พายุซันเดย์​

"ไอ้ซันทางนี้!" เมฆที่ว่ายน้ำเข้าฝั่งมาพอดี​ หันมาโบกมือและ๻ะโ๠๲เรียกผม

"เออๆ​ มาแล้วๆ" ผม๻ะโ๠๲ตอบกลับ​ พร้อมกับโบกมือกลับด้วย​ แล้วก็เดินไปนั่งอยู่ขอบสระ

"นี่มึงจะไม่ว่ายน้ำจริงๆ​ อ่ะ" มันถามผม

"ไม่อ่ะ​ กูเหนื่อย"ผมตอบปฏิเสธ​มันไป

"แล้วมึงจะมานั่งดูกูว่ายน้ำเนี่ยนะ"

"เออ​ มึงก็ว่ายน้ำไปเถอะไป๊​ เดี๋ยว​กูเฝ้าของไว้ให้"

"เออๆ​ ขอบคุณ​มากมึง" มันว่า​แล้วหันกลับไปว่ายน้ำต่อ​ ผมนั่งท่าสบาย​ก็ล้วงกระเป๋า​หยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาเล่นเรื่อยเปื่อย​คั่นเวลา

" พี่ซัน! "

ผมหันไปมองต้นเสียง​ ก็เห็นว่าเป็๲น้องชายเพื่อนของเขาที่กำลังว่ายน้ำอยู่นี่เอง

" อ้าวหมอก! พี่นึกว่าเรากลับบ้านไปแล้วซ่ะอีก"ผมหันไปยิ้มถามอีกคนอย่างดีใจ

ไม่ได้เจอตั้งนาน​ ดูโตขึ้นและน่ารักขึ้นอีกซ่ะด้วย...

"ไม่อ่ะพี่​ พอดีผมเบื่ออ่ะ​ ไม่อยากอยู่บ้าน"หมอกตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

"อ๋อ แต่นี่หมอกโตขึ้นแล้วดูน่ารักขึ้นนะ​ สงสัยน้องชายเพื่อนพี่คงมีหนุ่มๆ​ สาวๆ​ ตามจีบเยอะแน่เลย"ผมแซวเล่นๆ​ ให้เ๽้าหนูตัวน้อยแก้มแดงเล่น

" จะบ้าหรือไงเล่า! ​ ผมไม่มีหรอ"น้องว่าทั้งยังหลบตาตอบ

หื้ม?​ หลบตาแบบนี้​ กำลังมีความลับใช่มั้ยเ๽้าหนู... 

"แต่น่ารักๆ​ แบบนี้​ มีแฟนหรอยังเอ่ย"พูดเเซว แล้วเดินไปก่อนคอน้องมันอย่างแกล้งๆ​ ให้หน้าแดงเข้าไปอีก

"ออ.."หมอกหน้าแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่​ สายตาก็แสมองไปทางอื่น​ ไม่ยอมสบตาอยู่ดี

"อ้าวหมอก!"

"อ้าวทิว"หมอกหันไปยิ้มให้คนมาใหม่​ อีกคนก็ยิ้มตอบ

"หื้ม? เพื่อนหรอหมอก"ผมถามหมอก​ มือชี้ไปที่น้องนักเรียนที่มีตราโรงเรียนเดียวกับน้องเพื่อนผม

" อ.. อืม"

" สวัสดี​ครับพี่​ ผมชื่อทิวทัศน์​ครับ​ เป็๲เพื่อนห้องเดียวกับหมอกครับ​"ทิวทัศน์​แนะนำตัว​ แล้วยิ้มให้ผม​ แต่ดูเหมือนเ๽้าหนูข้างๆ​ นี่หน้าบึ่งมาก​ 

ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจเลยแฮะ... 

" เออๆ​ พี่ชื่อซันเดย์​นะ​ หรือเรียกว่าซันเฉยๆก็ได้"ผมแนะนำตัวเองบ้าง

"ครับพี่ซัน"

"ส่วนผมชื่อปลาวาฬ​นะครับพี่ซัน"โผล่หน้าออกมาจากด้านหลัง​ของทิวทัศน์​ ทำเอาผมสะดุงเล็กน้อย

โผล่มาซ่ะอย่างกับผีเลย​ ๻๠ใ๽หมด... 

" โอเคครับ​ น้องปลาวาฬ"

ผมเหลือบไปเห็นใครอีกคน​ ที่นั้งอยู่ข้างหลัง​ ข้างๆ​ กับน้องสองคน

" แล้วอีกคนหล่ะ"ผมถาม​แล้วชี้ไปที่คนข้างหลังอีกคน

"อ๋อ นี่พี่พายุครับ​ แพทยศาสตร์​ปีหนึ่ง​ พี่ชายผมเอง"ทิวทัศน์​แนะนำพี่ชายให้รู้จัก​ ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ทว่าก็อดเหลือดมองไม่ได้อยู่ดี เขาคนนี้ดึงดูดสายตาผมมาก​ ดูจากที่ผมเดาแล้วเขาคนนี้น่าจะสูงกว่าผมนิดหน่อย​ 

เมื่อดูจากด้านข้างแล้ว​ หน้าตาดี หล่อ​มาก​ จมูกโด่ง​ ลิมฝีปากหยัก​ และตา.. ผมมองไม่เห็นเพราเขาก้มหน้าอยู่

แต่ทำมันนิ่งจังวะ... 

หรือว่าหลับ?... 

"แต่ว่า.. ทำไมพี่ชายน้องดูนั่งนิ่งจัง​ หลับหรอ"ผมหันกลับมามองทิวทัศน์​ แล้วถามขึ้น

" ฮ่าๆๆ​ ไม่ใช่หรอกพี่​ เขานั้งเล่นโทรศัพท์​ต่างหาก"น้องมันหัวเราะนิดหน่อย​ก่อนจะตอบ

" เออ! พวกมึงกูว่ากูหิวเเล้วอ่ะ​ พวกมึงพากูไปหาอะไรกินหน่อย​ กูพึ่งมาครังแรก​ ไม่รู้ทางวะ"ปลาวาฬ​ร้องโอดครวญ​ ด้วยความหิวที่ร้องประทวงขึ้นไม่ยอมหยุด

" มึงนี่หิวจังวะ​ เมื่อกี้มึงพึ่งกินลูกชิ้นไปตั้งหกไม้ไม่ใช่หรอ​ นี่หิวอีกแล้ว? "หมอกหันไปโวยเพื่อนอย่างหงุดหงิด

" ก็กูหิวอ่ะ​ ทำไม​ มึงอย่าบอกนะว่ามึงไม่หิว​ กูเห็นนะว่ามึงไม่ได้กินข้าวเที่ยง​อ่ะ​ แถมตอนกูกินลูกชิ้มเมื่อกี้​ มึงยังแอบกลืนน้ำลายเลยนี่"

" หิวหรอ​ แล้วทำไมไม่บอก​ ไปกันเถอะ​ เดี๋ยว​ซื่อให้"ทิวทัศน์เลื่อนสายตาไปหาหมอก​ แล้วก็ชวนกันไปหาซื้ออะไรกิน

" ซื้อให้กูมั้ย"ปลาวาฬ​ถามอย่างมีความหวังมาก

" เออ​ เอาอย่างนั้นก็ได้​ ไปกันเถอะ"ว่าแล้วก็นเดินจูงมือหมอกออกไป

" งั้นผมไปก่อนนะพี่ซัน"ปลาวาฬ​หันมาโบกมือลาอย่างดีใจ​ ที่ไม่ต้องเสียตังซื้อเอง

แต่ว่า... 

นี่มึงก็นิ่งเกินไปนะไอ้น้องวิศวะ​ ไม่เมื่อยบ้างหรือไงวะ...