ปลายนิ้วเย็นเฉียบของชายปริศนาััแก้มของหลินเยว่เพียงชั่วครู่ แต่สำหรับเธอแล้ว มันราวกับเวลาทั้งโลกหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นรัวระรื่นอยู่ในอกอย่างบ้าคลั่ง
“…เยว่”
เสียงนั้นแหบพร่า แตกเป็ห้วง ๆ เหมือนคนที่ลืมวิธีใช้คำพูดไปนานแสนนาน ทว่าเพียงพยางค์เดียวที่หลุดออกมา ก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ เขารู้จักชื่อของเธอได้อย่างไร? และทำไมเสียงนั้นถึงได้ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด?
ดวงตาสีแดงเข้มของชายตรงหน้าจับจ้องเธอไม่วางตา ราวกับกำลังยืนยันกับตัวเองว่าเธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่เพียงความทรงจำเลือนราง หรือความฝันที่เขาไขว่คว้ามาตลอดในความมืดมิดอันไร้จุดสิ้นสุด
หลินเยว่ขยับริมฝีปากอย่างยากลำบาก “คุณ… เป็ใคร?”
ชายคนนั้นไม่ตอบ หรืออาจตอบไม่ได้ เขาเพียงมองเธอด้วยแววตาที่เ็า แต่กลับแฝงไว้ด้วยความปั่นป่วนบางอย่างที่แม้แต่เ้าตัวเองก็คงไม่เข้าใจ
[ ติ๋ง! ]
เสียงของระบบดังขึ้นในหัวอย่างฉับพลัน พร้อมหน้าต่างข้อมูลสีน้ำเงินโปร่งใสที่ปรากฏขึ้น
[ ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับสูงผิดปกติ ]
[ ไม่สามารถวิเคราะห์ข้อมูลได้ทั้งหมด ]
[ รหัสชั่วคราว: UNKNOWN KING ]
[ ระดับภัยคุกคาม: ไม่สามารถประเมิน ]
[ คำแนะนำสูงสุด: อย่ากระตุ้นศัตรู ]
ศัตรู? หลินเยว่จ้องหน้าต่างข้อมูลอย่างสับสน หากเขาเป็ศัตรู แล้วเหตุใดซอมบี้ทั้งหมดจึงก้มศีรษะต่อหน้าเขา และเหตุใดเขาจึงช่วยชีวิตเธอ?
เด็กสาวที่หลบอยู่ด้านหลังเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “พะ… พี่เยว่… เขา… เขาเป็ซอมบี้…”
คำพูดนั้นเหมือนปลุกสัญชาตญาณของทุกสิ่งรอบตัว ซอมบี้หลายตัวที่หมอบอยู่ส่งเสียงครางต่ำในลำคอ อาร์ค—แม้เธอยังไม่รู้ชื่อของเขา—หันศีรษะช้า ๆ ไปมองเด็กสาว ดวงตาสีแดงฉายแววเย็นเยียบ แรงกดดันมหาศาลเพิ่มขึ้นจนเด็กสาวทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว
“อย่า!” หลินเยว่ก้าวออกไปยืนขวางทันที เสียงของเธอดังชัดเจนแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก “อย่าทำเธอ!”
ความเงียบปกคลุมทางเดิน ดวงตาสีแดงของชายตรงหน้าหันกลับมามองเธอ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ สลายไป ซอมบี้ทั้งหมดก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม ราวกับคำพูดของเธอเป็คำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน
หลินเยว่ชะงัก หรือว่า…
ระบบแจ้งเตือนขึ้นอีกครั้ง
[ ตรวจพบการตอบสนองต่ออำนาจสูงสุด ]
[ เป้าหมายแสดงพฤติกรรมเชื่อฟังต่อผู้ใช้งาน ]
[ ความสัมพันธ์เริ่มต้น: ไม่ทราบ ]
[ ความเป็ไปได้ในการเชื่อมโยง: สูงผิดปกติ ]
ชายตรงหน้าค่อย ๆ ลดมือลง ก่อนก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เป็ครั้งแรกที่หลินเยว่รู้สึกว่า สัตว์ประหลาดผู้ทำให้ทั้งชั้นตกอยู่ในความเงียบ… กำลังระมัดระวังความรู้สึกของเธอ เขาไม่้าให้เธอกลัว ความคิดนั้นดูเหลือเชื่อจนแทบเป็ไปไม่ได้ในสถานการณ์เช่นนี้
เสียงคำรามดังขึ้นจากด้านล่างอาคาร ดังยิ่งกว่าเดิม พื้นสั่นะเืเบา ๆ ราวกับฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา เจย์—ซึ่งในเวลานี้ยังเป็เพียงพนักงานจากอีกแผนกที่เพิ่งหนีขึ้นมาจากบันได—ผลักประตูหนีไฟเข้ามาอย่างแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก
“ชั้นล่างพังแล้ว! มีผู้ติดเชื้อเต็มอาคาร! เราต้องไปเดี๋ยวนี้—” คำพูดของเขาหยุดลงเมื่อเห็นชายปริศนายืนอยู่ตรงหน้าหลินเยว่ แว่นตาของเขาเลื่อนลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “นั่น… อะไร?”
หลินเยว่ยังไม่ทันตอบ ชายตรงหน้าก็หันไปมองเจย์ ดวงตาสีแดงหรี่ลงเพียงเล็กน้อย เจย์หน้าซีดกว่าเดิมทันที “ผมขอถอนคำถาม”
แม้ในสถานการณ์ตึงเครียด หลินเยว่แทบหลุดหัวเราะออกมา แต่เสียงคำรามที่ใกล้เข้ามาเตือนว่าไม่มีเวลาเหลือ เธอมองชายตรงหน้า สูดหายใจลึก “ถ้าคุณเข้าใจที่ฉันพูด… ช่วยพวกเราออกไปได้ไหม?”
ไม่มีคำตอบ มีเพียงสายตาที่จับจ้องเธออย่างแน่วแน่ จากนั้นเขาหันหลังให้ เดินไปยังปลายทางเดินที่เต็มไปด้วยฝูงซอมบี้ ร่างสูงใหญ่หยุดอยู่ท่ามกลางเงามืด ก่อนที่แรงกดดันมหาศาลจะปะทุออกจากตัวเขา
ตูม!
กระจกทุกบานแตกร้าว พื้นสั่นะเื ซอมบี้ทั้งชั้นส่งเสียงหวีดร้องอย่างหวาดกลัว แล้วพร้อมใจกันหลีกทางราวกับกระแสน้ำที่แยกออกจากกัน เส้นทางตรงสู่บันไดหนีไฟเปิดออกต่อหน้าพวกเขา
ชายปริศนาหันกลับมามองหลินเยว่ แม้ใบหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์ แต่เธอกลับอ่านความหมายจากสายตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน: ไป ฉันจะปกป้องเธอเอง
หลินเยว่จับมือเด็กสาวแน่น และพยักหน้า “ไปกันเถอะ”
เจย์รีบวิ่งตามมาโดยไม่ละสายตาจากชายปริศนา “ถ้าเรารอด ผมต้องเขียนรายงานเกี่ยวกับเขาแน่”
หลินเยว่ไม่ตอบ เพราะหัวใจของเธอกำลังสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบาย ทั้งความกลัว ความสงสัย และความคุ้นเคยประหลาด ราวกับเธอเคยสูญเสียใครบางคนที่มีดวงตาเช่นนี้มาก่อน
ทั้งสามคนวิ่งลงบันไดหนีไฟ โดยมีสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกเดินอยู่เื้ั คอยกันไม่ให้สิ่งใดเข้าใกล้เธอ และในขณะที่พวกเขาออกจากชั้นยี่สิบสอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ ภารกิจลับถูกกระตุ้น: “ราชันย์ผู้ถูกลืม” ]
[ คุณได้พบสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่ ]
[ สร้างความไว้วางใจระดับแรก ]
[ รางวัล: ]
•ปลดล็อกข้อมูลของเป้าหมาย
•ทักษะพิเศษ
[ คำเตือน: ชะตากรรมของโลกอาจเปลี่ยนแปลงจากการพบกันครั้งนี้ ]
หลินเยว่หยุดมองข้อความนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเงยหน้าขึ้นไปสบตากับชายที่เดินอยู่ด้านหลัง เขายังคงเงียบงัน เ็า และอันตรายเกินกว่าจะอธิบาย แต่เมื่อดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้นสบกับเธอ เขากลับชะงักเล็กน้อย ราวกับกำลังรอเพียงคำพูดหนึ่งจากเธอ
หลินเยว่ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือไม่ แต่เธอก็ยื่นมือออกไป “มาด้วยกันนะ”
ชายตรงหน้ามองมือของเธอ เงียบอยู่นานจนเหมือนเวลาหยุดเดิน จากนั้น เขาค่อย ๆ ยื่นมือเย็นเฉียบมาััมือของเธอ เบาอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย
และเป็ครั้งแรกในชีวิตของหลินเยว่ เธอจับมือกับสัตว์ประหลาด โดยไม่รู้เลยว่า วันหนึ่งมือคู่นี้จะเป็ทั้งเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด และหัวใจที่เธอไม่อาจปล่อยให้สูญหายไปอีกครั้ง
1K
![[จบ] ยอดหมอพลิกแผ่นดิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712286654_96103049.webp)
