เถ้าถ่านจากค่ำคืนอันบ้าคลั่งในร้านกาแฟยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจของเอมิ แม้ว่าเธอจะเก็บกวาดเศษซากหลักฐานทุกชิ้นอย่างหมดจด เช็ดถูคราบไคลบนโต๊ะกาแฟตัวนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าไม่เหลือร่องรอยใดๆ ก็ตาม แต่ร่องรอยที่มองไม่เห็น... รอยจูบ รอยัั และความทรงจำอันเร่าร้อนระคนหวาดเสียว มันได้ฝังลึกลงไปในจิตใจ ยากที่จะลบเลือน
หลายวันแรกหลังจากคืนนั้น เอมิใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดแห่งความหวาดกลัว เธอผวาตื่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกุกกักนอกบ้านตอนกลางคืน ชำเลืองมองศิวัฒน์ด้วยความหวาดระแวงว่าเขาอาจจะรู้อะไรบางอย่าง และคอยสังเกตท่าทีของพลอยกับมิ้นท์อย่างละเอียด กลัวว่าพวกเธออาจจะสงสัยอะไรขึ้นมา โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่มีใครระแคะระคาย ศิวัฒน์ยังคงเชื่อใจเธอเหมือนเดิม และลูกจ้างทั้งสองก็ไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติใดๆ
สารวัตรกฤตติดต่อกลับมาตามสัญญาหลังจากเว้น่ไปสองสามวัน ข้อความของเขาไม่ได้เอ่ยถึงความรุนแรงหรือความผิดพลาดในคืนนั้นโดยตรง แต่กลับเต็มไปด้วยคำพูดหวานๆ แสดงความห่วงใย และความคิดถึงอย่างลึกซึ้ง "คืนนั้น... ทำให้ผมรู้ว่าผม้าคุณมากแค่ไหน เอมิ ขอบคุณที่กล้าเสี่ยงเพื่อผมนะ ผมเป็ห่วงคุณมากหลังจากที่แยกกัน"
ข้อความนั้นทำให้หัวใจที่แห้งผากของเอมิชุ่มชื้นขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าส่วนหนึ่งมันคือคำพูดที่เสแสร้งเพื่อผูกมัดเธอไว้ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดี... รู้สึกว่าตัวเองยังมีความสำคัญกับเขาอยู่
และแล้ว วังวนแห่งความลับก็เริ่มต้นหมุนอีกครั้ง... แต่คราวนี้มันหมุนเร็วกว่าเดิม ลึกกว่าเดิม และอันตรายกว่าเดิม
เอมิไม่ได้ปฏิเสธกฤตอีกต่อไป เธอตอบข้อความเขาอย่างสม่ำเสมอ พวกเขากลับมาพูดคุยกันด้วยความสนิทสนมที่เพิ่มมากขึ้น แต่การพบเจอกันที่ร้านกาแฟถูกจำกัดลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ามันเสี่ยงเกินไป พวกเขาทำได้เพียงลอบสบตากัน ส่งยิ้มให้กันอย่างมีความหมาย หรือหาจังหวะคุยกันสั้นๆ ในมุมที่ลับตาคนเท่านั้น
ความอัดอั้นจากการไม่ได้ใกล้ชิด ทำให้ความ้าที่จะพบกันตามลำพังรุนแรงขึ้น กฤตเริ่มหาโอกาสชวนเธอออกไปข้างนอกอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกเขาเลือกที่จะระมัดระวังมากขึ้น จุดหมายไม่ใช่ร้านก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ หรือโรงแรมราคาถูกใจกลางเมืองอีกต่อไป แต่เป็ "ริมธาร" เกสต์เฮาส์ที่เดิม ที่ซึ่งมีความทรงจำร่วมกันครั้งแรก และค่อนข้างเป็ส่วนตัว หรือบางครั้งก็เป็รีสอร์ทเล็กๆ ในอำเภอใกล้เคียงที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน
เอมิต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการสร้างเื่โกหกและหาข้ออ้างเพื่อปลีกตัวออกมาพบเขาแต่ละครั้ง มันอาจจะเป็การอ้างว่าไปซื้อของเข้าร้าน ไปติดต่อธุระเื่กาแฟ หรือไปเยี่ยมญาติ (ที่ดูเหมือนจะป่วยบ่อยขึ้นเรื่อยๆ) ทุกครั้งที่เธอโกหกศิวัฒน์ เธอรู้สึกเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ แต่เมื่อได้ไปพบกฤต ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา ได้รับััอันเร่าร้อน ความรู้สึกผิดเ่าั้ก็จะเลือนหายไปชั่วขณะ ถูกแทนที่ด้วยความสุขสมและความตื่นเต้นที่เธอเสพติดมันไปเสียแล้ว
ชีวิตสองด้านของเอมิเริ่มดำเนินไปอย่างน่าหวาดเสียว กลางวันเธอคือคุณเอมิ เ้าของร้านกาแฟผู้อ่อนหวาน เป็ภรรยาที่น่ารักของศิวัฒน์ แต่ในเงามืด หรือในบาง่เวลาที่สามารถปลีกตัวออกมาได้ เธอคือผู้หญิงของสารวัตรกฤต ผู้หญิงที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อความสุขสมชั่วครั้งชั่วคราว
ความสัมพันธ์ทางกายของพวกเขาทวีความลึกซึ้งและบ่อยครั้งขึ้น ความเร่งรีบและรุนแรงในคืนนั้นที่ร้านกาแฟ ถูกแทนที่ด้วยความเนิบนาบ ละเมียดละไม แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความเร่าร้อนในสถานที่ส่วนตัวที่พวกเขาเลือกสรรค์ กฤตรู้ดีว่าจะปรนเปรอเธออย่างไรให้ล่องลอยไปถึง์ และเอมิก็เรียนรู้ที่จะตอบสนองเขาอย่างเปิดเผยมากขึ้นเช่นกัน
ท่ามกลางความสุขสมและความตื่นเต้นที่วนเวียนซ้ำๆ นั้นเอง... ความประมาทก็เริ่มคืบคลานเข้ามาโดยไม่รู้ตัว บางครั้ง ในห้วงเวลาที่อารมณ์พลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด การป้องกันที่ควรจะทำอย่างสม่ำเสมอก็อาจถูกละเลยไปบ้าง
75K
