บ้านของตระกูลสวี่เป็บ้านดินสองห้องมีลานหน้าบ้านและหลังบ้าน ซึ่งในยุคสมัยนี้อนุญาตให้แต่ละบ้านปลูกผักเล็กๆ น้อยๆในลาน และเลี้ยงสัตว์ไว้หลังบ้านได้
แต่สัตว์เลี้ยงที่เลี้ยงได้ก็มีเพียงหมูสองตัวและไก่สี่ตัวเท่านั้นห้ามเลี้ยงสัตว์อื่น หากมีใครกล้าแอบเลี้ยงเมื่อถูกจับได้สิ่งของจะถูกยึดและยังต้องถูกจับไปเดินประจานด้วย
ผักในลานบ้านที่ได้รับการดูแลจากเ้าของร่างเดิมนั้นงอกงามเขียวชอุ่มดูน่ารับประทาน
แต่ผู้คนที่มาดูเื่วุ่นวายกลับไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้พวกเขากลับชะเง้อคอไปดูเื่ซุบซิบนินทาในบ้านอย่างใจจดใจจ่อ
ลูกสาวคนรองของบ้านตระกูลสวี่คนนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็คนละคน
แต่ก็จริงอยู่ที่คนเราเมื่อเดินเฉียดประตูผีมาแล้วหากยังไม่รู้จักตื่นตัวก็คงจะไม่มีอะไรช่วยได้แล้วจริงๆ
สวี่จือจือเลือกเสื้อผ้าที่พอจะดูดีได้สักตัวจากเสื้อผ้าที่มีรอยปะหลายชิ้นแล้วนำเงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนที่เธอเพิ่งได้มาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อก่อนจะมานั่งเล่นอยู่ในลานบ้านอย่างสบายใจ ที่เท้าของเธอ มีไก่ทั้งสี่ตัวที่ ‘สนิทสนม’ กับเธอ
ภาพที่เห็นดูสงบสุขอย่างประหลาด
แต่ตรงกันข้ามกับโจวเป่าเฉิงที่กำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าถมึงทึงจ้องมองสวี่จือจือไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าที่จะดูถูกเขาแบบนี้ สวี่จือจือถือเป็คนแรก
การแต่งงานเป็เื่สำคัญของชีวิตการที่ต้องไปรับตัวเ้าสาวแทนลู่จิ่งซาน เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว สิ่งที่เขา้าก็คือการใช้เื่นี้กดลู่จิ่งซานไปตลอดชีวิตต่างหาก
แต่ไม่คาดคิดว่านังผู้หญิงหน้าเหม็นคนนี้กลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไม่ยอมไปกับเขา ยืนกรานที่จะรอให้ลู่จิ่งซานกลับมา แถมยังพูดว่าลู่จิ่งซานต้องกลับมาได้แน่ๆอีกด้วย
ถุ้ย!
เื่ที่บ้านไปสู่ขอภรรยาให้อีกฝ่ายลู่จิ่งซานไม่มีทางรู้เื่อย่างแน่นอนต่อให้รู้ก็คงไม่สามารถกลับมาได้เร็วขนาดนี้หรอก
“อย่ามาทำตัวสูงส่งให้มันมากไปหน่อยเลย” โจวเป่าเฉิงพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ผู้หญิงอย่างเธอเนี่ย ได้แต่งเข้าบ้านของเราถือว่าเป็บุญของเธอแล้ว”
ยังจะมาทำเป็เล่นตัวอีก? ไม่ดูตัวเองบ้างเหรอว่าเป็ยังไง
คนในบ้านของเธอก็ล้วนแล้วแต่เป็พวกไร้ยางอายเหมาะสมที่จะเป็เมียของดาวหายนะอย่างลู่จิ่งซานเท่านั้นแหละ
แต่คำพูดพวกนี้เขาทำได้เพียงแค่พูดในใจเท่านั้นถ้าจอมมารคนนั้นรู้เข้า อีกฝ่ายเป็คนที่โหดร้ายไม่สนใจใครทั้งนั้นสามารถซ้อมเขาจนฟันร่วงได้เลย
เมื่อคิดถึงตรงนี้โจวเป่าเฉิงก็อดที่จะตัวสั่นไม่ได้
“เหอะๆ” สวี่จือจือได้ยินคำพูดนั้นแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะมองโจวเป่าเฉิงด้วยสายตาเ็า “แล้วผู้ชายอย่างนายเนี่ย คู่ควรเป็พี่น้องของลู่จิ่งซานได้ยังไง?”
โตมาใต้ชายคาเดียวกันแต่ทำไมความแตกต่างถึงได้มากขนาดนี้? ไม่แปลกเลยกับคำกล่าวที่ว่า คนเราในเมื่อไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกันแล้ว ทำอย่างไรก็เป็ครอบครัวเดียวกันไม่ได้
คำพูดเพียงประโยคเดียวก็ทำให้โจวเป่าเฉิงหน้าดำคล้ำ
ั้แ่เล็กจนโตเขามักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับลู่จิ่งซานอยู่เสมอ
“ฉันสงสัยจริงๆ” สวี่จือจือไม่รอให้เขาพูดต่อแล้วพูดขึ้นอีกว่า “นายเกลียดลู่จิ่งซานมากขนาดไหนกัน?”
“เธอ...อย่ามาพูดจาเหลวไหล” โจวเป่าเฉิงพูดอย่างลนลาน“ฉันเป็พี่ชายของเขา จิ่งซานได้ดีฉันก็ดีใจด้วยทำไมฉันต้องเกลียดเขาด้วย?”
แต่ในใจกลับคิดว่า:นังปีศาจตัวน้อยนี่รู้เื่นี้ได้ยังไง? หรือว่ากำลังหลอกถามเขากันแน่?
ช่างน่าไม่อายเสียจริง
“ไม่เลยเหรอ?” สวี่จือจือหัวเราะเยาะแล้วพูด “ฉันขอถามนายหน่อย ฉันเป็ใคร?”
“ฉันเป็ภรรยาของลู่จิ่งซาน” เธอยังคงไม่ให้เขาได้พูดแทรก“นายพยายามด่าฉันอย่างไม่ลดละแบบนี้ หมายความว่ายังไงกัน?”
“อยากให้ฉันแต่งงานไปพร้อมกับความแค้นแล้วทำให้ฉันกับลู่จิ่งซานไม่ถูกกันเหรอ? หรือคิดว่าการที่ทำแบบนี้จะทำให้นายกดลู่จิ่งซานให้ต่ำลงได้?”
“ฉันจะบอกนายให้รู้ไว้นะว่า ไม่มีทาง” สวี่จือจือพูดเสียงดังฟังชัด“ลู่จิ่งซานเป็วีรบุรุษผู้ปกป้องประเทศชาติเป็ความภาคภูมิใจของประชาคมชีหลี่ของเรา ฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างนายมาทำให้เขาเสื่อมเสีย ดังนั้นนายช่วยไปให้พ้นหน้าบ้านฉันได้แล้ว”
“ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านายเลย”
เห็นแล้วรู้สึกคลื่นไส้
“เธอ...ยัยผู้หญิงคนนี้...” โจวเป่าเฉิงโมโหจนแทบคลั่งชี้หน้าสวี่จือจือแล้วอยากจะด่าออกมา
“จุ๊ๆ คนอะไรไม่มีมารยาท” สวี่จือจือส่ายหน้า “ไม่รู้เหรอว่าในขณะที่นายชี้คนอื่นด้วยนิ้วเดียวนิ้วอีกสามนิ้วของแกก็กำลังชี้ตัวนายเองอยู่?”
โจวเป่าเฉิงรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้โมโหแทบตาย
“ลุงสาม ดูสิครับว่าผู้หญิงชั่วร้ายคนนี้เป็ยังไง” เขามองไปที่ลู่หรงฟาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“ทำร้ายแม่แท้ๆ และพี่สาวแท้ๆตอนนี้ยังมาพูดจาใส่ร้ายคนในบ้านสามีอีก”
“ถูกต้อง” หวังซิ่วหลิงชี้ไปที่ใบหน้าตัวเอง “พวกคุณดูสิ นังเด็กแพศยาคนนี้ทำร้ายฉันจนเป็ยังไงไปแล้ว”
ใบหน้าของเธอถูกกระเบื้องบาดเป็แผลส่วนริมฝีปากก็บวมเป่งจากการล้มเมื่อครู่ ทำให้เธอพูดไม่ค่อยชัด
สิ่งที่ทำให้เธอเ็ปที่สุดก็คือเงินสินสอดที่ตระกูลลู่ให้มาสองร้อยหยวน ถูกนังเด็กแพศยาคนนี้เอาไปร้อยห้าสิบหยวน เหลือเงินอยู่แค่ห้าสิบหยวน
ขอให้การแต่งงานครั้งนี้ไม่สำเร็จเธอจะขายนังเด็กแพศยาให้กับคนขายเนื้อบ้านจางอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่้าสินสอดมากเอาแค่ร้อยห้าสิบหยวน ขอแค่ได้ทุบตีนังเด็กแพศยาทุกวัน ไม่ให้มันได้อยู่อย่างสงบก็พอ
“ซวยจริงๆ” หวังซิ่วหลิงคิดถึงตรงนี้ก็ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร“ทำไมฉันถึงได้น่าเวทนาขนาดนี้ ถึงได้ให้กำเนิดตัวที่เทียบสัตว์เดรัจฉานยังไม่ได้แบบนี้”
“แม่คะ” สวี่จือจือพูดด้วยรอยยิ้ม “ก็บอกว่าอย่าด่าตัวเองอีกยังไงทำไมแม่ถึงด่าว่าตัวเองเป็โสเภณีแก่และสัตว์เดรัจฉานอีกแล้วล่ะ?”
หวังซิ่วหลิง“...”
พรืด!
ผู้คนที่มาดูเหตุการณ์อยู่ต่างพากันหัวเราะออกมา
“จือจือ” สวี่เจวียนเจวียนร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ“แม่ก็ทำไปเพื่อตัวแกเองทั้งนั้นทำไมแกถึงได้ด่าว่าแม่แบบนี้ล่ะ? แม่เป็แม่นะแกทำแบบนี้มันอกตัญญู ไม่กลัวฟ้าดินลงโทษหรือยังไง?”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ์มีตา คนที่ถูกฟ้าฟาดจนตายก่อนก็คือพี่ต่างหาก”สวี่จือจือพูดพลางหัวเราะ
ไม่ทันที่เธอจะพูดจบท้องฟ้าก็ส่งเสียงฟ้าร้องออกมาอย่างดังสนั่น ทำให้สวี่เจวียนเจวียนสะดุ้งสุดตัว
สวี่จือจือปากศักดิ์สิทธิ์เกินไปพูดว่าจะล้มก็ล้ม พูดว่าจะซวยก็ซวย
ถ้าเกิดว่าโดนฟ้าผ่าตายขึ้นมาจะทำยังไง?
เมื่อคิดถึงตรงนี้สวี่เจวียนเจวียนก็รีบไปอยู่ใกล้ๆ หวังซิ่วหลิง ถ้าจะโดนฟ้าผ่าก็น่าจะผ่าแม่ของเธอก่อนกระมัง
ช่างขี้ขลาดเสียจริง
“อาสาม” โจวเป่าเฉิงที่อยู่อีกฝั่งก็ดึงลู่หรงฟามาคุย“ดูท่าทางของเธอสิ ถ้าได้แต่งเข้ามาในบ้านเรา บ้านต้องไม่สงบแน่ๆ”
“อาสาม เื่การเลือกภรรยาต้องเลือกคนดี” โจวเป่าเฉิงกัดฟันพูด“นี่มันตัวป่วนชัดๆลู่จิ่งซานอุตส่าห์สร้างชื่อเสียงมาทั้งชีวิต ถ้าได้คนแบบนี้มาเป็ภรรยา...”
สิ่งที่โจวเป่าเฉิงโกรธที่สุดก็คือการที่ใครมาดูถูกเขาว่าด้อยกว่าลู่จิ่งซาน แต่สวี่จือจือกลับทำให้เขาเสียหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าผู้หญิงแบบนี้เขาจะไม่มีทางยอมให้สมใจ
คิดจะแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่เหรอ?
ไม่มีทาง!
“เื่นี้...” ลู่หรงฟาลังเลเล็กน้อย
ที่จริงแล้วเขาก็ชอบนิสัยของสวี่จือจือคนนี้อยู่เหมือนกันดูเป็คนกล้าได้กล้าเสียดี ถ้าได้แต่งเข้าไปเป็ภรรยาของลู่จิ่งซานก็คงจะช่วยให้บ้านของเขามีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ แต่ผู้หญิงคนนี้ปากเก่งเกินไปจริงๆ
“เื่นี้ย่าของแกเป็คนตัดสิน” ลู่หรงฟาพูดพลางหัวเราะ“ถ้าจะยกเลิก...”
ก็ต้องให้คุณนายลู่เป็คนมาตัดสินใจเขาไม่กล้าหรอก
“ถ้าคุณย่ารู้ว่าเธอเป็คนไร้ยางอายขนาดนี้ แม้แต่แม่แท้ๆ ของตัวเองก็ยังกล้าทุบตี”โจวเป่าเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่มืดมน “จะต้องเสียใจที่ตอบตกลงกับการแต่งงานครั้งนี้แน่นอน”
“อ๊าก! ยัยผู้หญิงสมควรตาย เธอกล้าเอารองเท้าเหม็นเน่ามาปาใส่ฉันเหรอ”โจวเป่าเฉิงเอามือกุมปากพูดอย่างโกรธเคือง
“คนปากหมาไม่มีทางพ่นอะไรดีๆ ออกมาได้ ปารองเท้าเหม็นเน่าใส่ยังดีเกินไปด้วยซ้ำ”สวี่จือจือพูดด้วยน้ำเสียงเ็า “ของหมาๆอย่างนายต้องเอาไปล้างในบ่ออุจจาระแล้ว”
“พูดได้ดี”
.............................
207
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666246725_48284116.webp)
