บ่วงพันธนาการ_End

        เมื่อทานข้าวเสร็จ วรารี กะว่าจะต้องพูดกันให้รู้เ๱ื่๵๹แต่ปรากฏว่า พอเธอเข้าไปในรถก็หลับอุตุเลย เหมือนอดหลับอดนอนมาจากไหนก็ไม่รู้

        “หลับง่ายจริงเชียว” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด พูดพึมพำกับตัวเอง ขยับร่างบางให้ศรีษะโน้มลงมาอยู่ระหว่างคอกับไหล่ของเขา โดยแขนโอบกอดไปด้านหลังร่างบาง และแอบขโมยหอมแก้มนวลด้วยหนึ่งฟอด

        “วุฒิ กลับเพ้นเฮาส์นะ แล้วพรุ่งนี้ให้คนไปเก็บของ นุ่น ที่อพาร์ตเม้นต์มาด้วย” ท่านประธานหนุ่มสั่งบอดี้การ์ด

        “ครับ คุณลอฟ” อัครวุฒิ ขานรับคำสั่ง

        “นุ่น ถึงบ้านแล้ว” ท่านประธานหนุ่มกระซิบเรียกที่ข้างหูเล็ก 

        “อื้อ อื้อ” วรารี ทำเสียงในลำคอ แต่ไม่ยอมตื่น แถมยังซุกซบเข้าหาความอบอุ่นของอกกว้างอีกต่างหาก ท่านประธานหนุ่มจำต้องอุ้มคนขี้เซาไว้แนบอกเดินขึ้นเพ้นเฮาส์ไป

        ‘ท่าจะไปไหนไม่รอดแน่นงานนี้ ทั้งหวงทั้งห่วงขนาดนี้ ตายน้ำตื้นแท้ๆ เ๽้านายเรา’ อัครวุฒิ คิดพลางอมยิ้ม มองตามหลังผู้เป็๲เ๽้านายที่อุ้มหญิงสาวแนบอกด้วยความทะนุถนอม ราวกับไข่ในหิน

        “เอ๊ะ! เรามานอนอยู่นี้ได้ไงเนี้ย” วรารี ลืมตาขึ้นมา รู้สึกมึนๆ งงๆ กับสถานที่ เพราะจำได้ว่าเธอนั่งรถมากับ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด เพื่อจะกลับห้องพักของเธอ แต่ทำไมไงมาอยู่เพ้นเฮาส์ของเขาได้ล่ะ

        มือใครบางคนไม่อยู่สุข จากที่กอดร่างบางไว้แต่แรกเริ่มลูบไล้ขึ้นลง จนทำให้คนตัวเล็กสั่นสะท้าน จากความวาบหวิว หายใจติดขัด มือเล็กรีบตะคลุบมือใหญ่ไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวลงไปด้านล่างมากกว่านี้

        “คะ คุณลอฟ หยุดเดี๋ยวนี้นะ คนบ้า!..เราต้องคุยกันให้รู้เ๱ื่๵๹” วรารี เพลียใจจริงๆ จับมือใหญ่ไว้ได้ข้างหนึ่งแต่อีกข้างก็ไหลลื่นไม่ยอมหยุดนิ่ง

        “ก็พูดมาสิ ฟังอยู่” ท่านประธานหนุ่ม พูดเสียงอู้อี้อยู่ชิดลำคอคนตัวเล็ก ปากหนาพรมจูบไปทั่วลำคอระหงนั้น

        “จะพูดได้ไงล่ะ ถ้าคุณยังทำอย่างนี้อยู่” วรารี สั่นสะท้านไปทั้งตัว พูดจาติดขัด สติสะตังลดลงไปกว่าครึ่ง

        “งั้นก็ไม่ต้องพูด” ท่านประธานหนุ่มกล่าวจบก็พลิกกายขึ้นคล่อม กดริมฝีปากหนาจูบประกบริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม แล้วพายุสวาทก็เริ่มถาโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า...

        พอพายุสวาทสงบลง วรารี ก็หันหลังให้ชายหนุ่ม น้ำตาไหลรินออกมาเป็๲ทาง ท่านประธานหนุ่มได้ยินเสียงสะอื้นก็๻๠ใ๽

        “ร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ท่านประธานหนุ่มมองสำรวจไปทั่วร่างบาง อย่างหาจุดที่ทำให้คนตัวเล็กร้องไห้

        “คนบ้า!.. อะไรก็จะจับกินอย่างเดียวเลย จะไม่ให้พูดอะไรเลยใช่ไหม บ้าที่สุดเลย” วรารี หันไปแว้ดใส่คนตัวโต ทำให้ท่านประธานหนุ่มถึงบางอ้อเลย

        “ฮ่าๆๆ” ท่านประธานหนุ่มหัวเราะออกมาในทันที

        “หัวเราะทำไมไม่ทราบยะ!” วรารี แว้ดส่งให้อีกรอบ

        “ไม่ชอบให้จับกินหรือ มันดีออกจะตายไปนะ” ท่านประธานหนุ่มเย้าสาวเ๽้า ทำให้ วรารี หน้าแดงราวกับลูกตำลึงสุกเพราะความเขินอาย ที่ชายหนุ่มช่างกล้าพูดไม่อายปากเอาซะเลย

        “ตกลง คุณจะเอายังไงกันแน่?” วรารี พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “ก็..แต่งงานอยู่ด้วยกัน” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นหลังจากนิ่งงันไปพักหนึ่ง

        “คุณคิดว่าพอแต่งงานแล้วเราจะอยู่ด้วยกันสักกี่ปี คนที่แต่งงานโดยไม่ได้มาจากพื้นฐานของความรัก อยู่ด้วยกันสักพักคุณก็คงเบื่อ แล้วก็มองหาผู้หญิงที่คุณ๻้๵๹๠า๱ที่จะรัก แล้วเราก็คงต้องเลิกกันไป ฉันคงไม่๻้๵๹๠า๱อย่างนั้นเหรอนะ คุณสามารถรับผิดชอบลูกได้ พบเขาได้ในฐานะพ่อ โดยไม่ต้องแต่งงาน ซึ่งเราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ใช้ชีวิตกันไปไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันจะดีกว่า”

        “ช่างเสียสละจริงนะแม่คุณ!..” ท่านประธานหนุ่มประชด

        “ก็ทางนี้มันดีที่สุดแล้วสำหรับเราสองคน เพราะเราสองคนไม่ได้รักกัน” วรารี กัดริมฝีปากตัวเองกั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ภายในใจเหมือนมีเข็มร้อยแล่มทิ่มแทงลงมาที่กลางหัวใจ ทำให้ปวดหนึบไปหมด

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑