู่ในห้องนี้ไม่ได้ไปไหนเลย ฉันจะไปวางยาเค้าได้ไง ปล่อยเดี่ยวนี้นะคะคุณตำรวจ" ฉันะโใส่สำรวจสองนายที่กำลังดึงฉันขึ้นรถ ให้ไปสน.
"คุณมีหลักฐานหรือไง ปลักปลำกันแบบนี้ฉันฟ้องนะ ปล่อยฉัน!! บอกให้ปล่อย" แต่สุดท้ายมันก็เท่านั้นฉันไม่สามารถสู้แรงผู้ชายสองคนได้หรอกนะ
'ปลายฟ้าช่วยฉันด้วย.....'
3K
