เขาไม่อยากปล่อยเวลาที่มีค่าไปง่ายๆ เพราะรู้ดีว่า่เวลานี้มันพิเศษแค่ไหน
เขาอยากแกล้งเธอ อยากกวนใจเธออีกครั้ง แค่เพื่อให้ได้เห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอายทำไมกันนะ... ทำไมเขาถึงชอบนัก
เวลาที่เธอเผลอหน้าแดงอย่างเป็ธรรมชาติอาจเป็เพราะตอนนั้นเธอดูน่ารักที่สุด
หรืออาจเป็เพราะหัวใจของเขาก็เต้นแรงไม่แพ้กัน…"นาย! ไปแต่งตัวเลยนะ!เดี๋ยวก็ทำงานส่งไม่ทันหรอก!" เสียงของเธอสั่นนิดๆ พลางรีบหันหลังให้ไม่กล้าสบตากับแผงอกเปลือยเปล่า แต่เขาไม่ยอมให้เธอหนีง่ายๆ
แขนแข็งแรงโอบรัดจากด้านหลัง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างหู"วันนี้งานของฉัน...อย่างแรกคือเธอ แล้วค่อยทำงานส่งอาจารย์ละกัน"
"อ๊ะ!" อันนา อุทานร้องเบาๆเมื่อเขาช้อนตัวขึ้นจากพื้น แขนแกร่งตวัดรัดแน่นจนเธอขยับไม่ได้ผ้าขนหนูที่พันกายเขาไว้ล่อแหลมเสียจนใจเต้นรัว
"ดะ...เดี๋ยว! ปล่อยนะ!"เธอดิ้นแต่กลับทำให้ตัวเองแนบชิดเขามากขึ้น
เขายิ้มขำ ยิ่งเธอต่อต้าน ยิ่งน่าหลงใหล
"อย่าดื้อสิอันนา..."เขากระซิบเสียงพร่า "ฉันไม่ปล่อยหรอก"
แล้วร่างเธอก็ถูกทิ้งลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงมา...ดวงตาคมเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ผ้าขนหนูที่ปิดห่อหุ้มร่างกำยำเหมือนอยากจะหลุดออกจากร่างสูงของเขา
หญิงสาว แทบลืมหายใจเมื่อเขาคร่อมตัวเธอไว้เสียงหัวใจเต้นดังจนคิดว่าเขาต้องได้ยินแน่ๆ มือหนาวางลงข้างศีรษะเธอกักเธอไว้ใต้ร่างกายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย
เนื้อกายอันแข็งแกร่งของเขาแนบชิดเข้ามาบนร่างบางของเธอจนเธอรู้สึกได้
"ดื้อจริงๆ นะ"เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ดวงตาจับจ้องริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มร่างกายชายหนุ่มไว้แทบจะหลุดลุ่ย
"ฉะ...ฉัน!" อันนาเบี่ยงหน้าหนีแต่เขากลับตามติด ปลายจมูกโดนแก้มเธอแ่ๆ ลมหายใจร้อนจัดััผิวเนียน
"อย่าหนีเลยนะ" เขากระซิบขยับใกล้ขึ้นอีก "ฉันรู้นะว่าเธอก็รู้สึกเหมือนกัน" มือร้อนลูบไล้เรียวแขนเธอช้าๆปลายนิ้วลากผ่านผิวเบาๆ แต่ทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่างริมฝีปากเขาขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ...
"ดะ...เดี๋ยว—"
แต่เขาไม่ให้เธอพูดจบ
ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงมาปิดปากเธอเสียงลมหายใจสับสน มือหนาจับมือเธอไว้แน่นราวกับไม่้าให้เธอหนีไปไหนอีก
ัันั้น...อ่อนหวานแต่เร่าร้อน
เขาค่อยๆ ถอนจูบออกมาช้าๆดวงตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความหิวกระหาย
"ฉันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก""เสียงเขาแหบพร่าริมฝีปากยังคงแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากเธอ
อันนา หัวหมุนไปหมด...ััของเขาร้อนแรงจนเธอแทบละลาย
ริมฝีปากที่เคยจู่โจมเธอเมื่อครู่ตอนนี้เปลี่ยนเป็ลากไล้ช้าๆ ตามแนวกรอบหน้า ก่อนจะซุกไซ้ลงมาตามลำคอ
"หือ...!" เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาขบเม้มเบาๆตรงผิวบอบบาง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหูราวกับพอใจที่เห็นเธอสะท้านไปทั้งร่าง
"เธอสวยน่ารักเกินไปแล้ว"เขาพึมพำ ปลายนิ้วลากไล้จากเอวขึ้นมาแ่ๆผ่านเนื้อผ้าบางที่แทบไม่อาจกั้นไอร้อนจากร่างกายของเขา
"ฉะ...ฉัน"
เสียงเธอขาดหาย
เพราะมือหนารั้งใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นก่อนที่เขาจะจู่โจมอีกครั้ง... ครั้งนี้ไม่ปล่อยให้เธอได้หายใจง่ายๆ
ริมฝีปากบดเบียดอย่างร้อนแรงทุกความรู้สึก จนเธอรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนลงไปในวังวนที่เขาสร้างขึ้นปลายลิ้นร้อนๆ ค่อยๆ รุกเข้าไป และดูดดื่มปลายลิ้นของเธออีกครั้ง
อันนา เผลอจิกนิ้วลงบนต้นแขนแกร่งของเขารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นภายใต้ิัร้อนผ่าว
"ฉันไม่อยากทนอีกแล้ว..."
เสียงเขาเต็มไปด้วยความอดกลั้นแต่ก็เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาที่พร้อมจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อ...
มือหนาค่อยๆ ไถลลงต่ำลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าที่แทบไม่อาจซ่อนความร้อนที่ส่งผ่านมาจากร่างกายของเขา
"อันนา...ฉันอยากสำรวจเธอมากกว่านี้…" เขาเรียกชื่อเธออีกครั้งดวงตาคมดุดันเต็มไปด้วยแรงปรารถนา
อันนา ไม่ได้ตอบใดๆ เธออายเกินกว่าจะตอบว่าเธอเองก็อยากให้เขาััเธอเช่นกันเธออยากจะเสแสร้งแกล้งทำว่าเธอไม่อยากให้เขาทำอะไร แต่ลึกๆ แล้ว มันไม่ใช่เลย
เสื้อเธอโดนเขาถลกขึ้นมาสูงจนมองเห็นเสื้อชั้นใน และเนินออกที่ซ่อนอยู่ มือเขาเริ่มกอบกุมและลูบไล้เต้าเต่งตึงที่อยู่ภายใต้เสื้อชั้นในด้วยความนุ่มนวล
เธอหลับตา ครางเบาๆ ไปกับััของเขา อยากจะหยุดเขาแต่ทำไมไม่ทำและปล่อยให้เขารุกล้ำเข้ามาเรื่อยๆเธอแพ้ใจตัวเองงั้นหรือ?
พีท เริ่มไล่จูบลงมาตามซอกคอระหงของเธอจนมาถึงบริเวณเสื้อที่ถูกถลกขึ้นมาเขาถอดเสื้อของเธอออกอย่างนุ่มนวลจนเธอแทบไม่รู้สึกตัวว่าเสื้อตัวนอกโดนถอดออกเมื่อไหร่เพราะััที่เธอได้รับทำให้เธอลืมไปทุกอย่าง
เมื่อเหลือแต่เสื้อชั้นในที่ปิดกั้นความงามของสองเต้าไว้เขาไม่รอช้า ปลดตะขอเสื้อชั้นในออกและขว้างมันทิ้งไปทันที
เขาเห็นสองเต้าเนียน ความชูชันสีชมพู แบบเต็มตา
อันนา ตื่นจากการััของเขาเธอรู้ตัวว่าเสื้อและเสื้อชั้นในได้ถูกถอดออกไปแล้ว
เธอรีบเอามือมาปกปิดส่วนงามสองเต้านี้ไว้แต่ไม่ทันแล้ว
"อันนา….ฉันเห็นเต็มตาแล้ว…สวยเหลือเกิน"เขากระซิบครางเสียงสั่น พลางเอามือใหญ่ข้างหนึ่งของเขาจับมือข้อมือบางน้อยๆทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือหัวของหญิงสาว เพื่อให้ออกไปจากเนินเต้าอวบอิ่ม
หญิงสาว มองหน้าเขาด้วยความเขินอายอย่างมากเธอไม่เคยผ่านมือผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย และเขาเป็คนแรกที่ทำแบบนั้น
เขาเริ่มไล้เลียสองเต้าด้วยไฟปรารถนาขณะที่มือหนาจับมือหญิงสาวไว้แน่นไม่ยอมให้เธอปกปิดอะไรที่เขา้าได้เลย
ชายหนุ่มกดจูบ ดูดเลีย เต้าเต่งด้วยปลายลิ้นสากแต่แฝงด้วยความเร่าร้อนและความรัญจวนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็บีบเค้น ปลายถันที่ชูชันของเต้างามด้วยความสยิว
"อ่า….อือ…" เสียงเธอครางเบาๆอ่อนแรงและวาบหวามไปกับััอันร้อนแรงของเขา ตอนนี้เธอมีสติทุกอย่างทุกััของเขา
เธอรับรู้ว่าเธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาแม้แต่น้อยเลย….ทำไมนะเธอถึงไม่ได้รังเกียจและไม่ผลักไสเขาสักนิดกลับยอมทำตามแรงปรารถนาที่เขากำลังมอบให้
"พะ….พีท….พอ….พอเถอะ…เดี๋ยวงานไม่เสร็จจริงๆ นะ…นายต้องทำส่งอาจารย์นะ…เดี๋ยว…เดี๋ยวค่อย…" เธอพยายามกลั้นใจข่มแรงปรารถนาของตัวเองกับชายหนุ่มที่กำลังจะรุกลามไปไกลเกินกว่าจะห้ามได้และมองสบดวงตามีเสนห์ชวนมองของเขา
เขาหันขึ้นมาประกบจูบที่ปากนิ่มนุ่มของเธอแทนเพื่อไม่ให้เธอพูดถึงเื่อื่น
ลิ้นอุ่นชอนไชในริมฝีปากเธออีกครั้ง เขาจูบเนิ่นนานจนเธอแทบจะสำลักไปกับสิ่งที่เขามอบให้ มือหนายังกอบกุมและเคล้าคลึงเต้างามไม่ยอมปล่อยเหมือนเขาไม่อยากจะหยุดอยู่แค่นี้เลย…
…สักพัก…. ชายหนุ่ม ก็เริ่มผ่อนความ้าตัวเองลงอย่างช้าๆเขา หยุดการรุกไล่เธอ และนึกทบทวน
"อืม…ก็ได้ เดี๋ยวงานไม่เสร็จจริงๆ แหละ…ถ้าไม่ส่งวันนี้…มีหวังอาจารย์ไม่ให้ผ่านแน่นอน…." เขาเสียดาย แต่แท้จริงแล้วเขาคิดว่าเมื่อถึงเวลาเขาจะเป็คนแรกที่จะพาเธอไปสู่ความสุขที่เขาจะมอบให้เธอ
เขายิ้มพลางก้มหน้าคมมองหน้าอันอ่อนหวานของเธอ มองเนิ่นนานจนอันนา เกร็งและไม่กล้าสบตา และมองไล่ลงไปยังเนินอกสวยได้รูปที่แผ่นอกกำยำของเขาทาบทับอยู่ และเขาเพิ่งััความนุ่มด้วยปลายลิ้นรัญจวนใจ มาเมื่อสักครู่นี้
อันนา รีบหลบสายตาคมกริบของเขา
จากนั้น เขาก็ยอมลุกขึ้นผละจากร่างกายของเธออย่างอ้อยอิ่งแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่เธอเพิ่งซักแห้งมา เดินเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ
ส่วน อันนา รีบลุกขึ้นหยิบเสื้อและเสื้อชั้นในที่ถูกชายหนุ่มขว้างออกไปมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว เธอพยายามทำให้หัวใจตัวเองสงบลงให้ได้…หน้าแดงและร้อนผ่าวราวกับเป็ไข้สูงยังไม่ยอมจางหายไป
เธอ สูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มความรู้สึกวูบไหวและเสียวซ่านในใจก่อนจะรีบทำตัวให้เป็ปกติ
เมื่อ พีท แต่งตัวเสร็จแล้ว….
หญิงสาว หยิบถุงข้าวกล่องที่เพิ่งซื้อมาแล้วยื่นให้ชายหนุ่ม
"กินข้าวก่อนมั้ย? ฉันซื้อมาสองกล่องพอดีเห็นว่านายยังไม่ได้กินอะไร" เธอ รีบเอ่ยชวนเพื่อให้มีกิจกรรมอย่างอื่นทำพอที่จะเบี่ยงเบนประเด็นร้อนของเธอกับเขา
พีท ที่เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จหันมามองเธอแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "หืม? นี่ห่วงฉันเหรอ?
"ฉันแค่ไม่อยากให้นายเป็ลมไปก่อนเท่านั้นแหละ!"
"โอเค ๆ ไม่แซวแล้ว" เขาหัวเราะเบา ๆรับกล่องข้าวจากมือเธอ
ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะเล็กๆ ภายในห้องของอันนาที่มีเก้าอี้ตัวขนาดพอเหมาะอยู่ 2 ตัว
พีท เหลือบมองข้าวกล่องพลางใช้ช้อนตักขึ้นมากินอย่างไม่รีบร้อน รสชาติเรียบง่ายแต่กลับอร่อยกว่าที่คิดอาจเพราะเขาหิว…หรืออาจเป็เพราะบรรยากาศรอบตัว
สายตาของเขาเลื่อนมองไปรอบ ๆ ห้องของอันนาห้องที่ไม่มีอะไรหรูหรา ไม่มีโต๊ะอาหารยาว ๆหรือจานอาหารจัดเต็มเหมือนเวลาที่เขากินข้าวกับเพื่อน ๆ ในร้านอาหารหรูแต่แปลกที่เขากลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
อันนา นั่งอยู่ใกล้ๆกำลังก้มหน้ากินข้าวของตัวเอง ดูเรียบง่ายและเป็ธรรมชาติราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้มานาน ผิดกับเขาที่เพิ่งเคยัั
ใบหน้าคมคายของเขาลอบมองเธออยู่บ่อยครั้งหญิงสาวเองก็พยายามทำเป็ไม่สนใจ แต่เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขากำลังจ้องมองมา ที่เธอไม่กล้าสบตาเขาเพราะกลัวหัวใจเธอเองต่างหาก
หลังจากกินข้าวเสร็จ พีท ก็เอนตัวพิงเก้าอี้พลางยืดแขนบิดี้เีเล็กน้อย
"โอเค ได้เวลากลับไปลุยงานต่อให้เสร็จแล้ว!!!" เขาเอื้อมมือไปหยิบโน้ตบุ๊กออกมาจากกระเป๋าเป้ของเขาต้องรีบทำให้เสร็จเพื่อให้ทันส่งอาจารย์
แต่แทนที่จะนั่งที่โต๊ะเขากลับหันไปมองเตียงของเธอ แล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ
"นี่…ขอทำงานบนเตียงเธอได้ไหม?"
หญิงสาว เงยหน้าขึ้นทันที "!!!!?!"
ชายหนุ่ม ยิ้มเ้าเล่ห์ "ก็เตียงเธอนุ่มดีมีที่พิงหลังด้วย นั่งตรงนี้นาน ๆ มันเมื่อยนะ"
อันนา อ้ำอึ้ง "ก็….ก็ได้ แต่นายต้องตั้งใจทำให้เสร็จนะ!จะได้เสร็จเร็วๆ และส่งงานอาจารย์ได้ทัน"
เธอเป็ห่วงเขางั้นรึ?หญิงสาวพูดเสร็จก็หันหน้าไปทำงานของตัวเธอเอง
เวลาผ่านไป……
งานก็เสร็จเรียบร้อย พีท กดส่งไฟล์แล้วปิดโน้ตบุ๊กพลางยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ บิดี้เีเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของเธออย่างสบายใจ
"เฮ้อออ~ เสร็จสักที" เขาพูดเสียงยืดยาวหลับตาลงพลางยิ้มบาง ๆ และแอบมองมาที่หญิงสาว ตอนนี้เขาก็มีเวลาที่จะกวนใจคนที่อยู่ตรงหน้าต่อได้อีก
ขณะที่ อันนา เองก็นั่งอยู่ที่โต๊ะดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตา และใบหน้าเรียว กำลังจดจ่ออยู่ที่โน้ตบุ๊กขณะที่มือข้างหนึ่งพลิกหน้ากระดาษสมุดจดของตัวเองไปมา เธอเอียงคอเล็กน้อยกำลังใช้สมาธิอย่างหนักในการทำสรุปข้อสอบสำหรับติวให้น้องชายตัวแสบของเธอ
พีท เอนกายพิงหัวเตียง ดวงตาคมทอดมอง อันนา ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอย่างจดจ่อริมฝีปากของเขายกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม
"ฉันทำงานที่ต้องส่งอาจารย์เสร็จแล้ว"
ชายหนุ่ม ลุกขึ้นจากเตียง ค่อย ๆก้าวเข้ามาใกล้เธอ
เขาโน้มตัวลง ใช้มือเท้าโต๊ะข้าง ๆ เธอ กักเธอไว้ในพื้นที่เล็กๆ แววตาเ้าเล่ห์จ้องตรงเข้ามาอย่างท้าทาย
"ทำอะไรอยู่?"เขาเว้นจังหวะก่อนจะพูดเสียงแ่ลงราวกับกระซิบ
"ฉันอยาก..."
"อยากใช้เวลาต่อกับเธออีกหน่อย..."เสียงของเขาเบาและพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวอยู่ใกล้ใบหูของเธอ
หญิงสาว หันขวับ มองเขาด้วยสายตาค้อนงอนงาม แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรพีท ก็โน้มตัวเข้าใกล้อีกนิด ปลายนิ้วแตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆบังคับให้เธอหันกลับมาสบตากับเขา
เธอไม่ตอบรับคำพูดของเขาตรงๆแต่เลือกที่จะเบี่ยงประเด็นแทน
“ฉันกำลังทำสรุปข้อสอบให้น้องชายอยู่นะ…เดี๋ยวไม่เสร็จกันพอดีถ้านายยังกวนอยู่อย่างนี้….” เธอพูดเสียงเรียบพยายามทำให้ตัวเองดูเป็ปกติที่สุด
พีท หัวเราะเบาๆดวงตาเป็ประกายเหมือนจับได้ว่าเธอกำลังเลี่ยงคำถาม “หืม? ให้ฉันช่วยทำให้เสร็จเร็วๆ ไหม….จะได้ทำอย่างอื่นกันต่อ?” เขาเอียงคอมองเธอยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์
เธอ หลบสายตาเขาเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้เธอเลี่ยงไปง่ายๆและเธอเองก็เริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมาจริงๆ ว่าทำไมถึงไม่อยากให้เขาถอยห่างออกไป
1K
![[3P]ผมกลายเป็นเด็กของไอ้แฝด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1645865528_45175243.webp)
