เมื่อรถทั้งสองคันขับเข้ามาใกล้กับประตู ก็มีทหารยามวิ่งมาเปิดประตูให้พวกเขาแทบจะทันที ก่อนที่คนที่อยู่บนหอคอยจะช่วยกันยิงพวกผีดิบที่หลุดเข้ามาในตอนที่พวกเขาเปิดประตู รถทั้งสองคันวิ่งเข้ามาจอดยังภายในและดับเครื่องยนต์ลง
พวกเขาต่างค่อยๆ พากันทยอยลงจากรถ และตรวจตราความเรียบร้อยของทุกคน ก่อนที่เ้าบ้านอย่างริค คาร์โด้ จะเชื้อเชิญเพื่อนของเขาและเธอให้เดินตามไป ท่ามกลางพื้นทรายที่ว่างป่าว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต่างออกไป มันคือประตูกล ทางเข้าขนาดเล็ก ที่อยู่บนพื้นทราย เ้าบ้านดึงสลักของประตูออก ทำให้ประตูกลเปิดออก เผยให้เห็นบันไดเล็กๆ ที่เรียงตัวทอดยาวลงไปใต้ดิน ริค คาร์โด้ พยักหน้าเป็การบอกให้พวกเขาลงไป
เคที ที่ตอนนี้ค่อย ๆ เดินลงบันได ไปพร้อมกับพวกของเขา และเพื่อนของเธอ เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่ายังมีที่แบบนี้หลงเหลืออยู่อีกหรือนี่? เมื่อเดินลงบันได มาได้ประมาณ 1 ฟุต สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอคือ ทางเดินแคบๆ ที่พอให้คนสองคนเดินสวนทางกันได้เท่านั้นเอง เธอไม่รู้ว่าทางเดินพวกนี้ทอดยาวไปถึงที่ไหนกัน แต่ก็เหมือนกับใครบางคนจะล่วงรู้ความคิดของเธอจึงพูดอธิบายขึ้นมาให้พวกเขาได้ฟัง
"ยินดีต้อนรับสู่นครที่ถูกทิ้ง ประชากรที่เหลือส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่นี่กัน โดยที่พวกเขาต่างก็ต้องพึ่งพากันและกัน ที่นี่เรามีกฎมันทำให้พวกเราอยู่ร่วมกันได้ เมื่อเดินไปสักพักจะเห็นห้องโถงใหญ่ใช้เป็ที่สำหรับประชุมหารือกัน และที่พวกคุณเห็น ทางแยกต่างๆ เล็กๆ มากมายนั้น จะเป็ที่อยู่อาศัยของคนที่นี่แต่ละครอบครัว"
ริค คาร์โด้ ได้อธิบายคร่าวๆ ให้พวกเขาได้ฟัง พลางเดินมาที่ห้องโถงใหญ่และเชิญให้แขกของเขาได้นั่งพักผ่อนกันตามอัธยาศัย ก่อนที่เขาจะขอตัว เพื่อไปจัดการเื่การเดินทางต่อไป
พวกเขาพากันสำรวจ ภายในห้องโถงที่ดูกว้างขวางและเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย โดยเฉพาะรูปภาพติดผนัง มันเป็ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอรู้จักดีในสมัยนั้น มันเป็ภาพของโมนาลิซ่า ภาพเก่าแก่ที่ยังคงเกือบสมบูรณ์ทุกประการ ที่ไม่สามารถหาได้ในสภาวะแบบนี้ เคทียังคงไล่ดูรูปภาพที่อยู่ในห้องโถงต่อไปเรื่อยๆ จนหมด จากนั้นเธอจึงพาร่างกายอันเหน็ดเหนื่อยของเธอมานั่งที่โซฟาตัวเก่า ภายในห้องโถงเหมือนคนอื่นๆ เมื่อร่างกายได้รับกับััที่นุ่มสบาย จนส่งผลให้เปลือกตาที่หนักอึ้งขอเธอค่อยๆ ปิดลง และเขาสู่ห่วงนิทราทันที
หลังจากที่ ริค ได้จัดการงานเสร็จแล้วเขาก็กลับเข้ามายังห้องโถงใหญ่เพื่อจะมาพบหน้าใครบางคน แต่มันกลับไม่ได้เป็อย่างที่เขาคิด เพราะสายตาที่ไวกว่าความคิด เพิ่งจะเห็นร่างบางของคนตัวเล็ก กำลังหลับใหลอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ภายในห้องโถงไม่มีใครอยู่อีกแล้วนอกจากเธอ ริค สงสัยว่าพวกเขาคงจะแยกย้ายกันเข้าไปพักผ่อนยังห้องที่เขาได้จัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว โดยที่ไม่มีใครกล้าที่จะปลุกเธอ ที่หลับอยู่ ดังนั้นจึงเหลือแต่เคทีที่ยังอยู่ภายในห้องโถงใหญ่เพียงลำพัง
ริค ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเคที ที่นอนหลับอยู่ ก่อนที่ปลายเท้าของเขาจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ ริคค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือหนาของเขาเอื้อมมือออกไป ัักับริมฝีปากของเธอเบาๆ และย้ายไปลูบไร้ใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ยังคงหลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวอยู่บนโซฟา ริค โน้มใบหน้าของตัวเอง เข้าไปหาใบหน้าของเธออย่างช้าๆ และฝังจมูกลงกับพวงแก้มนวลของเธอ ก่อนที่จะค่อยๆ ถอยออกมา
เพล้ง!...
เสียงของร่วงตกกระทบพื้นเสียงดังสนั่น จนทำให้ริคที่นั่งคุกเข่าอยู่ต้องรีบ ลุกยืนขึ้นทันที เพราะคนที่นอนหลับอยู่ได้ลืมตาพรึบ! ขึ้นมาอย่างกะทันหัน พลางมองไปที่ต้นตอของเสียงที่ดังมา
"ขอโทษนะ...แคทไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณตื่นแค่จะเอาของว่างมาให้ พวกคุณ"
แคทเทอรีน ที่เดินตามริค คาร์โด้มาอย่างเงียบ ๆ และถือถาดขนมตามมาเพื่อที่จะใช้เป็ข้ออ้างในการที่จะเดินไปทางเดียวกับเขา ก็ต้องชะงักเท้าลงแทบจะทันที เมื่อเห็นผู้ชายที่เธอหลงรักกำลังหอมแก้มของคนที่นอนอยู่ มือไม้พลันสั่นอย่างช่วยไม่ได้จนทำให้โหลน้ำตาลตกลงกระแทกกับพื้น ส่งผลให้คนทั้งคู่หันมามองเธอ
"ไม่เป็ไรหลอก...แคทเทอรีน เดียวให้เด็กมาเก็บให้..."
ริคกล่าว ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองคนที่ทำให้เขาแทบจะไม่เป็ตัวของตัวเองเมื่ออยู่ใกล้ “รักแรกพบ” คำคำนี้มันเข้ามาอยู่ในหัวของเขาได้อย่างไรกัน? ริค คาร์โด้ คิด
แคทเทอรีน กล่าวขอโทษ เคทีอีกครั้งหนึ่ง พร้อมร้อยยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่จะเดินหลบออกไปอีกทางหนึ่ง เมื่อเธอเดินพ้นจากทางที่ริคอยู่แล้ว ใบหน้าที่มีรอยยิ้มน้อยๆ เปลี่ยนเป็บึ้งตึงขึ้นมาทันที แววตาริษยาอาฆาตแค้น แม่เคทีนั่น มันเป็เพราะเธอคนเดียว ถ้าเธอไม่โผล่เข้ามา ริค คาร์โด้ ผู้ชายที่ตอนนี้ไม่เคยคิดจะสนใจผู้หญิงคนไหน กลับมาสนใจคนอย่างยัยนี่ กร๊อสส...แคเทอรีน ยังคงเม้มปากเข้าหากัน ด้วยความริษยา และกำหมัดแน่น
เธอมองเขาด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาดต่างกับริค ที่มองเธอด้วยความรู้สึก ที่อยากจะเข้าไปจูบคนตรงหน้าให้ขาดใจตายกันเลยทีเดียว เขายังจำััที่เธอได้ประทับไว้บนริมฝีปากเขาได้อยู่เลย นี่เธอจะรู้ไหมนะ ว่าเขานะคลั่งเธอจะตายอยู่แล้ววว
"งั้น...เราขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ.." เคทีบอกกับคนตัวโต และลุกจากโซฟา เดินไปยังห้องพัก โดยไม่สนใจเขาอีกเลย
"........." ริค ทำได้เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ ให้กับเคที โดยสายตายังคงอาลัยอาวรณ์คนตรงหน้า ที่ตอนนี้เดินหนีเขาไปเสียแล้ว ครั้นจะให้ดึงเธอเอาไว้ต่อ ก็ไม่รู้ว่าจะเอาเหตุผลอะไรมาเป็ข้ออ้างดี เพื่อให้เธออยู่กับเขาต่อ เฮ้อออออ....................ก่อนที่คนตัวโตจะถอนหายใจออกมาเสียเฮือกใหญ่ และเดินกลับไปพักผ่อนยังห้องของตัวเอง เพราะพรุ่งนี้ยังต้องไปส่งเพื่อนรักทั้งสองของเขาให้ถึงปลายทาง โดยสวัสดิภาพอีกตางหาก
เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเขาทั้งหมดได้เตรียมตัวออกเดินทางไปยังแอเรียที่ 7 ริค ได้มอบหมายงานให้คนที่เหลือคอยเป็คนควบคุมดูแลที่นี่แทนเขา รถทหารคันใหญ่ที่ตอนนี้เตรียมพร้อมออกเดินทางแล้วหลังจากที่พวกเขาขึ้นมาอยู่บนรถกัน ทหารนายหนึ่งทำหน้าที่เป็คนขับรถ ก่อนจะเข้าเกียร์และสตาร์ทรถพุ่งทยานออกไปข้างหน้าด้วยความแรงงง
"พวกคุณกินอะไรก่อนไหม?..." ริคถามพวกสาวๆ พร้อมกับส่งขนมปังให้กับพวกเธอ
"ขอบคุณ.." เคทีรับขนมปังจากริค และส่งให้กับแอนนาและเอ็มม่า
ภายในรถ หลังจากที่พวกเขาจัดการกับอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกหนุ่มๆ จึงประชุมกันเกี่ยวกับการเดินทางในครั้งนี้ และวางแผนการต่างๆ เพื่อให้พวกเขาปลอดภัย ในยามที่พวกเขาอยู่ข้างนอก เพราะข้างนอกเป็ที่ ที่พวกเขาไม่ควรที่จะวางใจได้เลย มันทั้งอันตราย และน่ากลัว
9K
