ขณะด้านนอกห้องฝึกฟ้าเริ่มมืดแล้ว
ภายในห้องฝึกเด็กชายกำลังมีท่าทางแปลกๆแขนขวากำลังยกขึ้นตั้งฉากกับพื้นก่อนชี้นิ้วออกไปที่หุ่นไม้เสียงสนั่นราวกับฟ้าร้องเกิดขึ้นพร้อมลำแสงหนาเท่านิ้วชี้พุ่งตรงเข้าศีรษะของหุ่นไม้แตกกระจุย"ดรรชนีกัมปนาท" ในขั้นเริ่มต้น
ลูคัสใช้เวลาทำความเข้าใจและทดสอบทักษะนี้อยู่ราวห้าชั่วโมงคำนวณในใจหากเขาทุ่มเวลาฝึกดรรชนีกัมปนาทอย่างเดียวควรจะเข้าสู่ขั้นหลอมรวมได้ในสามสิบวันแต่นั่นหมายความว่าเขาจะไม่มีเวลาฝึกอย่างอื่นเลย
“นี่เราฝึกช้าเกินไปหรือเปล่านะทักษะระดับต่ำก็ต้องง่ายกว่านี้สิ”เด็กชายกำลังบ่นพึมพำ
"เฮ้อ ไม่แปลกใจว่าทำไมคนเราต้องใช้เวลานับร้อยปีเพื่อบ่มเพาะพลัง"
หลังจากบ่นเสร็จตนจึงตัดสินใจจัดสรรเวลาเพื่อฝึกฝนทักษะเหล่านี้ให้ชำนาญ
ลูคัสไม่ได้รู้เลยว่าตนมีความเข้าใจในเชิงยุทธน่ากลัวขนาดไหนทักษะระดับต่ำสำหรับคนธรรมดาต้องใช้เวลาเป็เดือนทำความเข้าใจในเบื้องต้นต่อให้เป็คนที่มีพร์ล้ำเลิศยังต้องใช้เวลาถึงสิบวัน ฉะนั้นการเข้าใจและสามารถแสดงทักษะระดับต่ำภายในห้าชั่วโมงของเขานั้นเป็ความเร็วที่เทพเซียนมาพบยังต้องใ
เด็กชายออกมาด้านหน้าห้องฝึกเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเวลาล่วงเลยมาเกือบสี่ทุ่มแล้วแม้จะเหนื่อยอ่อนแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสุข เส้นทางสายนี้ต้องพบกับความเหนื่อยยากและน่าเบื่อหน่ายเป็ธรรมดา
เขาเปิดทักษะ "ก้าวชมจันทร์"ขึ้นมาดูคร่าวๆ แต่ก็ต้องพับกลับไปอย่างเสียดายตอนนี้ตนยังติดข้อจำกัดเื่พลังป้องกันขั้นต่ำ1 ดาว ดังนั้นก่อนอื่นตนเองจะต้องเข้าสู่กำเนิดปราณขั้นสี่ก่อนเป็อย่างน้อยเพื่อฝึกฝนทักษะนี้
"สวัสดีคุณลูคัสอยู่ดึกเหมือนกันเหรอ" แคทเธอรีนบราวน์ นั่นเอง
"สวัสดีครับรุ่นพี่" ลูคัสทักทายด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองสนทนากันเล็กน้อยก่อนจะชักชวนกันไปทานมื้อค่ำ
โรงอาหารเริ่มมีคนบางตาระหว่างทานอาหารแคทเธอรีนก็เล่าว่าหญิงสาวเกิดในตระกูลผู้ฝึกตนพออายุครบสิบสามปีเธอก็ัักับพลังปราณได้จึงถูกเคี่ยวกรำมาั้แ่เล็ก ต่อมาเธอเริ่มเบื่อการแก่งแย่งภายในตระกูลแคทเธอรีนจึงแยกตัวมาเข้าสถานศึกษาอีเดนนี้ตอนอายุสิบแปดปีและอาณาจักรพลังปัจจุบันของเธอก็คือไนท์ขั้นหนึ่ง
แคทเธอรีนคือลำดับต้นๆของเหล่าปีสองอย่างไม่ต้องสงสัย ขณะที่เธอฝึกฝนโดยไม่ขาดทรัพยากรมาเกือบหกปีลูคัสพึ่งจะเริ่มต้นเมื่อวานและนี่คือความต่างชั้นในโลกแห่งความเป็จริง
"มีวิธีเร่งการฝึกอยู่นะคุณลูคัส"
"ลองอธิบายหน่อยครับรุ่นพี่" ลูคัสถามอย่างสนใจ
"ผลึกปราณ..." เป็แร่ที่เกิดจากการกลั่นตัวของพลังิญญาตามธรรมชาติรวมเป็ก้อนผลึกที่อัดแน่นไปด้วยปราณทำให้คนดูดซับได้โดยตรง แม้จะมีความบริสุทธิ์ไม่เต็มร้อยแต่ก็ดีกว่าพลังปราณที่อยู่ในอากาศภายนอกผลึกปราณในโลกภายนอกล้วนมีราคาสูงมากอย่างผลึกปราณระดับต่ำในสถานศึกษาหาก้าแลกสักชิ้นจะต้องใช้แต้มภารกิจถึงหนึ่งพันคะแนน
เมื่อฟังแบบนี้ลูคัสก็แอบยิ้มในใจ "เขานี่แหละผลึกปราณเคลื่อนที่"
"แล้วมีอะไรน่าสนใจอีกไหมครับ" เด็กชายเลือกตัดบท
แคทเธอรีนคิดว่าคงเป็เื่ยากที่จะหาผลึกปราณมาบ่มเพาะลูคัสจึงไม่ใส่ใจนัก
เธออธิบายว่าแต้มภารกิจยังสามารถแลก ทักษะ อาวุธิญญาและสัตว์เวทที่ตึกสมบัติได้อีกด้วย ผู้คนส่วนใหญ่จึงเลือกทำภารกิจอย่างบ้าคลั่งเพื่อนำแต้มไปแลกทรัพยากรพวกนี้มา
"แล้วก็หอคอยราชันย์" เด็กสาวพูดขึ้น
หอคอยราชันย์ที่จักรวรรดิแบริ่งมีชื่อเสียงอย่างมากหอคอยราชันย์จะมีทั้งหมดเก้าสิบเก้าชั้นนักสู้จะต้องต่อสู้เพื่อก้าวขึ้นไปสู่หอคอยชั้นที่สูงขึ้นเมื่อเอาชนะนักสู้ได้จะได้รับเงินและผลึกปราณเป็ของตอบแทนหากก้าวไปในชั้นที่สูงขึ้นอีกผลตอบแทนก็จะยิ่งมากเช่นกัน
หากอยู่สูงกว่าชั้นที่ห้าสิบจะได้รับสิทธิพิเศษจากทางสมาคมหอคอยราชันย์มีห้องพักรับรองห้องฝึกฝนและได้รับการดูแลอย่างดี หากรักษาอันดับเอาไว้ได้ก็จะได้รับผลึกปราณเป็ประจำทุกเดือนอีกด้วยที่นั่นจึงเป็สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเหล่านักสู้
"เป็สถานที่เหมาะสำหรับการชุบตัวจริงๆ"
ลูคัสตั้งใจเอาไว้แล้วว่าสักวันเขาจะไปที่หอคอยแห่งนี้แน่นอนใครเล่าไม่อยากร่ำรวย
หลังจากแยกย้ายกันลูคัสก็ตัดสินใจจะเดินเล่นในป่าหลังปราสาทดำเสียหน่อย
เขากำลังวางแผนการว่าจะไปเดินดูตึกสมบัติในวันถัดไปเผื่อจะมีอะไรเข้าตาบ้างขณะที่เดินอยู่นั้นลูคัสรู้สึกได้ว่าปราณสถานที่ธรรมดานอกห้องฝึกเบาบางอย่างมาก แม้จะเป็รอยสักมือขวาคงใช้เวลาราวสองชั่วโมงเพื่อสูบปราณมาเติมให้เต็มตันเถียน
"เอ๋..." เขาถึงกับต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่ารอยสักที่มือขวาเริ่มมีปฏิกิริยาแปลกๆ
"ทำไมรอยสักมีอาการแปลกไปนะนะ"
เขารู้สึกว่ามันกำลังนำทางเขาไปหาอะไรสักอย่างเขาก้าวตามไปด้านหน้าเรื่อยๆเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วเด็กชายเข้ามาในป่าลึกถึงสิบไมล์ ตอนนี้ลูคัสยืนอยู่บริเวณขอบหน้าผาที่ไม่กว้างมาก
"นี่แกจะลวงมาฆ่าใช่ไหม" ที่ลูคัสอุทานไปแบบนั้นเพราะรอยสักสั่งให้เขาก้าวต่อไปซึ่งนั่นคือหุบเหว
ในใจตอนนี้หวังว่าอาจจะมีขุมสมบัติบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องล่างเด็กชายจึงตัดสินใจสำรวจดู เริ่มแรกเขาหาก้อนหินโยนลงไป ไล่จากก้อนเล็กไปถึงก้อนใหญ่ "ลึกจริงด้วย" ลูคัสไปหาเถาวัลย์มาผูกแล้วค่อยๆโรยตัวลงไป
ขณะที่เขากำลังจะหย่อนเถาวัลย์ลงไปนั้น
"โอ้" เขารู้สึกว่าจุดที่เขาหันไปมีปราณหนาแน่นก่อนเริ่มขยับซ้ายขวาเพื่อให้ตรงกับบริเวณที่มีปราณส่งออกมาเยอะที่สุด
เด็กชายไม่รอช้ารีบโรยตัวลงไปอย่างระมัดระวัง เมื่อลงมาประมาณห้าสิบเมตรเขาพบว่าด้านล่างเป็พื้นดินสามารถเหยียบได้และพบเศษหินกระจายอยู่เกลื่อนกลาดเด็กชายมองเห็นถ้ำอยู่ด้านในกว้างประมาณห้าสิบเมตรพื้นหญ้าสีเขียวปกคลุมแสดงให้เห็นว่าถ้ำนี้ไม่มีเ้าของเมื่อลองเดินลึกเข้าไปเขาก็พบว่ามีบ่อน้ำอยู่
"หรือจะเป็น้ำวิเศษ" เขาตัดสินใจช้อนขึ้นมาดื่มไปอึกใหญ่
"ก็แค่น้ำปกติ" ลูคัสพำพึมขณะเกาศีรษะแก้เขินแต่เมื่อััภายในถ้ำกลับมีปราณหนาแน่นกว่าห้องฝึกถึงสองเท่าลูคัสก็ตื่นเต้นดีใจอยู่นาน
เมื่อเดินออกไปบริเวณลานกว้างด้านหน้าถ้ำเด็กชายสูดอากาศมองดอกซากุระที่กำลังเบ่งบานอยู่เต็มต้น
ลูคัสตัดสินใจแล้วว่าเขาจะมาเก็บตัวฝึกฝนอยู่ที่นี่เขาเริ่มปีนเถาวัลย์กลับขึ้นไปอีกครั้งเมื่อเดินทางกลับมาถึงห้องที่ว่างเปล่าทำให้คิดถึงอึนจูที่ยังไม่กลับมา
กระทั่งรุ่งเช้าตนจึงตัดสินใจเขียนจดหมายทิ้งไว้จากนั้นก็เริ่มออกรวบรวมของใช้จำเป็ตนเตรียมวัตถุดิบในการทำอาหารให้พอสำหรับสิบวันหลังจากโรยตัวกลับลงมาเขาก็จัดเรียงอุปกรณ์เครื่องใช้อย่างเป็ระเบียบ
เขาตัดสินใจจะฝึกหนักวันละสิบแปดชั่วโมงแบ่งออกเป็บ่มเพาะสิบห้าชั่วโมงและฝึกทักษะสามชั่วโมงเวลาที่เหลือก็ไว้ใช้พักผ่อนเมื่อปราณด้านในหนาแน่นกว่าห้องฝึกสองเท่าแบบนี้เพียงสามสิบนาทีตันเถียนที่ว่างเปล่าก็ถูกเติมเต็ม
ผ่านไปแล้วสองวันลูคัสก็มาถึงจุดสูงสุดของอาณาจักรพลัง "กำเนิดปราณขั้นที่เก้า"
เขารู้ดีว่าหากเปลี่ยนเป็คนธรรมดาฝึกฝนในห้องฝึกของสถานศึกษาต่อให้ฝึกยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่กินไม่นอนต่อให้เป็สายนักรบที่บ่มเพาะได้ไวกว่าทุกสายกรณีเป็ผู้มีพร์ก็ต้องใช้เวลาต่ำสุดสี่เดือน
หากฝึกด้านนอกสถานศึกษาคงต้องกินเวลาไม่ต่ำกว่าสี่ปีคิดได้แบบนี้เด็กชายก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เมื่อมาถึงจุดสูงสุดแล้วความแข็งแกร่งรวมเขามีถึง 2 ดาว
"ถึงเวลาต้องผสานหยดน้ำแล้วสินะ"
หยดน้ำสีเหลืองอ่อนเก้าหยดล่องลอยอยู่ในตันเถียนในขณะที่เขากำลังจะผสานหยดน้ำเพื่อก้าวข้ามไปสู่
อาณาจักรพลังที่ 2
"ขอลองอะไรหน่อยแล้วกัน" ว่าแล้วปราณที่มีอยู่ในตันเถียนก็ถูกโอนถ่ายไปที่กล้ามเนื้อแขนข้างซ้ายนี่เป็การหลอมร่างกายแบบนักรบ"เพิ่มสิบเปอร์เซ็นต์" เด็กชายชะงักข้อสงสัยเกิดขึ้นการหลอมกายแบบนักรบใช้หลักการซึมซับพลังเข้าสู่กล้ามเนื้อเริ่มจากแขน ขา สมอง หัวใจ ตามลำดับเนื่องจากแขน ขา มีสองข้างทุกคนจึงต้องทำการหลอมหกครั้งเป็ที่มาของหลักการหกขั้นย่อย
“บ่มเพาะซ้อนสายกันแบบนี้ได้ด้วยแฮะ”
เขาหยุดก่อนครุ่นคิดสักพักหากเขาทำแบบนี้จะเป็การผิดวิธีหรือเปล่าเมื่อสำรวจร่างกายว่ายังปกติดีตนจึงตัดสินใจที่จะทดลองต่อไปเขาตั้งใจจะหลอมแขนซ้ายให้ครบ100%ไปเลย
สิบชั่วโมงผ่านไปภายในจิติญญาหยดน้ำสีแดงหนึ่งหยดลอยอยู่ข้างกับหยดน้ำทิพย์สีทองทั้งเก้า
"ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งร้อยปอนด์"
"แบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย"
.
1K
