มือของบัวที่กำลังถือมีดชำแหละเล่มคมชะงักค้างกลางอากาศสายตาคมกริบจดจ้องไปยังร่างของจ่าสมศักดิ์ที่ยังคงมีลมหายใจแ่เบาร่างกายของเขานอนทอดนิ่งอยู่บนโต๊ะสแตนเลสเย็นเยียบ บัวกำลังจะเงื้อมือลงมีดเพื่อเปิดาแแรก...
“เดี๋ยวค่ะพี่บัว! อย่าเพิ่ง!” เพลงรีบเอ่ยทักท้วงขึ้นมาทันทีมือเรียวสวยยื่นไปจับข้อมือของบัวไว้
บัวเลิกคิ้วมองคนรักด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอคะเพลง?“
“เคสนี้ไม่เหมือนคนอื่นค่ะพี่บัว” เพลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาฉายแววครุ่นคิดอันแยบคาย “จ่าสมศักดิ์เป็ตำรวจสายสืบ และเป็ลูกน้องมือขวาของผู้กองเมธัส...ถ้าเขาหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเหมือนไอ้ชัยหรือเชฟก้องเมธัสจะรู้ทันทีว่ามันคือรูปแบบคดีคนหายต่อเนื่อง และเป้าหมายแรกที่เขาจะพุ่งเป้ามาตรวจค้นแบบพลิกแผ่นดินก็คือร้านของพี่บัว”
บัวฟังแล้วนิ่งไป ั์ตาเริ่มเห็นคล้อยตาม “แล้วเพลงคิดว่าเราควรทำยังไงคะ?”
“เราต้อง ‘เบี่ยงเบนประเด็น’ค่ะทำให้ตำรวจเชื่อว่าจ่าสมศักดิ์ถูกฆ่าปิดปากเพราะเื่อื่น”
ยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหวานของเชฟสาว เพลงหยิบเชือกเส้นหนาด้านข้างขึ้นมาก่อนจะพันรอบคอของจ่าสมศักดิ์ บัวช่วยจับร่างของตำรวจหนุ่มไว้อย่างรู้หน้าที่เพลงออกแรงดึงเชือกสุดกำลัง...ลมหายใจสุดท้ายของจ่าสมศักดิ์ถูกคั้นออกจนสิ้นใจอย่างเงียบเชียบไร้าแจากการลงมีดชำแหละแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นเพลงเดินไปหยิบซองพลาสติกสีเขียวขุ่นออกมาจากกระเป๋าสะพาย ภายในบรรจุ ‘ยาไอซ์’ ปริมาณไม่น้อย ซึ่งเธอเคยขอแบ่งมาจากคนสนิทของ คุณอมร เ้าพ่ออสังหาฯ สีเทาโดยอ้างว่าจะเอามาศึกษากลิ่นและสารเคมี
เพลงบรรจงซุกซองยาเสพติดนั้นลงในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตด้านในของศพจ่าสมศักดิ์“ทีนี้...ตำรวจจะคิดว่าจ่าสมศักดิ์แอบทำเื่ตลบหลังพวกมาเฟียหรือสืบไปเจอเบาะแสคดียาเสพติดเข้าจนถูกฆ่าปิดปาก” เพลงยิ้มั์ตาฉายแววเ้าเล่ห์
“ไม่มีใครสงสัยเื่เนื้อพิเศษหรือร้านชำแหละของพี่บัวแน่นอนค่ะ”
ทั้งสองช่วยกันยกร่างไร้ิญญาของจ่าสมศักดิ์ขึ้นท้ายรถของจ่าเองแล้วขับฝ่าความมืดของยามดิ่งออกไปยังสะพานข้ามแม่น้ำสายหลักนอกเมืองในคืนที่ฟ้ามืดสนิทและกระแสน้ำเชี่ยวกราก ร่างของตำรวจสายสืบถูกเหวี่ยงลงสู่สายน้ำดิ่งจมหายไปในความมืดมิดพร้อมกับแผนการปั่นหัวตำรวจที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล
ร่างไร้ิญญาของจ่าสมศักดิ์ถูกพบติดอยู่กับกอพงหญ้าริมแม่น้ำนอกเมืองภาพของศพตำรวจสายสืบพร้อมซองยาไอซ์ปริมาณมากในกระเป๋าเสื้อกลายเป็ข่าวใหญ่หน้าหนึ่งที่ะเืไปทั่วทุกช่องโทรทัศน์และสำนักข่าวออนไลน์หัวข้อข่าวพุ่งเป้าไปในทิศทางเดียวกัน...
“สืบฉาว! ตำรวจเอี่ยวคดียาเสพติดถูกแก๊งมาเฟียหักหลังฆ่าหมกแม่น้ำ”
แรงกระแทกจากสังคมและสื่อมวลชนทำให้ผู้บังคับบัญชาของเมธัสอยู่ไม่ติดผู้บัญชาการตำรวจนครบาลสั่งการด่วนให้จเรตำรวจเข้าตรวจสอบสายการบังคับบัญชาและค้นประวัติของชุดสืบสวนทุกคนอย่างเข้มงวด ผู้กองเมธัส ต้องตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเขาถูกสั่งพักงานชั่วคราวและโดนสอบเครียด เนื่องจากในอดีตเมธัสเคยอนุมัติงบลับให้จ่าสมศักดิ์นำไปใช้ล่อซื้อยาเสพติดผ่านสายข่าวทว่าสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของเมธัสที่สุด ไม่ใช่เื่ข่าวลือคอร์รัปชัน...แต่คือ มิสคอล (Missed Call) จากจ่าสมศักดิ์ในคืนเกิดเหตุที่เขาติดประชุมจนไม่ได้กดรับสาย
‘จ่าไม่ได้โทรมาเื่ยา...จ่าต้องเจอเบาะแสอะไรบางอย่างแน่ๆ’ เมธัสนึกในใจด้วยความเ็ป
ในยามดึกขณะที่ห้องทำงานถูกปิดล็อกเมธัสใช้กุญแจสำรองแอบดอดกลับเข้ามาในห้องสืบสวนชายหนุ่มเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของจ่าสมศักดิ์ ค้นหาแฟ้มเอกสารและสมุดโน้ตอย่างละเอียดจนกระทั่งเขาไปพบกับ กระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ที่ซุกอยู่ใต้แท่นอัดตราปั๊มบนกระดาษมีรอยเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกของจ่าสมศักดิ์ว่า:
“เบาะแสรถแวน -> โลโก้เขียงหมู-> ร้านบัว”
เมธัสนิ่งอึ้ง สายตาฉายแวววาบขึ้นมาทันที! จ่าสมศักดิ์ไม่ได้ถูกฆ่าเพราะเื่ยาแต่ถูกปิดปากเพราะไปตามรอยรถแวนของร้านบัวตามลำพัง!
.
.
ทางด้าน คุณอมร เ้าพ่ออสังหาฯ และมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเขานั่งจิบซิการ์อยู่ในห้องทำงานหรูหราสายตาจับจ้องหน้าจอทีวีที่กำลังรายงานข่าวศพของจ่าสมศักดิ์ ทว่าสายตาของอมรกลับไม่ได้มองที่ตัวศพแต่มองไปที่ ซองยาไอซ์ ในภาพข่าวที่ตำรวจนำมาแถลง
อมรจำสัญลักษณ์รหัสเฉพาะตัวบนซองพลาสติกนั้นได้ดี...มันคือยาล็อตพิเศษที่เขาให้คนสนิทแบ่งไปไว้ใช้งานส่วนตัว และเขาเพิ่งจะยกให้ เชฟเพลง ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน!
อมรแค่นยิ้มในเงามืดพ่นควันซิการ์ออกมาอย่างช้าๆแม้เพลงจะทำแผนเบี่ยงเบนความสนใจของตำรวจได้แเีจนสังคมเชื่อว่าจ่าสมศักดิ์ค้ายาแต่ระดับเ้าพ่ออย่างอมรไม่มีทางมองไม่ออกว่ายาไอซ์ซองนั้นหลุดไปอยู่ในกระเป๋าของตำรวจได้อย่างไร
อมรกดโทรศัพท์หาลูกน้องมือขวา น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี
“ไปตามสืบมา... คืนที่จ่าสมศักดิ์ตาย มันไปที่ไหนมาบ้างแล้วไปยุ่งอะไรกับเชฟเพลงหรือเปล่า...” อมรเว้นจังหวะพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ดูเหมือนเชฟคนสวยของเราไม่ได้มีดีแค่ฝีมือทำอาหารซะแล้วสิ”