“นี่พวกนาย..คนจากในหมู่บ้านหรอ?” ลูเธอร์ถามชายทั้ง 3 คนด้วยความสงสัย
“ใช่..ก็แค่เคยเป็น” 1 ในชายทั้ง 3 คน ตอบกลับด้วยสายตาเย็นชา
“ว่าแต่ เธอตรงนั้นน่ะ.เธอชื่ออะไรล่ะสาวน้อย” 1 ในชายทั้ง 3 คน ถามขึ้นพร้อมกับมองไปยังลีอา
“ชั้นลูเธอร์และนี่น้องสาวของชั้นลีอา แล้วพวกนายชื่อว่าอะไรกันบ้างหล่ะ?” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมถามกับชายทั้ง 3 คน ด้วยความสงสัย
“ชั้นไม่ต้องการรู้ชื่อของผู้ชายหรอกนะ” ชายคนที่ถามได้ตอบกลับด้วย ใบหน้าหมดอารมณ์
“ชื่อน่ะ..ข้าได้ทิ้งมันไปแล้ว” ชายเย็นชาตอบกลับลูเธอร์
“ฮ่าๆ ต้องขอโทษแทนเพื่อนๆ ชั้นด้วยนะ ชั้น โค ชั้นใช้เวทย์ คลื่น ส่วนเจ้ากระล่อนนี่ชื่อ จิน ใช้เวทย์ ลม น่ะ และไอ้คนเย็นชาหน้าตาหล่อเหลานี่ชื่อ รุย ใช้เวทย์ ระเบิด พวกเราขอฝากตัวด้วยนะ” โคตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับยื่นมือมาจับมือลูเธอร์
“ฮ่าๆงั้นเหรอ งั้นทางนี้ขอฝากตัวด้วยนะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของโค
“แล้วเวทย์นายคืออะไรล่ะ” จินพูดพร้อมกับสีหน้าหงุดหงิด
“ฮ่าๆนี่นายพูดให้มันสุภาพหน่อยไม่ได้หรือไงนะ” ลูเธอร์ตอบกลับจิน พร้อมกับยิ้มแห้งออกไป
“นี่ก็สุภาพแล้วนะ..หรือนายจะเอา?” จินพูดกับลูเธอร์ด้วยความท้าทาย
“นายเริ่มก่อนเองนะ” ลูเธอร์พูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“พอได้แล้วค่ะทั้ง 2 คน” ลีอาพูดห้ามทั้ง 2 คน
“เอ๋?..แต่หมอนั่นเริ่มก่อนนะ” ลูเธอร์พูดกับลีอาด้วยใบหน้าอ้อนวอน
“พี่ก็ด้วยค่ะหยุดได้แล้ว” ลีอาตอบกลับเสียงแข็ง
“ชั้นลีอาใช้เวทย์ บาเรียค่ะ ส่วนพี่ของชั้นลูเธอร์ใช้เวทย์ เลียนแบบค่ะ” ลีอาพูดกับชายทั้ง 3 คน
“ช่างเป็นเวทย์ที่เหมาะกับเธอยิ่งนักสาวน้อย” จินพูดกับลีอาด้วยสายตายั่วยวน
“เฮ้ย! นายจะมากไปแล้วนะ” ลูเธอร์พูดกับจินด้วยสายตาอาฆาต
“พี่คะหยุดนะไม่งั้นหนูจะโกรธพี่จริงๆ ด้วย คุณก็ด้วยชั้นไม่ชอบการถูกเรียกว่าสาวน้อยหรอกนะ” ลีอาพูดกับลูเธอร์และจินด้วยนำ้เสียงจริงจัง
“แต่..แต่.” ลูเธอร์กำลังแต่ถูกลีอาพูดขัด
“ไม่มีแต่ค่ะ!” ลีอาตอบกลับเสียงแข็ง พร้อมกับมองไปที่ลูเธอร์และจินด้วยสายตาที่ดุดัน ทำให้ทั้ง 2 คนรู้สึกหงอยกับสิ่งที่ทำ
“เอาล่ะๆเราควรเริ่มเดินทางได้แล้วนะ” โคพูดขึ้นพร้อมกับกางแผนที่ออกมา
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
“เราจะไปไหนกันดีล่ะ” ลีอาถามกับโคด้วยความสงสัย
“เราจะไปยังอาณาจักรคาธิเวียกัน” โคตอบกลับพร้อมกับชี้นิ้วไปที่คาธิเวีย
“ทำไมต้องคาธิเวียด้วย” ลูเธอร์ถามกับโคด้วยความสงสัย
“พวกเราจะไปรายงานกับอาณาจักรยังไงละ เหตุการณ์ครั้งนี้น่ะ มีแค่เรามันไม่พอหรอกนะ เราต้องไปขอยืมพลังจากอาณาจักรในการกำจัดพวก ปีศาจ ให้หายไปจากโลกนี้ทั้งหมด ชั้นไม่อยากให้มีใครต้องมาตายอีกแล้ว” จินพูดขึ้นพร้อมกับนำ้ตาที่ค่อยๆ ไหลออกมา
“อย่าร้องไห้น่าจิน อย่างน้อยการใช้ชีวิตต่อไปมันก็ยังดีกว่าเราไปตายในโบสถ์นั่นล่ะนะ” โคพูดขึ้นเพื่อปลอบจิน
“เอ๋? พวกนายเคยอยู่ที่กันโบสถ์หรอ” ลูเธอร์ถามกับชายทั้ง 3 คนด้วยความสงสัย
“ใช่..พวกข้าถูกพวกมันพรากไปจากครอบครัว ถูกทรมานตลอดเวลา แถมยังถูกถ่ายเลือดสีดำของ ปีศาจ เข้ามาอีกน่าขยะแขยงนัก และพวกมันยังเรียกพวกเราว่า ภาชนะอีก” รุยพูดออกมาด้วยด้วยความแค้นใจ
“แต่แล้ววันหนึ่ง..พวกมันก็ปล่อยทุกๆ คนออกมา มันบอกกับพวกเราว่า พวกเรามันไร้ค่าเปลืองเวลาและเปลืองเลือดที่เสียไปจริงๆ พวกเจ้าน่ะมันก็เป็นได้แค่ ภาชนะที่ล้มเหลว ในที่สุดข้าก็หา ภาชนะที่แท้จริงได้แล้ว หลังจากนี้จงใช้ชีวิตกับอิสระภาพที่เหลืออยู่..ให้คุ้มค่ากับโอกาสที่พวกข้ามอบให้เสียเถอะ” โคพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
“ที่แท้พวกคุณก็เป็น...เอ๋? พี่คะ” ลีอาพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มพร้อมกับหันมองลูเธอร์
“พี่คะ..พี่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมกันคะ” ลีอาถามกับลูเธอร์ที่กำลังร้องไห้อยู่
“ดีจริงๆ..ดีจริงๆ ที่พวกนายปลอดภัย” ลูเธอร์พูดพร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมาด้วยความดีใจ
“นี่นายจะร้องไห้ทำไม แล้วที่ว่าพวกเราปลอดภัยมันหมายความว่ายังไง” จินถามกับลูเธอร์ด้วยความตกใจพร้อมกับนำ้ตาที่ค่อยๆ หยุดไหล
“เพราะพี่เขาน่ะ คือ ภาชนะที่แท้จริง พี่ยอมถูกถ่ายเลือดของ ปีศาจ นั่น เพื่อแลกกับอิสระภาพของทุกๆคนที่อยู่ในห้องลับนั่นกับบาทหลวง พี่น่ะยอมรับเลือด ปีศาจ นั่นคนเดียวมาตลอดเวลา 3 ปี ที่พี่เขาร้องไห้เพราะพี่เขาแค่ดีใจเกินไปหน่อยน่ะ” ลีอาพูดขึ้นพร้อมกับรอ
“ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง..ชั้น..ชั้นไม่รู้จะขอบคุณกับนายยังไงดี ฮือๆ ขอบคุณมากๆนะ..ขอบคุณจริงๆ” จินพูดขอบคุณกับลูเธอร์พร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมา พร้อมทั้งวิ่งเข้าไปกอดลูเธอร์
“ที่แท้ผู้มีพระคุณกับพวกเรา ก็คือเจ้านี่เอง ข้าขอขอบใจนายมากๆ เลยนะลูเธอร์” รุยพูดขอบคุณกับลูเธอร์
“ขอบคุณนะ..ลูเธอร์” โคพูดขอบคุณกับลูเธอร์
“เอาล่ะทุกคน เราต้องรีบเดินทางได้แล้วนะ ถ้ามัวช้าเดี๋ยวมันก็กลับมาอีกหรอก” ลีอาพูดขึ้นพร้อมกับปรบมือเรียก ทุกๆคนให้เดินทางกันต่อ
“ฮ่าๆนั่นสินะ..เอาล่ะทุกคนออกเดินทางกันเถอะ” ลูเธอร์พูดชักชวนทุกๆ คนให้ออกเดินทางกันต่อ
หลังจากนั้นเราทั้ง 5 คนก็ได้ออกเดินทางกันต่อ
.
.
หลังจากที่เราทั้ง 5 คน ได้ออกเดินทางมาเป็นเวลา 3 วัน เราก็ได้เจอกับสถานที่อันแปลกประหลาดข้างหน้า
“สถานที่นี้มันคืออะไรกันเนี่ย” ลูเธอร์พูดขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ
“ที่แห่งนี้คือ อารยธรรมโบราณน่ะ” โคพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่สถานที่ข้างหน้า
“เอ๋?..ทำไมนายถึงรู้ได้ล่ะ” จินถามกลับด้วยความสงสัย
“สมัยก่อนพ่อของชั้นเคยเป็นพ่อค้ามาก่อนน่ะ เมื่อถึงเวลาจะเอาของไปขายที่ อาณาจักร และมันจะต้องผ่านทางนี้ตลอดน่ะ ชั้นเลยได้มาเล่นแถวนี้บ่อยๆ” โคตอบกลับด้วยสีหน้าคิดถึง
“งั้นคืนนี้พวกเรามาพักที่นี่กันไหมคะ คุณรุย กับคุณจินไปหาอาหาร พี่กับคุณโคไปหาฟืน เดี๋ยวหนูทำกับข้าวให้ค่ะ” ลีอาถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมจัดแจงหน้าที่ให้กับทุกๆ คน
“เย้! ในที่สุดก็จะได้กินอาหารฝีมือของคุณลีอาซักที” จินตะโกนออกมาด้วยความดีใจ
“นี่นายดีใจอะไรกัน..ทีตอนชั้นทำอาหารให้นายไม่เห็นดีใจเลย” โคถามกับจินด้วยความสงสัย
“ก็อาหาร ฝีมือนายมัน..” จินกำลังตอบกลับแต่โดนรุยเอามือปิดปากไว้
“จินมันจะพูดว่า อร่อยสุดๆ ไปเลยไงล่ะ” รุยพูดขึ้นด้วยความร้อนรน พร้อมกับมือที่ปิดปากจินเอาไว้
“นี่นายทำอะไรเนี่ย เอามือมาปิดปากชั้นทำไม” จินถามกับรุย พร้อมเอาง้างมือของรุยออก
“นี่นายอยากโดนโคเอาตะหลิวฟาดหรอ เจ้านั่นน่ะมั่นใจกับฝีมือทำอาหารตัวเองมากเลยนะ อย่าทำให้เขาผิดหวังเลยดีกว่า” รุยตอบกลับด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“อย่างงั้นเองหรอ มันอร่อยสุดๆ เลยนี่เอง งั้นก็ช่วยไม่ได้นะวันนี้ชั้นจะทำอาหารให้นายกินเอง” โคพูดกับจินด้วยใบหน้ามีความสุข
“ม่ายยยย” จินร้องโหยหวนออกมา
“ฮ่าๆพวกคุณนี่ตลกกันจังเลยนะคะ พี่ก็เห็นด้วยใช่ไหมคะ” ลีอาพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับหันไปหาลูเธอร์
“เอ๊ะ! พี่ไปไหนกัน!” ลีอาตะโกนออกมาด้วยความดีใจ
“พวกนายมาดูนี่สิ” เสียงลูเธอร์ตะโกนออกมาจากในอาคาร
.
“นี่นายแอบมาหลบตรงนี้ทำไมกัน” จินถามกับลูเธอร์ด้วยความสงสัย
“นี่พวกนายดูขวานนี่สิ ขวานนี่มันคืออะไรกัน” ลูเธอร์ถามขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมมองไปที่ขวานตรงหน้า
ขวานที่ลูเธอร์เห็น ช่างแตกต่างกับขวานปกติอื่นๆ ตรงกลางของตัวขวาน มีวัตถุทรงกลมประหลาดฝังเอาไว้อยู่ พร้อมกับเส้นเลือดที่ปูดโปนออกจากวงกลมนั่น เส้นเลือดแตกแขนงทอดยาวออกไปสุดปลายของคมขวาน
“ขวานนั่นอะไรกัน..มันช่างน่ากลัวนัก” รุยเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ
“ขวานนี่ทำไมชั้นไม่เคยเห็นมันเลยนะ” โคพูดขึ้นด้วยความสงสัย
“ทำไมพี่ถึงหามันเจอได้ล่ะ” ลีอาถามกับลูเธอร์ด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“ขวานนี่..มันกำลังเรียกพี่..มันกำลังเรียกหาเจ้าของคนใหม่” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับจับไปที่ขวานนั่น
เมื่อลูเธอร์ได้จับไปที่ขวาน ลูกตาที่อยู่ตรงกลางของตัวขวานก็ได้เปิดออก เผยให้เห็นนัยย์ตาสีแดงก่ำคล้ายกับนัยย์ตาของ ปีศาจ อันน่าสยดสยอง พร้อมกับรังสี สีดำทมิฬที่แผ่ออกมา เส้นเลือดของมันขยับไปมาราวกับ ขวานเล่มนี้มีชีวิต
ตัวห้องเริ่มสั่นไหวพร้อมกับเส้นเลือดที่ผุดขึ้นมาตามผนังและพื้นของห้อง เลือดสีดำถูกส่งออกไปตามผนัง เลือดนั่นไหลไปตามเส้นทางของลวดลายจารึกบนผนัง เผยให้เห็นภาพวาดและตัวอักษรที่จารึกไว้ ณ ห้องแห่งนี้
“นี่มันคืออะไรกัน” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองไปที่รูปภาพตรงหน้า
2K
