เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        เฉกเช่นในอดีตเมื่อครั้งซูเจียวเจียวยังไม่ได้แต่งงานกับเซียวหยวนหมิงกองผลิตล้วนมีชายหนุ่มมากมายที่หมายปองเธอ

        แต่เป็นที่น่าเสียดายยิ่งที่ซูเจียวเจียวตกเป็นของเซียวหยวนหมิงไปเสียแล้ว

         ครั้งนี้เขาสาบานว่าจะต้องคว้าโจวเม่ยมาให้ได้

        จะทำให้เธอแต่งงานกับเขาให้จงได้!

        เขาไม่อยากแต่งกับหญิงชาวบ้านที่ไร้ซึ่งความรู้มิหนำซ้ำยังหน้าตาอัปลักษณ์อีกด้วย

         รถแทรกเตอร์โยกเยกไปมาผู้คนเต็มคันเบียดเสียดกันจนขาของซูเจียวเจียวชาไปหมดแต่เธอก็ยังคงกอดหลิวหยวนหยวนไว้แน่น

        ทว่าสิ่งที่ทำให้ซูเจียวเจียวรู้สึกกระอักกระอ่วนใจมากมายก็คือการที่เธอพบว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหลังนั้นคือฮั่วเจี้ยนจง

        ทุกครั้งที่รถโคลงเคลงก็มักจะทำซูเจียวเจียวเอนไปด้านหลังบ่อยครั้งที่เกือบล้มลงไปในอ้อมแขนของฮั่วเจี้ยนจง

        ยังดีที่ฮั่วเจี้ยนจงคอยพยุงแขนของซูเจียวเจียวไว้ได้ทันเธอจึงไม่เสียท่าขายหน้า

        ส่วนหลินเฟิงที่นั่งอยู่ริมสุดนั้นรู้สึกอิจฉาจับใจหากรู้ก่อนหน้านี้ว่าควรมาให้เร็วกว่านี้สักหน่อยก็อาจจะได้นั่งข้างซูเจียวเจียวก็เป็นได้ อย่างน้อยก็ยังดีกว่านั่งข้างลุงแก่ๆที่มีกลิ่นตัวเหม็นอับ!

         หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็มาถึงตัวอำเภอในที่สุด

        ซูเจียวเจียวลุกขึ้นยืนพลันรู้สึกว่าขาชาไปทั้งสองข้างร่างกายพลันเซถลาไปด้านหลังอย่างไม่อาจควบคุม

        มืออันแข็งแกร่งคู่หนึ่งประคองเอวของเธอไว้

        ซูเจียวเจียวตกใจจนร่างยืนตรงทันทีรีบถอยห่างจากฮั่วเจี้ยนจง พร้อมกล่าวขอโทษอย่างสุภาพและรักษาระยะห่าง“ขอบคุณค่ะ”

        ฮั่วเจี้ยนจงเก็บมือกลับอย่างเฉยชา“ไม่เป็นไร” จากนั้นก็กระโดดลงจากรถแทรกเตอร์อย่างคล่องแคล่วก้าวขายาวๆ เดินจากไปก่อน

        โจวเม่ยมองไปยังเงาร่างที่จากไปของฮั่วเจี้ยนจงแววตาฉายแววไม่พอใจ

        ซูเจียวเจียวแต่งงานไปแล้วแท้ๆแต่ทำไมฮั่วเจี้ยนจงถึงยังพูดคุยกับซูเจียวเจียวอย่างสุภาพอ่อนโยนเสมอแต่กับเธอกลับทำหน้าบึ้งตึง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดกันนี่เธอน่ารังเกียจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

        “โจวเม่ย เธอเฝ้ามองอะไรอยู่หรือ?” หลินเฟิงลงจากรถและเดินเข้ามาถามโจวเม่ย

        โจวเม่ยถอนสายตากลับหันไปยิ้มหวานให้หลินเฟิงทันที “ฉันกำลังรอคุณไปซื้อของที่สหกรณ์ด้วยกันไง”

        “งั้นพวกเราไปกันเถอะ” หลินเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        ทางด้านซูเจียวเจียวและเซียวหยวนซินพาเธอหลิวหยวนหยวนลงจากรถก่อนจะไปส่งเสื้อผ้า

        หลังจากส่งเสื้อผ้าครบทุกบ้านและได้รับค่าจ้างแล้วซูเจียวเจียว เซียวหยวนซิน และหลิวหยวนหยวนก็เริ่มเดินเล่น

        เนื่องจากใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้วตัวอำเภอจึงคึกคักกว่าปกติ ผู้คนมากมายออกมาจับจ่ายซื้อของต้อนรับปีใหม่

        โต๊ะจ่ายเงินของสหกรณ์เบียดเสียดไปด้วยผู้คน

        ตลาดสดก็มีผู้คนพลุกพล่านเช่นกันผู้ที่มาซื้อเนื้อซื้อปลาก็ยืนต่อคิวยาวเหยียดเกรงว่าจะมาสายแล้วซื้อไม่ได้เนื้อปลา

        ซูเจียวเจียวพบว่าตนไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้และก็ไม่อยากจะเบียดเสียดเข้าไปจากนั้นซูเจียวเจียวก็เหลือบไปเห็นหลินเฟิงและโจวเม่ยกำลังยืนเข้าคิวอยู่โจวเม่ยทำหน้ายู่ยี่ด้วยความไม่พอใจ บรรดาป้าๆ ลุงๆที่แย่งปลาแย่งเนื้อก็ไม่สนใจว่าโจวเม่ยจะแต่งตัวสวยงามแค่ไหน

        จะงามเลิศเลอก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรนี่

        จะเสกเนื้อให้กินเพิ่มได้หรือไง?

        ดังนั้นไม่นานโจวเม่ยก็ถูกเบียดจนตัวเหม็นคลุ้งไปหมด

        ซูเจียวเจียวเห็นผู้คนมากมายก็เลยไม่เข้าไป

        ช่วงนี้อาหมิงแอบทำงานเหล่านั้นทำให้ที่บ้านไม่ขาดเนื้อ และไม่ขาดปลาเลย

        ของที่อาหมิงหามานั้นเพียงใช้เงินก็ซื้อได้ ไม่ต้องใช้บัตรแลก ราคาแพงกว่าในตลาดสดเล็กน้อยแต่เขาขายให้หงฉีเย่ จึงสามารถรับของได้ในราคาถูก

        เมื่อคืนตอนสี่ทุ่มอาหมิงเพิ่งออกไปทำงาน และกลับมาตอนหกโมงเช้า ตัวเขามีหยาดน้ำค้างเกาะหนาเตอะสองมือเย็นเฉียบ แต่ก็ยังพูดซื่อๆ ว่าไม่หนาวเลยสักนิด

        ซูเจียวเจียวกลัวว่าจะรบกวนการพักผ่อนของเขาจึงไม่ได้เรียกเขา แต่แอบออกมากับเซียวหยวนซินและหลิวหยวนหยวน

        ทั้งสองต่อแถวและในที่สุดก็ถึงรอบของเธอ ซูเจียวเจียวซื้อเมล็ดแตงโม ถั่วลิสงและขนมหวานสำหรับเทศกาลตรุษจีนที่สหกรณ์ เตรียมพร้อมสำหรับปีแห่งความอุดมสมบูรณ์

        ตอนเที่ยงซูเจียวเจียว เซียวหยวนซิน และหลิวหยวนหยวน ไปกินเกี๊ยวที่ร้านอาหารรัฐสวัสดิการ

        เกี๊ยวที่นี่แป้งบางไส้เยอะ และรสชาติอร่อย หลิวหยวนหยวนชอบที่สุดทุกครั้งที่มาเด็กน้อยจะกินได้เยอะมาก

        ซูเจียวเจียวก็ชอบเกี๊ยวที่นี่กินไปชามใหญ่จนท้องป่อง สุดท้ายซดน้ำแกงจนหมดเกลี้ยง

        ทั้งสามกินอิ่มหนำสำราญเมื่อออกจากร้านอาหารก็เห็นเซียวหยวนหมิงยืนอยู่ไม่ไกล

        ซูเจียวเจียวขยี้ตานึกว่าตัวเองมองผิดแต่เมื่อยืนยันว่าถูกต้องแล้ว เธอก็วิ่งเข้าไปหาเขา “อาหมิงทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ตอนนี้คุณน่าจะกำลังนอนอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือคะ?”

        เซียวหยวนหมิงรับของจากมือซูเจียวเจียวพลางจับมือเธอไว้ “ผมไม่ได้บอกให้พวกคุณเรียกผมมาด้วยหรือไงตอนที่มาตัวอำเภอ?ทำไมถึงไม่เรียกผมล่ะ?”

        ซูเจียวเจียวตอบ“ก็ฉันอยากให้คุณได้นอนหลับพักผ่อนเยอะๆ ไงล่ะ”

        เซียวหยวนหมิงบีบมือเล็กๆนุ่มนิ่มของซูเจียวเจียว “ช่วงเทศกาลตรุษจีนคนในตลาดเยอะมาก ผมไม่ไว้ใจเลย”

        เซียวหยวนซินหยอกเย้า“ฉันว่านายไม่ไว้ใจน้องสะใภ้คนเดียวต่างหาก”

        หลิวหยวนหยวนปรบมือตาม“น้าชายกลัวน้าสะใภ้จะถูกลักพาตัวไปค่ะ”

        เซียวหยวนหมิงยื่นมือไปบีบแก้มเล็กๆนุ่มนิ่มของหลิวหยวนหยวน “ยายจอมซนนี่”

        หลิวหยวนหยวนแลบลิ้นอย่างซุกซน“ฮิฮิ…”

        ซูเจียวเจียวบีบมือเขาตอบกลับด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ

        เซียวหยวนหมิงถาม“พวกคุณยังมีอะไรที่ต้องซื้ออีกหรือเปล่า?”

        ซูเจียวเจียวส่ายหน้า“ของที่ต้องซื้อก็ซื้อเกือบครบแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ขาดอะไรแล้วละค่ะ”

        เซียวหยวนหมิงกล่าว“อย่างนั้นก็ดี” เขาเหลียวมองไปรอบๆแล้วเอียงตัวกระซิบข้างหูซูเจียวเจียว “หรือว่าคุณกับพี่สาวจะกลับไปก่อนดีไหมผมจะไปทำธุระต่ออีกหน่อย”

        ซูเจียวเจียวรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรเธอกำลังจะพยักหน้า พลันบังเกิดความรู้สึกหวิวโหวงในอกราวกับใจจะขาดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากำหัวใจเอาไว้ทำให้ซูเจียวเจียวรู้สึกกระวนกระวายอย่างประหลาด

        ซูเจียวเจียวเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่างจึงคว้ามือเซียวหยวนหมิงไว้ “อาหมิงวันนี้ไม่ต้องไปได้ไหมคะ?”

        เซียวหยวนหมิงเห็นเธอทำหน้าลำบากใจก็รีบโอบไหล่เธอด้วยสีหน้ากังวล“เจียวเจียว คุณเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?ให้ผมพาคุณไปสถานีอนามัยตอนนี้เลยดีไหม”

        ซูเจียวเจียวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกใจสั่นคลอนที่เริ่มเลือนหายทว่าในใจยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เธอส่ายหน้าเบาๆ“ฉันไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่รู้สึกว่าวันนี้มีลางร้ายคุณอย่าไปเลยจะดีกว่า”

        เดิมทีเซียวหยวนหมิงได้รับปากหงฉีเย่ไว้แต่เมื่อได้ยินซูเจียวเจียวพูดเช่นนั้น เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องเป็นห่วงจึงพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ผมจะฟังคุณแล้วจะไม่ไปทั้งนั้น แต่ผมต้องไปบอกเย่หย่งกับพวกเขาก่อน”

        เซียวหยวนหมิงเดินเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่งไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เดินกลับมาจับมือซูเจียวเจียวอีกครั้ง “ผมบอกพวกเขาแล้วตอนนี้ผมจะเดินเป็นเพื่อนพวกคุณสักพัก ซื้อของเสร็จแล้วเราก็กลับบ้านกัน”

        เมื่อได้ยินเซียวหยวนหมิงบอกว่าจะไม่ไปแล้วซูเจียวเจียวก็ยิ้มอย่างสบายใจ จากนั้นความรู้สึกไม่สบายใจก็หายไป

        “ดีเลย เราเดินเล่นอีกหน่อยแล้วค่อยกลับบ้านเถอะ”

        เซียวหยวนซินรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นน้องชายและน้องสะใภ้มีความรักใคร่กลมเกลียวกันเช่นนี้

        พวกเซียวหยวนหมิงทั้งสี่คนเดินเล่นในตลาดสักพักซื้อของต้อนรับปีใหม่อีกเล็กน้อย เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายแล้ว

        ขณะที่ซูเจียวเจียวและคนอื่นๆกำลังจะเดินทางกลับ ทันใดนั้นก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเบื้องหน้าซูเจียวเจียวสอบถามจึงได้รู้ว่ารัฐกำลังกวาดล้างพวกนักเก็งกำไรและกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ถูกจับกุมไปแล้ว!