เซียนอมตะหวนคืน

หวนคืน
ท่ามกลางหิมะที่ยังคงตกลงมาไม่หยุด รถกู้ภัยคันหนึ่งได้วิ่งผ่าไฟแดงตรงไปยังที่เกิดเหตุที่ได้รับแจ้งเหตุ ผู้คนหลายคนยืนมุงดูยังที่เกิดเหตุที่เป็นริมถนนบนฟุตบาทแห่งหนึ่ง
บนฟุตบาทสองร่างนอนอยู่ใกล้เคียงกัน หนึ่งเป็นชายหนุ่มและหญิงวัยกลางคน หญิงวัยกลางคนผิวกลายเป็นซีด ทั่วร่างเย็นเฉียบไปแล้ว ไม่มีลมหายใจใดๆ เหลืออยู่บนร่างกาย
เช่นเดียวกัน ชายหนุ่มเองก็ไม่มีลมหายใจแล้ว ใบหน้าซีดขาวราวกับคนตาย ทั่วร่างมีรอยไหม้เกรียม
เมื่อรถกู้ภัยมาถึงก็มีพนักงานกู้ภัยหลายคนลงมาพร้อมกับเปลหาม พวกเขารีบไปยังจุดที่เกิดเหตุ หลังตรวจสอบคนทั้งสองก็ยืนยันได้ว่าทั้งสองคนเสียชีวิตแล้ว
แต่ก่อนที่พนักงานกู้ภัยทั้งหลายจะได้เคลื่อนย้ายคนขึ้นเปลหาม ดวงตาของชายหนุ่มที่เดิมทีปิดสนิท ลมหายใจไม่มีแล้ว พลันลืมโพล่งขึ้นมา
“อ้ากกก!” หลังจากลืมตาโพล่ง เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานก็ดังขึ้น ร่างกายดิ้นทุลนทุลายซ้ายขวา ส่งผลให้พนักงานกู้ภัยทุกคนตกใจ รวมไปถึงพวกผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ด้วย
“ยะ...ยังไม่ตาย?!” พนักงานกู้ภัยคนหนึ่งร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก
เมื่อครู่นี้ เขาตรวจดูแน่ชัดแล้วว่าชายหนุ่มที่ทั่วร่างไหม้เกรียมคนนี้ตายแล้วชัดๆ ไม่มีลมหายใจแล้วอย่างแน่นอน เขามีความมั่นใจในเรื่องนี้มาก เขาทำงานกู้ภัยมาหลายปีแล้ว ไม่มีทางตรวจสอบคนตายผิดพลาดอย่างแน่นอน
เสียงร้องเจ็บปวดดำเนินอยู่แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ก็เงียบลง พร้อมๆ กับการหยุดดิ้นทุลนทุลาย หวังเฉินทะลึ่งกายลุกขึ้นยืน สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน มึนงง
“ที่นี่ที่ไหน? ข้าจำได้ว่าข้าสังหารเหล่ยต้านฟงสำเร็จ กำจัดเภทภัยของมหาแผ่นดินเทียนซานได้แล้ว จากนั้นก็เหมือนว่าสติของข้าจะดับวูบไป” หวังเฉินพึมพำกับตัวเองเสียงเบา พลางกวาดสายตามองรอบด้าน
ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นผู้คนหลายคนที่ยืนมุงดูอยู่ ยังมีพนักงานกู้ภัยหลายคน สุดท้ายเขาก็มองเห็นใบหน้าที่ขาวซีดไร้สีเลือดที่คุ้นเคย นอนอยู่ใกล้ๆ เท้าของตัวเอง
ความทรงจำที่เขาเก็บซ่อนลึกไว้ในใจตลอดระยะเวลาหลายพันปีในโลกแห่งเซียน มหาแผ่นดินเทียนซานพลันปะทุขึ้นมา
“มะ...แม่?!” หวังเฉินตกตะลึง ส่งน้ำเสียงที่สั่นเครือออกมา เขาไม่รู้ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นในตอนนี้ ทำไมเขาถึงมองเห็นแม่ของตัวเองอีกครั้ง ทั้งๆ ที่เขาถูกสายฟ้าสีแดงฟาดผ่าจนตาย นำพาเข้าไปสู่โลกแห่งเซียน มหาแผ่นดินเทียนซานอันยิ่งใหญ่
เขาได้เกิดใหม่ที่นั่น เป็นนายน้อยของนิกายหมื่นพันแม่น้ำ หลังจากก้าวเดินในเส้นทางของการฝึกตนอันยาวนานนานหลายพันปี ก็บรรลุระดับเซียนอมตะ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของการฝึกตนแล้ว
ประจวบกับในช่วงเวลานั้น มีเภทภัยร้ายปกคลุมมหาแผ่นดินเทียนซาน เขาถูกขอร้องโดยบรรพบุรุษนิกายหมื่นพันแม่น้ำให้ไปสังหารเหล่ยต้านฟง ผู้เป็นเภทภัยร้ายที่ปกคลุมมหาแผ่นดินเทียนซานอันยิ่งใหญ่
หลังการต่อสู้อันยาวนานสิบวันสิบคืน เขาก็สังหารเหล่ยต้านฟงได้ในที่สุด แต่ไม่คาดฝันว่าสติของเขาจะดับวูบไป พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
‘ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ หรือว่าข้าจะถูกส่งกลับมายังโลกอีกครั้ง?’ ความคิดนี้ปรากฏขึ้นมาในใจของหวังเฉิน ทำให้ร่างของเขาต้องสะท้านขึ้น แต่ในไม่ช้า เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ความปิติยินดีพุ่งขึ้นมา
ถ้าเขาได้กลับมาจริงๆ อย่างนั้น มันก็คือปาฏิหาริย์ เพราะสิ่งที่เขาค้างคาใจอยู่ก็คือเรื่องของโลกทางนี้ เรื่องการช่วยแม่ของเขา และเรื่องการแก้แค้นหวังเฉียน อาจบางทีถ้าตระกูลหวังมีเอี่ยวด้วย เขาก็จะแก้แค้นทั้งตระกูลหวังด้วย ให้พวกมันพินาศย่อยยับไปทั้งหมด!
โดยไม่คิดอะไรอีก หวังเฉินก้มตัวลงอุ้มแม่ของเขาขึ้นมา จากนั้นวิ่งผ่านพนักงานกู้ภัยและเหล่าคนที่ยืนมองดูอยู่ไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ต้องการที่จะเสียเวลา ไม่ต้องการให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่
“หยุด!” พนักงานกู้ภัยหลายคนร้องเรียกให้หวังเฉินหยุด แต่น่าเสียดาย เขาไม่มีความคิดที่จะหยุด หลังเลี้ยวมุมมถนน ร่างกายก็ถูกกลืนเข้าไปในความมืดของยามค่ำคืน
หิมะยังคงตกลงมา อากาศยิ่งมาก็ยิ่งหนาวเหน็บ อุณหภูมิลดลงจนเกือบจะติดลบ หวังเฉินใช้เวลาไปเกือบชั่วโมงก็พาหยางชีหยูกลับมาถึงห้องเช่า
ห้องเช่าที่พวกเขาสองแม่ลูกเช่าอยู่ เป็นห้องเช่าเล็กๆ ไม่ได้มีขนาดกว้างขวาง เพียงพอแก่การที่จะใช้ชีวิตอยู่สองคนเพียงเท่านั้น ราคาค่าเช่าคือห้าร้อยหยวนต่อเดือน ซึ่งราคานี้ถือเป็นราคาที่ดีมากทีเดียวสำหรับใครหลายๆ คน
เมื่อเข้ามาภายในห้องเช่า หวังเฉินรีบพาแม่นอนลงที่เสื่อนวมพร้อมกับห่มผ้าหนาๆ ให้หลายชั้น
มองไปที่ใบหน้าแม่ของตัวเองที่ซีดขาว ปราศจากซึ่งสีเลือด ร่างกายเย็นเยียบ ลมหายใจไม่มี ใบหน้าของหวังเฉินก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“แม่ ผมกลับมาแล้ว ผมจะไม่ปล่อยให้แม่ตาย!” เขาพูด จากนั้นยื่นมือไปแตะลงที่หน้าผากของหยางชีหยู คลื่นพลังปราณไร้รูปร่างสีแดงแทรกซึมผ่านผิวหนังลงไป
ในทันใดนั้น จากใบหน้าที่เคยขาวซีดไร้สีเลือด ก็ค่อยๆ ปรากฏเลือดฝาดขึ้นมา ร่างกายเองก็อุ่นขึ้น ขณะเดียวกันลมหายใจได้หวนกลับมาอีกครั้ง!
ถูกต้อง ลมหายใจของหยางชีหยูจากเดิมที่ไม่หายใจแล้ว ได้กลับมามีลมหายใจอย่างแท้จริง!
สังเกตสีหน้าแม่ของตัวเองผ่อนคลายขึ้น หวังเฉินก็นำมือออก พึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา “คิดไม่ถึงว่าแก่นอมตะจะตามเรากลับมาด้วย”
เขายื่นมือสัมผัสกลางหน้าอก ภายในร่างกายเขารับรู้ได้ถึงแก่นอมตะ ซึ่งมีรูปทรงราวกับแท่งหิน มีลวดลายลึกลับสลักอยู่ มันลอยเคว้งอยู่กลางหัวใจ สิ่งนี้มีเพียงเซียนอมตะที่หลอมสร้างออกมาได้ ล้ำค่าเป็นอย่างมาก
ความพิเศษของมันคือเป็นตัวช่วยได้สารพัด ไม่ว่าจะโจมตี ป้องกันและรักษา ยิ่งตัวเขาในตอนนี้มันยิ่งมีประโยชน์ มันจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้เขาหนึ่งระดับใหญ่ ถ้าเขากระตุ้นใช้งานมัน
ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ตัวเขาเป็นเพียงคนธรรมดา หากเขาใช้งานมันความแข็งแกร่งของเขาก็จะเทียบได้กับผู้ฝึกตนระดับก่อตั้งขั้นต้นเลยทีเดียว!
“ตัวเราในตอนนี้คงไม่อาจใช้งานแก่นอมตะได้เต็มที่ แต่ยังดีที่มีมัน ไม่อย่างนั้นเราคงไม่สามารถยืมพลังปราณจากมันรักษาแม่ได้” หวังเฉินรู้สึกขอบคุณแก่นอมตะไม่น้อย ที่เขาสามารถปลุกหยางชีหยูให้ตื่นจากความตายได้ ล้วนพึ่งแก่นอมตะทั้งนั้น
มองดูใบหน้าของแม่อยู่อีกครู่หนึ่ง หวังเฉินก็ลุกยืนขึ้น เดินเปิดประตูออกไปข้างนอกห้องเช่า เขาเดินออกมามองไปที่ท้องฟ้าของโลกนี้ที่ไม่ได้พบเห็นมานานหลายพันปี ท้องฟ้าภายในปักกิ่งประเทศจีน
“เราถูกส่งกลับมาจริงๆ” หวังเฉินพึมพำ ขบคิดถึงเหตุผลที่เขาถูกส่งกลับมายังโลกอีกครั้ง ทั้งยังถูกส่งกลับมาในช่วงเวลาที่เขาตาย แต่ก็เป็นเช่นตอนที่เขาไปเกิดใหม่ที่โลกแห่งเซียน คือเขาไม่สามารถคิดเหตุผลออกมาได้ว่าทำไมเขาถึงถูกส่งไปเกิดที่นั่น
สุดท้ายเขาก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา พร้อมกับถอนหายใจ “เยี่ยนเอ๋อร์ ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หวังเฉินที่จากโลกแห่งเซียน มหาแผ่นดินเทียนซานอันยิ่งใหญ่มา ไม่ใช่ว่าไม่มีห่วง เขาล้วนมีห่วง นั่นก็คือภรรยาของเขาจูเยี่ยนเอ๋อร์ ตลอดช่วงชีวิตของเขาในโลกแห่งเซียน เธอเป็นคนเดียวที่เขารัก
“สักวัน ข้าต้องหาทางกลับไปโลกแห่งเซียน มหาแผ่นดินเทียนซานให้ได้!” หวังเฉินลั่นวาจา เขาต้องกลับไปแน่ ต้องหาวิธีกลับไปหาเยี่ยนเอ๋อร์ของเขาให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม!
จบบทที่ 2

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : หวนคืน

นิยายแนะนำ

เซียนอมตะหวนคืน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : หวนคืน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้