“หลิงหลิง เล่นอะไรกันอยู่กับพวกพี่สาวน่ะ?” สายตาของอารองหูจับจ้องหลันเยวี่ยกับถิงถิงที่กำลังดักหน้าหูหลิงหลิงเอาไว้
พอได้ยินเสียงพ่อหูหลิงหลิงก็เหมือนเจอพระผู้มาโปรด "พ่อคะหูหลันเยวี่ยกับพี่สาวคนรองมาขอปลาจากหนูแถมยังจะสั่งหนูคลานให้ขี่หลังเป็ม้าด้วยค่ะ"
สีหน้าของอารองหูเปลี่ยนไปในทันทีเขาเดินปรี่เข้าไปประจันหน้าเด็กผู้หญิงทั้งสามคน
ถึงอารองหูจะยังไม่ถึงสี่สิบแต่เพราะทำงานหนักมาตลอดทั้งปี เขาจึงดูแก่กว่าอายุจริงมาก
รูปร่างสูงไม่ถึง170เิเ ร่างกายกำยำ ผิวคล้ำเสีย หากตัวสูงกว่านี้อีกหน่อยคิ้วเข้มกว่านี้อีกนิด คงไม่ต่างอะไรจากั์มาร
หลันเยวี่ยกับถิงถิงเรียกอารองอย่างสุภาพแต่เพราะแอบไม่พอใจสองพี่น้องอยู่แล้ว อารองหูจึงตอบรับแบบขอไปที
ยังไม่ทันที่อารองหูจะได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลันเยวี่ยก็ชิงพูดก่อน "อารองคะเื่ที่หนูกับหลิงหลิงพนันกันวันนั้น สงสัยเธอคงไม่ได้บอกอารองสินะคะ? งั้นหนูจะเล่าให้อารองฟังเองค่ะ"
"อารองคะ หลิงหลิงพนันกับพี่สาวหนูแล้วไม่ยอมรับแถมยังเอามาฟ้องอารองก่อนอีก" ถิงถิงอธิบายให้อารองหูฟังก่อนว่าทำไมพวกเธอพี่น้องถึงมาขอปลาจากหูหลิงหลิงรวมถึงเหตุผลที่ต้องให้หลิงหลิงคลานให้ขี่หลังเป็ม้า
จากนั้นก็เล่าเื่ที่ทั้งสองคนพนันกันให้อารองหูฟังอย่างละเอียด
หลังจากที่อารองหูรู้ถึงต้นสายปลายเหตุแล้วสีหน้าของเขาก็ดูซับซ้อนขึ้นมา
สายตาของอารองหูวกกลับมาที่หลันเยวี่ย"หลันเยวี่ย แกรู้ได้ยังไงว่าภรรยาของฉันจะมีเคราะห์? แกเคยเรียนดูดวงจากโหงวเฮ้งมาก่อนเหรอ?"
หลันเยวี่ยสบสายตาที่อารองหูมองมาอย่างใจเย็นจากนั้นก็อธิบายอย่างไม่รีบร้อน "หนูไม่เคยเรียนดูดวงจากโหงวเฮ้งค่ะหนูแค่ฝันว่าอาสะใภ้รองมีเคราะห์ แล้วหนูฝันแม่นมากค่ะหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยหนูฝันว่าตัวเองจะสอบตก สุดท้ายก็สอบตกจริงๆ ค่ะ"
อารองหูเกิดความสงสัยในสิ่งที่หลันเยวี่ยพูดแต่เขาก็ไม่สามารถโต้แย้งได้เพราะหลันเยวี่ยบอกว่าภรรยาของเขาจะมีเคราะห์ภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ซึ่งมันก็เกิดขึ้นจริงๆ
อารองหูไม่เชื่อว่าหลันเยวี่ยจะดูดวงเป็ั้แ่ยังเด็ก
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งอารองหูก็หันไปมองลูกสาวที่กำลังรอให้เขาเข้าข้าง "หลิงหลิง แกพนันกับพี่สาวแล้วแพ้ ก็ต้องไม่เบี้ยวสิ"
จากนั้นอารองหูก็หันกลับมามองหลันเยวี่ยอีกครั้ง"พอดีที่บ้านมีปลาที่พี่ชายคนโตของแกซื้อมาจากในตำบลอยู่สองสามตัวเดี๋ยวฉันจะให้หลิงหลิงเอาไปให้พวกแกลองชิมดูนะ"
"อารองคะ งั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ คราวหน้าถ้าหนูพนันกับหลิงหลิงแล้วเธอแพ้ หนูจะมาพึ่งอารองนะคะ เพราะอารองเป็ผู้ใหญ่คงไม่เบี้ยวแน่ๆ"หลันเยวี่ยส่งยิ้มหวานให้อารองหูจากนั้นก็จูงมือถิงถิงแล้วหันหลังเดินไปจากตรงนั้น
รอยยิ้มของเด็กสาวนั้นสดใสยิ่งกว่าดอกท้อในเดือนสามแต่ในสายตาของอารองหู มันช่างบาดตาเสียจริง
ทันใดนั้นสายตาของอารองหูก็ละจากแผ่นหลังของสองพี่น้องแล้วหันมามองลูกสาวของตัวเอง "หลิงหลิงต่อไปก็อยู่ร่วมกับพี่สาวทั้งสองคนให้ดีๆ แล้วก็อย่ามัวเอาแต่พนันกับคนอื่นเขา"
"พ่อคะ พวกเราต้องให้ปลาบ้านนั้นจริงๆ เหรอคะ?" หูหลิงหลิงถามเสียงแ่
"ไม่ให้แล้วจะให้ทำยังไงได้?" อารองหูจ้องมองลูกสาวที่สร้างแต่เื่อย่างขุ่นเคือง"แกไม่รู้จักอาย แต่ฉันอาย!ต่อไปถ้าแกยังก่อเื่ให้ฉันเห็นอีก ฉันจะหักขาแกซะ!"
หลังจากขู่ลูกสาวเสร็จอารองหูก็เดินจากไปด้วยสีหน้าถมึงทึง
หูหลิงหลิงก็กลับบ้านไปด้วยความน้อยใจ
การเอาปลาไปให้บ้านหลันเยวี่ยไม่ใช่แค่หูหลิงหลิงที่เสียดาย แม้แต่สะใภ้รองหูก็ยังเสียดายเช่นกัน
ปลาพวกนี้เป็ปลาที่หูเจี้ยนเซ่อพี่ชายคนโตของหูหลิงหลิงซื้อมาจากในเมือง
หูเจี้ยนเซ่อเรียนจบแค่ชั้นมัธยมต้นก็ลาออกมาทำงานได้งานเฝ้าหม้อแปลงไฟในเมือง มีเงินเดือนแปดเหมา และมีที่พักให้
ถึงจะเสียดายปลาที่มีแต่เมื่ออารองหูพูดออกไปแล้ว คนเป็ภรรยาก็ไม่กล้าขัดความ้าของสามี
เธอรู้ว่าสามีของตนเป็คนรักหน้าตาศักดิ์ศรี
ด้วยความจนใจสะใภ้รองหูจึงหยิบปลาตัวเล็กที่สุดสองตัวให้หลิงหลิงเอาไปบ้านหลันเยวี่ย
"หลิงหลิง เอาปลาไปให้เขาแล้วรีบกลับมานะต่อไปก็อย่าไปยุ่งกับหูหลันเยวี่ยอีก" สะใภ้รองหูกำชับ
หลังจากปะทะคารมกันมาหลายครั้งสะใภ้รองหูก็รู้แล้วว่าหลันเยวี่ยไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ต่อกรได้ง่ายๆหลิงหลิงแทบไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย
หูหลิงหลิงเอาปลาสองตัวไปให้บ้านหลันเยวี่ยอย่างไม่เต็มใจนัก
แต่ตอนที่เธอไปถึงสองพี่น้องไม่อยู่ มีแค่จ้าวหงเหมยที่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ยายา
หูหลิงหลิงทักทายและวางปลาเอาไว้ก่อนจะเดินออกไป
จ้าวหงเหมยก็นึกสงสัยว่าทำไมบ้านรองถึงได้ใจกว้างแบบนี้?
ในความทรงจำของเธอบ้านรองเหมือนปี่เซียะ ทรัพย์มีแต่เข้าไม่มีออก
จนหลันเยวี่ยกับถิงถิงกลับมาจ้าวหงเหมยถึงรู้ว่าทำไมหูหลิงหลิงถึงเอาปลามาให้
เื่ที่หลันเยวี่ยพนันกับหูหลิงหลิงวันนั้นจ้าวหงเหมยยังนึกไม่ออกในทันที
หลันเยวี่ยเห็นปลาสองตัวที่หูหลิงหลิงเอามาให้ก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาปลาพวกนี้ยังไม่ใหญ่เท่าที่เธอกับถิงถิงจับมาจากในแม่น้ำเลย
แต่ให้ก็ยังดีกว่าไม่ให้อะไรเลยละนะ
เห็นปลาตัวเล็กๆสองตัวนี้ ถิงถิงก็หัวเราะออกมา "พี่คะหนูรับรองได้เลยว่าต่อไปหลิงหลิงจะไม่กล้าพนันกับพี่อีกแล้วค่ะ"
หลันเยวี่ยพูดขึ้น"ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่แค่ไม่กล้าพนันกับพี่นะถ้าเจอกันยัยนั่นต้องหลบหน้าฉันแน่ๆ เพราะกลัวฉันจับกดลงพื้นให้ขี่หลังเป็ม้า"
สองพี่น้องพลันหัวเราะออกมาพร้อมกัน
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมา
ฝนที่ไม่ได้ตกมานานแล้วพอตกทีก็ไม่ยอมหยุด
รอจนฝนหยุดตกก็เป็่บ่ายของวันรุ่งขึ้นแล้ว
หลังฝนตกฟ้าก็เปิดทุกที่เต็มไปด้วยโคลน
หลันเยวี่ยไม่ค่อยชินที่ออกไปเข้าห้องน้ำทีไรก็ต้องเลอะโคลนไปทั้งตัวและเพื่อที่จะได้เข้าห้องน้ำน้อยลง เธอจึงไม่กล้าดื่มน้ำมาก
ถึงจะอยู่ในบ้านก็ไม่สบายตัวเพราะเป็บ้านดิน พื้นดินอัดแน่น พอฝนตกหนักๆ ในบ้านก็ชื้นมากเป็พิเศษ
โชคดีที่ในที่สุดฟ้าก็เปิด
หลันเยวี่ยหวังว่าจะหาเงินได้เร็วๆแล้วเปลี่ยนบ้านดินที่บ้านให้เป็บ้านอิฐ หลังคากระเบื้องปูพื้นกระเบื้องหรือซีเมนต์
ลานบ้านรวมถึงทางเดินไปห้องน้ำก็ต้องทำเป็พื้นซีเมนต์ด้วย แบบนี้พอฝนตกก็จะไม่เลอะโคลน
พรุ่งนี้เป็วันตลาดนัดใหญ่ในอำเภอตามแผนหลันเยวี่ยจะต้องไปขายของป่ากับหูฉางหมิน
่นี้หลันเยวี่ยกับถิงถิงเก็บเหลียนเฉียวมาได้เยอะนอกจากนี้ก็ยังมีเหอโส่วอู ตานเซิน เจี๋ยเกิ่ง อ้ายเฉ่า [1]ไฉหู [2] และสมุนไพรอื่นๆ อีกมากมาย
ของพวกนี้ตากแห้งหมดแล้วเอาไปขายที่ตลาดได้
เดิมทีหูฉางหมินตั้งใจจะเอาของป่าพวกนี้ไปขายที่ตลาดนัดในตำบลแต่หลันเยวี่ยก็ยืนกรานให้เอาไปขายในอำเภอ
สุดท้ายหูฉางหมินจึงต้องตามใจหลันเยวี่ย
ตอนกินข้าวเย็นจ้าวหงเหมยก็พูดถึงเื่ที่สองพ่อลูกจะไปตลาดนัดในอำเภอพรุ่งนี้"เยวี่ยเยวี่ย ั้แ่ลูกกลับมาพวกเรายังไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกเลย พรุ่งนี้ตอนไปตลาดนัดลูกก็เลือกผ้าที่ชอบมาสักผืน แล้วเอามาให้ช่างตัดเสื้อทำเสื้อผ้าใหม่ให้นะลูก"
หลันเยวี่ยรีบกลืนแป้งจี่ในปากลงคอไป"แม่คะ หนูมีเสื้อผ้าเยอะแยะหนูไม่ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่หรอกค่ะพรุ่งนี้ตอนไปตลาดนัดให้ถิงถิงไปด้วยกันกับพวกเราด้วยนะคะ"
ถิงถิงที่กำลังจะคีบเส้นมันฝรั่งมาม้วนในแป้งจี่อยู่ก็หยุดมือแล้วมองไปที่พ่อแม่อย่างระมัดระวัง
เธออยากไปตลาดนัดในอำเภอมาก
แต่กลัวว่าพ่อแม่จะไม่ให้ไปเธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา
ดังนั้นพอได้ยินหลันเยวี่ยบอกว่าให้พาถิงถิงไปด้วยกันเธอก็หวังว่าพ่อแม่จะพยักหน้าอนุญาตให้เธอตามไป
ในเมื่อหลันเยวี่ยพูดว่าให้พาถิงถิงไปด้วยและหูฉางหมินกับภรรยาก็เห็นว่าถิงถิงอยากไปมาก พวกเขาจึงตามใจลูกสาวทั้งสองคน
เชิงอรรถ
[1]อ้ายเฉ่า (艾草) พืชในตระกูลดาวเรืองเป็สมุนไพรที่นิยมใช้ในทางการแพทย์แผนจีน เนื่องจากมีฤทธิ์อุ่นเพิ่มภูมิต้านทานโรคและป้องกันโรค
[2]ไฉหู (柴胡) สมุนไพรฤทธิ์เย็นมีสรรพคุณผ่อนคลายความเครียด บรรเทาอาการซึมเศร้า
7K
