เอี๊ยดดด..........
เสียงประตูค่อยๆเปิดอย่างช้าๆ......และมีเสียง
ต่อก ต่อก ต่อก ต่อก!!!!
นั่นคือเสียงของรองเท้าส้นเข็มสูง4 นิ้ว ของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีความสูง 167 เิเ เธอมีผมบลอนเงินตรงสลวยยาวถึงกลางหลังเธอคือเธียร์ลูกสาวคนเดียวของท่านประธานบริษัทรายใหญ่แห่งหนึ่ง เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเซนที่กำลังมองหลินที่นอนหลับพร้อมสายน้ำเกลือบนโซฟาตัวเดิม
“ นี่เหรอคนที่นายพามา? ฮ่ะ ” เธียร์ขำกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“ มีธุระอะไร? ”เซนถามเธียร์อย่างไร้เยื่อใย
“ ฉันแค่มาหาว่าที่คู่หมั้นของฉันก็แค่นั้นคิดถึงไม่ได้เหรอ? ”เธียร์ถามพร้อมทั้งกระซิบที่ข้างหูของเซนอย่างเบาๆ
“ คู่หมั้นงั้นเหรอก่อนหน้านี้ไม่เห็นเธอยอมรับอะไรฉันซักอย่าง อย่ามายุ่งกับฉัน ” เซนลุกขึ้นและหันหน้ากลับมายังเธียร์
“ แล้วนายสนใจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างมันน่ะเหรอ?” เธอพูดประชดเซนพร้อมทั้งชี้ไปยังหลินที่ยังหลับอยู่...
“ ไม่ใช่อย่างนั้น เธอกำลังเข้าใจผิดและถ้าฉันสนใจใครก็ไม่ใช่เื่เของเธอ ” เซนตอบ
“ ถ้านายถามแบบนี้นายรู้ใช่ไหมว่าบริษัทเราจะทำสัญญากันหลังจากงานหมั้นและงานแต่งของเรา?” เธียร์ถามไปยิ้มไป
“ ก็ใช่ไงงงง!!!! ” เซนดึงแว่นตาออกแล้วขว้างแว่นตาทิ้ง
ปึ้งงง!!!
หลินลุกขึ้นนั่งพร้อมทั้งดึงสายน้ำเกลือออกมาแล้วก็ลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆเดินผ่านเธียร์และเซนไป
“ เดี๋ยวก่อน ไม่มีมารยาทเหรอไง? ” เธียร์หันหน้าค้อนไปหาหลิน
“ ถ้าพวกคุณจะคุยเื่ส่วนตัวกันอ่ะก็ให้ฉันออกไปก่อนได้ไหม ” หลินตอบ
“ งั้นก็รีบไสหัวออกไปซะ!!! ” เธียร์พูด แต่ทว่า....
หมับ!!!
เซนคว้าแขนของหลินอย่างไร
“ อย่าเพิ่งไปเธอยังเดินไม่ตรงเลยจะไปที่ไหนได้ ”เซนพูดด้วยความรู้สึกผิดที่ลูกน้องสายสืบชุดดำทั้ง 5 คนจับน้องสาวของรินมาแทน
“ ไม่เป็ไร ฉันไปเองได้ ” หลินแกะมือของเซนออก
“ ช่างมันเถอะเซน เรามาคุยเื่ของเราให้มันเคลียร์ก่อนดีไหม?” เธียร์หันหน้ามาถามที่เซน
“ ก็บอกว่าไม่ไง!!!! ฉันยังไม่อยากคุยกับเธอตอนนี้ ”เซนหันไปตวาดกลับใส่เธียร์
ในขณะที่ 2 คนกำลังอยู่ในอารมณ์โมโหหลินก็ค่อยๆเดินออกไปเกือบจะถึงประตูอย่างเงียบๆ
“ อย่าบอกนะว่ามันคือน้องสาวของรินอ่ะ?” เธียร์ชี้มายังหลินจนทำให้หลินหยุดเดิน
“ ......... ” เซนยังคงเงียบและรอฟังในสิ่งที่เธียร์กำลังจะพูดต่อ
“ ฮ่าๆๆ เธอยังไม่รู้สินะว่าพี่ตัวเองอยู่ไหน?” เธียร์หันหน้าไปยังหลินและหลินก็ค่อยๆหันหน้ากลับมาทางเธียร์
“ หมายความว่าไง?” หลินถาม
“ ก็พี่เธออ่ะเป็เมียน้อยพ่อฉันฮ่ะฮ่าๆ เค้าไม่เคยบอกเธอเลยหรอ? ” เธียร์พูดกวนๆ
“ เธียร์ เธอกกำลังจะพูดอะไรหยุดเดี๋ยวนี้นะ” เซนพูดดึงสติเธียร์เอาไว้
“ ฉันจะพูด ” แต่เธียร์ก็ไม่ยอมฟัง
“ เธอโกหก!! ” หลินะโออกมาจนสุดเสียง
“ เธอจะเอาหลักฐานมั๊ยหล่ะ เอามั๊ยเธอจะรับได้มั๊ยก็แค่นั้นแหล่ะ ”เธียร์ค่อยเดินเข้าไปใกล้ๆหลินพร้อมกับเปิดกระเป๋าพกที่เธอถือมาแล้วถือรูปปึกหนึ่งโชว์ให้หลินดูแล้วก็....
เพลี๊ยะ..!!!
เธียร์เอารูปฟาดหน้าหลินจนหน้าหัน.....
“ เธียร์ ”เซนะโมาทางเธียร์มาดึงเธียร์ให้ถอยกลับไป
ในขณะนั้นหลินก็ได้มองเห็นรูปนับ 30 แผ่นที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นแล้วน้ำตาคลอ..
“ ไม่จริง ไม่มีทาง ฉันไม่เชื่อ ” หลินก้มลงไปดูรูปแล้วขยำรูปเ่าั้
“ รึเธอจะเอาคลิปมั๊ยล่ะ อยากดูมั๊ย ฉันมีคลิปนะ” เธียร์ได้แต่ยวนยีกวนประสาทหลินต่อ
“ เธอคงคิดว่าพี่ตัวเองดีนักดีหนาใช่ไหมล่ะแต่สำหรับฉันพี่เธอก็แค่ผู้หญิงที่หากินในเื่อย่างว่ากับผู้ชายที่มีอายุก็แค่นั้นแหละ” เธียร์เริ่มพูดและใส่อารมณ์กับหลินเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
หลินค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ และเธียร์ก็สะบัดมือเซนออกเละเดินตรงไปหยุดที่หน้าหลิน
“ แล้วตัวเธอมาอยู่ที่นี่อ่ะเธอก็จะเป็แบบเดียวกันกับพี่เธอสินะ ใช่มั๊ย? ” เธียร์พูดไปยิ้มไปแล้วก็
ผลั่กกก..!!เพลี๊ยะ..!!!
เธียร์ผลักหลินให้ถอยหลัง 1 ครั้งแล้วตบหลินไป1 ที
“ โอ๊ยย ”หลินร้องออกมาด้วยความเจ็บ
“ เธอน่าจะรู้จักฉันน้อยไปหน่อยนะคนสวยทนไม่ไหวแล้วโว๊ยย!!! หยุดพูดจาน่ารำคาญสักที ” หลินตวาดใส่เธียร์แล้วก็ดึงผมบลอนของเธอให้เข้ามาใกล้ตัวเองแล้วใช้มือซ้ายจับแขนเธียร์มือขวาปล่อยจากผมแล้วมาล็อคคอเธียร์แทน
“ โอ๊ยยยยย!!! ” เธียร์ใแรงจึงร้องลั่นเสียงดังออกมา
“ เธอรู้จักนักกีฬาไหมกว่าเค้าจะชำนาญเื่กีฬา เค้าต้องเจ็บตัวมามากแค่ไหนอ่ะ อยากลองเจ็บมั๊ยล่ะแต่ฉันรับรองว่าถ้าเธอเจ็บความสวยเธอก็จะลดลงเลยหล่ะ ”หลินกระซิบข้างๆหูเธียร์
“ อย่าเข้ามานะ ”หลินบอกกับเซนเพราะเห็นเซนกำลังจะขยับตัวมาหาเธอ
“ ปล่อยชั้นนะ!!! ” เธียร์เริ่มขยับตัวเมื่อพูดกับหลิน
“ ไม่...!!! ” หลินยืนยันเสียงแข็ง
“ ปล่อยชั้นนะ กรี๊ดดด ” เสียงเธียร์ที่บอกกับหลินพร้อมทั้งกรี๊ดไปด้วย
“ อี๊... ฉันไม่อยากใกล้คนสกปรกตัวเหม็นแบบเธอ” เธียร์ยังพูดเหยียดหลินต่อ
“ อ๋ออ... ได้...!!! ”
ฟรึ่บบ!!!ป้าบบบบบ!!!
หลินปล่อยมือทั้งสองข้างแล้วถอยตัวเองออกไปนิดหน่อยแล้วถีบ!!!เธียร์สุดแรงจนเธียร์ล้มหน้าคะมำลงแล้วเซไปหาเซน
“ ว๊ายยยยยยย....” เธียร์ร้องด้วยความเจ็บใจและความเ็ปและความเจ็บใจ
หลังจากนั้นหลินหันหลังกลับไปแล้วรีบเดินพร้อมทั้งหยุดแล้วหยิบแว่นตาของเซนออกไปจากห้องด้วยแล้วเอากุญแจที่วางอยู่หน้าห้องล็อคห้องเอาไว้
คล่อกกก!!!
“ ล็อคกุญแจเรียบร้อย ปล่อยให้ฉันกลับบ้านเถอะนะฉันอยู่ในสังคมคนรวยเหมือนพวกเธอไม่ได้หรอก ส่วนแว่นตานี่ฉันขอยืมนะ ” หลินพูดะโใส่ประตูพร้อมกับรอยยิ้ม
แต่ทว่า..........................
ติดตามตอนต่อไป
10K
