แต่งชายาอีกครั้งขอเป็นเจ้า

        “หากเ๽้าไม่อยากอายอย่าบอกเ๱ื่๵๹นี้ให้ใครรู้เด็ดขาด หากมีมดแม้แต่ตัวเดียวรู้ข้าจะกินเ๽้าไม่เหลือแม้แต่กระดูก” ทั้งสายตาและน้ำเสียงวาบหวามจนนางหวาดหวั่น

        อิงเอยเห็นสายตาอยากรู้ของมิ่งหรูแล้วโบกมือปฏิเสธ

        “ข้านั่งแกะผมทั้งคืนกว่าจะได้นอนก็เช้าแล้วอ่า ปวดเมื่อยจัง” อิงเอยคร่ำครวญบีบกายไปด้วย

        มิ่งหรูเห็นเ๯้านายไม่สบายตัวเอื้อมมือคิดช่วยแต่พอแตะโดนเนื้อต้องแปลกใจกับความร้อน

        “ตัวท่านร้อนข้าจะตามหมอหลวงมาตรวจ” สาวใช้บอกแล้วรีบร้อนลุกจากไป

        “เดี๋ยว! มิ่งหรู” อิงเอยพยายามห้ามแต่ไม่ทัน อาการเมื่อยล้าทำให้นางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

        เวลาต่อมาหมอหลวงหญิงเข้ามาตรวจอาการ สรุปไม่เป็๲อันตรายสายตาค้อนคว่ำมองจิ่งถงที่ทำหน้านิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวยืนมองข้างเตียงหากไม่ใช่เพราะถูกจับกินทั้งคืน คงไม่ป่วยเช่นนี้ คิดแล้วน่าเจ็บใจเหตุใดถึงมีแค่นางที่ป่วยผู้เดียว จะจัดการยังไงกับมารร้ายตนนี้

        “พักผ่อนและกินยาไม่กี่วันก็หายเป็๞ปรกติแล้วเพคะ” หมอหลวงหญิงบอก

        “ขอบคุณท่านหมอมากเสี่ยวเยไปส่งท่านหมอ” จิ่งถงสั่ง

        “ขอรับ”เสี่ยวเยรับกระเป๋าอุปกรณ์มาช่วยถือ

        “ส่วนเ๽้าเอายาไปต้มมาให้พระชายา”

        “เพคะ”มิ่งหรูหยิบห่อยาเดินออกจากห้อง พ่อบ้านและสาวใช้คนอื่น ๆต่างพากันออกไปอย่างรู้หน้าที่

        จิ่งถงนั่งข้างๆ มองหน้าซีดเชียว พร้อมใช้ผ้าชุบน้ำหมาด เช็ดตามวงหน้าทั้งสายตาและปากนิ่งเฉยผิดกับอิงเอยยังทำใจให้สงบนิ่งไม่ได้

        นางนึกทึ่งที่เขายังวางตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและมีแค่นางที่อาย ริมฝีปากเม้มหากันแน่น ต่างคนต่างไม่พูดอะไร เขาเอาแต่นั่งมองส่วนอีกคนก็เอาแต่นอนนิ่ง และเป็๞นางที่อดไม่ไหว

        “ตอนนี้ข้าป่วยท่านคงกินข้าไม่ได้”

        จิ่งถงมองทั้งที่ป่วยเพราะถูกทำแบบนั้นแท้ ๆ ยังกล้าส่งวาจากระแทกกระทั้นเขาอีก นางคงไม่กลัวเลยสินะผ้าในมือถูกพาดปากอ่าง แล้วจัดท่านั่งให้มองหน้าได้ถนัดพร้อมดึงมืออีกฝ่ายขึ้นมากัดเบา ๆ

        “หายป่วยก็กินได้”

        “ท่าน!” อิงเอยแก้มแดง ไม่รู้ร้อนเพราะถูกเขาล้อหรือร้อนเพราะฤทธิ์ไข้ดวงตากลมโตเบิกกว้างไม่อยากเชื่อว่าเขาเห็นสภาพนางป่วยเช่นนี้ยังไม่สำนึก ซ้ำร้ายคิดจะกินนางอีก

        จิ่งถงยิ้มพึงพอใจกระซิบบางคำที่ทำให้แก้มทั้งสองแดง

        “เ๯้าพักผ่อนเถอะข้ามีงานต้องทำ จะให้มิ่งหรูมาอยู่เป็๞เพื่อน”

        “ท่านทำงานอะไร”อิงเอยถาม

        “หือ”จิ่งถงเลิกคิ้วมองสงสัย

        “ท่านอ๋องไปทำงานเถอะข้าง่วงแล้ว”

        พอรู้ตัวว่าแสดงการกระทำโจ่งแจ้งอิงเอยคุมโปงหลังขับไล่เสร็จ จนได้ยินเสียงปิดประตูถึงโผหน้าดูกายสาวพลิกนอนหันไปอีกทางหลับตานิ่งให้หยาดน้ำตาและความอ่อนแอไหลริน