“มีอะไรหรอลิซ?”เมย์ถาม หลังจากที่เธอและเดม่อนเดินลงมาจากชั้นบน
“พี่ดูนี่สิคะ”ลิซพูดก่อนที่จะชี้ไปที่ทีวีซึ่งกำลังรายงานข่าวอยู่
“กลุ่มที่เรียกตัวเองว่ากลุ่มเหยียดเผ่าพันธุ์เป็กลุ่มคนที่ต่อต้านการรักข้ามสายพันธุ์ด้วยความรุนแรง” ผู้สื่อขาวรายงาน “ณตอนนี้กลุ่มคนเหล่านี้ได้ก่อคดีไปแล้วมากกว่า 10 คดีด้วยกันแต่ตำรวจก็ยังไม่สามารถที่จะระบุตัวการที่แท้จริงได้”
“โห...ทำไมเขาถึงต้องทำอะไรขนาดนั้นด้วยล่ะ?”เดม่อนถาม
“ก็เป็พวกที่คอยสร้างสถานการ์ณนั่นแหละมันไม่น่าจะทำอะไรร้ายแรงมากหรอก” เมย์พูด “อย่างมากก็แค่ปล้น จี้ชิงทรัพย์ก็แค่นั้นแหละ”
“พี่คะแล้ววันพรุ่งนี้พี่จะไปเรียนไหมคะ?” ลิซถามพลางกดเปลี่ยนช่องทีวี
“ไปสิ” เมย์ตอบ “่นี้มีเรียนทุกวันแหละ”
“นี่เมย์ ฉันขอไปนอนก่อนนะเดี๋ยวพรุ่งนี้เราต้องไปแต่เช้า” เดม่อนพูด
“โอเค ได้เลย”เธอพูดก่อนที่เดม่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน
“ลิซ เดี๋ยวพี่ไปนอนก่อนนะ”เมย์บอกน้องสาวของเธอ ก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องของเธอ โยนตัวลงบนเตียงก่อนที่จะปล่อยตัวเองให้อยู่ในภวังค์หลับใหล...
เช้าวันต่อมา
“วันนี้เรียนวิชาน่าเบื่ออีกแล้วอ่ะโดดดีกว่า” เดม่อนบ่นพลางนั่งดื่มกาแฟที่โต๊ะห้องครัว
“ถ้านายโดด แล้วอาจารย์จับได้ฉันจะไม่ช่วยนายนะ” เมย์พูด
“โถ..เธอจะตั้งใจเรียนไปไหนเนี่ย?”เขาถามอย่างรำคาญ “แค่ฝากเพื่อนในห้องเช็คชื่อก็พอแล้วนี่”
“แล้วถ้าอาจารย์เข้ามาเช็คชื่อเองล่ะนายซวยแน่”
“อ่าๆ...ก็ได้ครับ คุณหญิง”เดม่อนพูดกวน “ถึงแม้ว่าจะเหมือนคุณป้าก็เถอะ”
“นายพูดว่าไงนะ!”เมย์ะโ
“เปล่า...ไม่มีอะไร”
“นายไม่ต้องมาโกหกเลยนะ!”เมย์พูดก่อนที่จะปาขวดน้ำใส่เขา “ปั่ก!”
“โอ้ย!” เขาร้องออกมาพลางลูบหัวของเขา “เธอปาทำไมเนี่ย?”
“ช่างมันเถอะน่า รีบไปเรียนก่อนเถอะ”
“นี่...เดม่อน” เมย์กระซิบเรียกเขาในขณะที่กำลังเรียนอยู่
“หืม?”
“ทำไมวันนี้ฉันยังไม่เห็นเจสเลยล่ะ?”เธอถาม
“อ้าว แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงเล่านั่นเพื่อนเธอนะ มาถามฉันแล้วฉันจะรู้หรอ?” เขาพูด
“ฉันลองทักไปหาเธอแล้วแต่เธอไม่ยอมอ่านเลย” เธอบอกพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ทำไมเธอถึงไม่ยอมตอบล่ะ?”เขาถาม
“ฉันไม่รู้น่ะสิ” เธอปัดโทรศัพท์ดูแชท
“นี่! ห้ามเล่นโทรศัพท์ระหว่างที่กำลังเรียนสิ!”อาจารย์ที่สอนอยู่หันมาพูด หลังจากที่เห็นทั้งคู่มัวแต่ดูโทรศัพท์
“ขอโทษค่ะ..”เมย์พูดก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์ไปในกระเป๋าเธอ “เดี๋ยวไว้ไปคุยหลังเลิกคาบแล้วกัน”
หลังจากเลิกคาบ
ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องพร้อมกับคนอื่นๆก่อนที่ทั้งคู่จะมาหยุดที่หน้าห้องก่อนท่ะเมย์จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“นี่คือแชทสุดท้ายที่ฉันคุยกับเจส” เธอพูดพลางเปิดแชทให้ดู
“อืม...แล้วเธอได้ไปบ้านของเจสไหม?”เดม่อนถาม
“ไม่อ่ะ ฉันไม่เคยไปเลย”
“โถ่...แล้วเราจะรู้ไหมเนี่ยว่าเธออยู่ไหน” เขาบ่น “แล้วปกติเธอตอบไวหรือเปล่า?”
“เร็วสิ ปกติพอฉันทักไปเจสก็ต้องตอบกลับมาแทบจะทันทีเลย” เมย์พูด “แต่ก็...ช่างมันเถอะว่าแต่นายอยากไปร้านกาแฟไหม?”
“อืม ดีเหมือนกัน” เขาตอบ
“นี่เดม่อน” เมย์เรียกในขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ภายในร้านกาแฟ
“หืม?”
“โลกของนายมันเป็ยังไงหรอ?”เธอถาม
“คือ...” เขาวางแก้วกาแฟลง “โลกของฉัน...มันก็คล้ายๆกับโลกของเธอนั่นแหละ”
“ยังไงหรอ?”
“โลกของฉันก็มีความทันสมัยเหมือนกับโลกของเธอนั่นแหละ”
“อ๋อ...แล้วครอบครัวนายล่ะ?”
“เออ...ฉันมีพ่อ แม่ แล้วก็น้องสาวน่ะ”
“แล้วเธออายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?”
“10 ขวบ”
“เอ..จริงหรอ?”
“จริงสิ ทำไมหรอ?”
“น้องสาวฉันก็สิบขวบเหมือนกันน่ะ”เธอตอบ
“ฮึ....เรามีอะไรที่เหมือนกันหลายอย่างเลยนะ”เดม่อนพูดพลางซดกาแฟ “ขนาดกาแฟเธอยังสั่งรสเดียวกันกับฉันเลย”
“เื่บังเอิญหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก ฉันว่าไม่ใช่” เขาพูด“เธอเคยได้ยินเื่โลกคู่ขนานหรือเปล่า?”
“อืม....เหมือนเคยอยู่นะแต่ฉันอาจจะลืมไปแล้ว”
“ง่ายๆคือ ฉันอาจจะเป็เธอในอีกโลกหนึ่งก็ได้”
“นายคิดอย่างนั้นจริงหรอ?”
“ก็อาจจะนะ” เขาพูดพลางถอนหายใจ
“แต่ว่าฉันต่างกับนายอยู่อย่างนึง”เธอพูด “ฉันฉลาดกว่านาย...”
“แน่ใจนะ...” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ
“แน่สิ!” เธอตอบเสียงดังจนคนในร้านหันมามองเธอเธอหน้าแดงขึ้นทันที “เรารีบกลับกันดีกว่า”เธอพูดพลางรีบหยิบแก้วกาแฟแล้วลุกเดินออกไปจากร้าน
“ใจเย็นๆสิ”เดม่อนพูดก่อนที่จะเดินตามเธอไป
เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้านพวกเขาก็เดินมานั่งที่โซฟาหน้าทีวีทันที“เฮ้อ...เธอจะบอกเสียงดังทำไมกัน” เดม่อนถาม
“ก็นายมันงี่เง่าไงล่ะ”เธอตอบพลางเบือนหน้าหนี
“เฮ้อ...ยังไงก็ช่างเถอะฉันขอขึ้นไปนอนก่อนแล้วกัน” เดม่อนพูดก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเป้ของเขาแล้วเดินชึ้นไปบนห้องของเขา
จากนั้นเมย์ก็หยิบเอาโน๊ตบุ๊คของเธอขึ้นมาก่อนที่จะเปิดมันขึ้นมาแล้วเปิดหาไฟล์งานในเครื่อง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์ในกระเป๋าของเธอแต่เธอกลับหาไม่เจอ
“หายไปไหนล่ะ”เธอคิดพลางควานหาแฟลชไดรฟ์ ในกระเป๋าแต่ก็ยังหาไม่เจอแต่เธอก็นึกได้ว่าเธอฝากแฟลชไดรฟ์ไว้กับเดม่อน
“เฮ้อ..” เธอถอนหายใจก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องของเดม่อน
“ก๊อกๆ”“เดม่อน” เมย์เคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนภายในห้อง “งั้นฉันเข้าไปละนะ”
“เอี๊ยด...ด”เธอค่อยๆเปิดประตูเข้ามาภายในห้องและเธอก็เห็นเดม่อนกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพเปลือยท่อนบน
“อ๊าย! ทุเรศที่สุด!” เธอคิดพลางมองไปทางอื่น แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองเขาลอนหกลูกที่ท้องของเขา แผงอกของเขา หรือกล้ามแขนขาของเขาถึงแม้ว่าจะถูกขนสีขาวและสีเทาปกคลุมอยู่ แต่ก็ยังสามารถที่จะเห็นกล้ามเนื้อที่เรียงกันสวยๆเ่าั้ได้
“โห...อะไรจะปานนั้น”เธอคิดพลางมองไปที่กล้ามบนตัวของเขายิ่งมีแสงแดดจากดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาบนตัวของเขา ขนสีเทาและสีขาวสะท้อนแสงสวยงามกับบรรยากาศชวนฝัน เธอแทบจะไม่คิดเลยว่านี่คือเื่จริง
เธอค่อยๆเดินเข้าไปหาเขาเขานอนกรนเบาๆอยู่บนเตียง จากนั้นเธอก็ค่อยๆยื่นมือออกไปทำท่าจะไปลูบบริเวณหน้าท้องของเขาแต่เธอก็ดึงมือกลับมา
“ไม่ ฉันต้องไม่ทำ” เธอคิด“ฉันจะมาเอาแฟลชไดรฟ์เท่านั้น”เธอพยายามที่จะไม่ทำตามความคิดที่ผุดเข้ามาในหัวของเธอ
“แต่...แค่ลูบนิดหน่อยคงไม่เป็ไรหรอก”ความคิดอีกความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเธอในขณะที่เธอกำลังมองที่กล้ามท้องของเขา
“เขาก็กำลังหลับอยู่ด้วยเขาคงไม่รู้อะไรหรอก” เมื่อเธอคิดได้ดังนั้น เธอก็ค่อยๆวางมือของเธอลงไปบนหน้าท้องของเขาอย่างแ่เบา
“โห ขนหมาป่านุ่มได้ขนาดนี้เลยหรอ?”เธอคิดพลางลูบไล้หน้าท้องและแผงอกของเขาอย่างเพลิดเพลิน เธอสามารถสำผัสได้ถึงกล้ามเนื้อเป็มัดๆที่ถูกเส้นขนสีเทาและสีขาวปกคลุมอยู่
“โอ้เมย์ เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย”เธอคิด เธอรู้สึกผิดมากที่เธอกำลังทำแบบนี้ แต่อีกนัยหนึ่ง เธอก็รู้สึกดีเหมือนกัน
และก่อนที่เธอจะลูบไล้ส่วนอื่นของเขาไปมากกว่านี้“หมับ” มือของเดม่อนจับมือของเมย์เอาไว้ ก่อนที่เขาจะดึงเธอให้ขึ้นมาบนเตียงเดียวกับเขาพลางกอดเธอเอาไว้แน่น
“นี่! ปล่อยฉันนะ!” เธอพูดพลางพยายามดิ้นให้หลุดจากเขา
“หืม?เธอไม่ชอบอย่างนี้หรอ?”เขาพูดพลางกอดเธอแน่นขึ้น
“ชอบอะไรเล่า! ปล่อยฉัน!”เธอพยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ไม่เป็ผล
“งั้นฉันจะกอดเธออย่างนี้แหละ”เขาพูดก่อนที่จะค่อยๆหลับไป
เมย์ที่พยายามดิ้นจนสุดแรงแต่ก็ไม่เป็ผลจนเธอเริ่มหมดแรง แล้วค่อยๆทิ้งตัวนอนลงบนตัวของเดม่อน
“อืม...ทำไมขนถึงนุ่มมากเลยล่ะ”เธอคิดพลางลูบไล้เส้นขนบนแผงอกของเขา กลิ่น้ำหอมอ่อนๆของเธอและของเขาปนกันกลายเป็กลิ่นหอมชวนเย้ายวนมากกว่าเดิม
แล้วจู่ๆเดม่อนก็พลิกตัว ทำให้เมย์ตกลงมาข้างๆตัวเขาก่อนที่เขาจะขึ้นไปคร่อมบนตัวเธอ ตาของทั้งคู่จ้องประสานกันก่อนที่เดม่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะค่อยๆจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแ่เบาเมย์รู้สึกตัวเบาหวิวแปลกๆ ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เธอรอคอยมานาน
“เมย์...” เขากระซิบ
“หืม?”
“เธอมาทำอะไรในห้องฉันเนี่ย?”
คำถามนั้นทำให้เมย์ดึงสติกลับมาได้“เออ..ตือ...ฉันมาเอาแฟลชไดรฟ์ของฉันน่ะ ฉันจำได้ว่าฉันฝากนายเอาไว้”
“อ๋อ....”เขาค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา ก่อนที่จะหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้เมย์
“ขอบใจนะ”เธอพูดก่อนทีจะหยิบแฟลชไดรฟ์มาแล้วค่อยๆลุกออกมาจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องของเดม่อนไป
End
Chapter 4
28
