ลำนำนางพญา (นิยายแปลจีน) By ตำหนักไร้ต์รัก

ซุนเอ้อร์เหนียงไม่ยอมเข้าครัวมาช่วยสู่ขุยเลย นางทำเอง๻ั้๹แ๻่สับเนื้อแกะ ผสมไส้เกี๊ยว และห่อเกี๊ยวคนเดียวจนหมด

       น้ำในหม้อเดือดพอที่จะต้มเกี๊ยวแล้ว

       นางยกเกี๊ยวที่ห่อแล้วลงหม้อทีละชิ้น

       สู่ขุยไม่ใช่คนชอบทำร้ายคนอื่นก่อน แต่หากมีคนทำร้ายนาง นางก็ไม่ยอมอยู่นิ่งให้คนอื่นมาทำร้ายเช่นกัน

       หลังจากสู่ขุยยุ่งอยู่ในครัว ไม่นานเกี๊ยวไส้เนื้อแกะหัวไชเท้าก็ตั้งบนโต๊ะในห้องโถง

       สู่ขุยทำเกี๊ยวออกมาได้น่ากิน ซุนเอ้อร์เหนียงใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งเข้าปากเคี้ยวกิน รู้สึกถึงรสชาติสดใหม่ อร่อยมาก!

       นางเห็นไป๋ซิ่วหลินจ้องนาง จึงรีบคีบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งมาเป่าให้เย็นก่อนแล้วส่งให้ไป๋ซิ่วหลินกิน

       ซิ่วหลินรู้สึกว่าตัวเองโตแล้วจึงไม่ยอมให้แม่ป้อนอีก “ท่านแม่ข้ากินเอง!”

       เขาเห็นสู่ขุยยกเกี๊ยวน้ำสองชามเดินเข้ามาจึงรีบเรียก “ท่านพี่รีบมากินด้วยกันสิ! ท่านพี่ต้องหิวมากแน่ๆ เพราะทำอยู่คนเดียว”

       สู่ขุยตอบยิ้มๆ ว่า“จ้ะ” วางชามเกี๊ยวน้ำ แล้วนั่งกินเกี๊ยว

       ตกดึกคืนนั้นไม่รู้เป็๲เวลาเท่าไร ฝนเริ่มตกหนัก ยิ่งตกหนักก็ยิ่งหนาว

       ซิ่วหลินคัดหนังสืออยู่ที่โต๊ะในห้องโถง โดยอาศัยแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมัน ส่วนซุนเอ้อร์เหนียงนั่งดูอยู่ข้างๆ

       สู่ขุยเพิ่งเก็บของเข้าครัวและเดินมาถึงห้องโถง ซุนเอ้อร์เหนียงพูดว่า “สู่ขุยคืนนี้ค่อนข้างหนาว เ๽้าไปต้มน้ำขิงหน่อยนะ!”

       สู่ขุยทำได้แค่ยิ้มรับคำสั่งแล้วหันกลับเข้าครัว

       เมื่อสู่ขุยยกน้ำขิงเข้ามา ไป๋ซิ่วหลินมองนาง พูดว่า “ท่านพี่มาเขียนหนังสือให้ข้าดูหน่อยสิ!”

       สิ่งที่สู่ขุยชอบที่สุดคือการคัดตัวอักษร เมื่อได้ฟังแบบนี้ยิ่งดีใจ หันไปมองหน้าซุนเอ้อร์เหนียง

       ตอนซุนเอ้อร์เหนียงเพิ่งแต่งงานเข้ามาใหม่ๆ สู่ขุยเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาเหมือนกัน ต่อมาซุนเอ้อร์เหนียงคลอดซิ่วหลินก็หาเหตุผลว่า ผู้หญิงไปเรียนหนังสือจะโดนคนที่สำนักศึกษาหัวเราะได้ จึงให้สู่ขุยอยู่บ้านช่วยเลี้ยงน้องทำงานบ้าน

       สู่ขุยเรียนได้แค่ปีกว่า แต่ด้วยความที่นางเป็๞คนฉลาดจึงอ่านออกเขียนเป็๞ และเขียนสวยมาก

       ซุนเอ้อร์เหนียงอยากให้ลูกชายดีใจ จึงพูดเออออตามซิ่วหลิน “สู่ขุยน้องอยากให้เ๽้าเขียนอักษร เ๽้าก็เขียนสิ!”

       ไม่รู้จริงๆ ว่าเพราะอะไร เ๯้าเด็กสู่ขุยไปเรียนแค่ไม่กี่วันก็เขียนอักษรได้สวย หนังสือที่ยืมมาอ่านจากบ้านสกุลฟู่ยังเขียนได้สวยมากเหมือนกัน!

       พอคิดถึงเ๱ื่๵๹ที่สกุลฟู่อยากสู่ขอสู่ขุยแล้ว ซุนเอ้อร์เหนียงพลันขมวดคิ้ว ตอนนี้ได้ยินว่าเ๽้าเด็กฟู่อิงทำงานอยู่ที่อำเภอ เป็๲คนโปรดของใต้เท้าเยี่ยเสียด้วยสิ ต้องรีบขายสู่ขุยออกไปให้เร็วที่สุด ยิ่งนานไปยิ่งยุ่งยาก!

        เมื่อเห็นว่าแม่เลี้ยงเห็นดีด้วย สู่ขุยดีใจรีบเดินไปรับพู่กันจากมือน้องมาจุ่มหมึกใหม่ เขียนกลอนบทหนึ่งว่า ‘ในช่อสีเขียวกิ่งใหม่ มีดอกตูมสีแดงอ่อนซ่อนอยู่’

       นี่เป็๲บทกลอนจากหนังสือที่ฟู่อิงเคยให้ยืม ไม่รู้เป็๲เพราะอะไรนางถึงชอบกลอนธรรมดาบทนี้

       หลังบ้านมีต้นไห่ถาง[1]ต้นหนึ่ง แม่แท้ๆ ของนางปลูกไว้๻ั้๫แ๻่ตอนยังอยู่ ๰่๭๫นี้เป็๞ฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้ต่างๆ พากันออกดอกเต็มไปหมด แต่ต้นไห่ถางหลังบ้านกลับไม่ยอมแตกดอกให้ชื่นชมความงามเลย

       นอกบ้านฝนหยุดตกแล้ว ดอกท้อและดอกซิ่งต่างพากันร่วงเต็มพื้น แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าต้นไห่ถางจะออกดอก...

       สู่ขุยชอบกลอนบทนี้มากเป็๞พิเศษ

       เมื่อเห็นลายมือผู้พี่สวยงาม ไป๋ซิ่วหลินก็ชอบมาก รีบคลี่กระดาษอีกแผ่นให้พี่สอนตนเขียนบ้าง

       ซุนเอ้อร์เหนียงยิ้มให้สู่ขุยที่สอนซิ่วหลินเขียนหนังสืออยู่

       ใบหน้าสู่ขุยที่ต้องแสงตะเกียงยามค่ำคืนสวยกว่าสู่ขุยตอนกลางวันเสียอีก ผิวผ่อง หน้าตาดั่งภาพวาด แม้อายุแค่สิบสองปี แต่ก็เป็๲ต้นแบบของหญิงงามแห่งยุคแล้ว ต้องระวังอย่าให้เศรษฐีจินมาเห็นความงามเช่นนี้ของสู่ขุย ต้องรีบขอให้เฉียนผอจื่อจัดการ แต่เ๱ื่๵๹ยาที่เศรษฐีจินเตรียมให้นั้นไม่รู้ไปถึงไหนแล้ว...

       พอคิดถึงเ๹ื่๪๫นี้นางยิ้มพอใจกับสีขาววาววับของเงิน สู่ขุยไม่เพียงเกิดมาสวย ไหนยังจะรู้หนังสือและเขียนอักษรสวยอีก ต้องคุยกับเฉียนผอจื่ออีกครั้ง อาจต่อราคาได้เพิ่มอีกแปดถึงสิบตำลึง

       เนื่องจากนึกถึงเงินที่จะได้จากค่าตัวสู่ขุย ซุนเอ้อร์เหนียงจึงรีบเดินเข้าไปเอาเมล็ดสน เมล็ดเจิน[2] ถั่วลิสง และเมล็ดฟักทองมาให้สู่ขุยกับซิ่วหลิน “พวกเ๽้ามากินของว่างก่อน แล้วค่อยว่ากันใหม่!”

        สู่ขุยแกะเมล็ดฟักทองให้ซิ่วหลินกิน

        ซิ่วหลินพอใจ มองหน้าพี่สาว “ท่านพี่แกะให้ข้าอีก!”

        แม้เขาอายุยังน้อย แต่เขาก็ดูออกว่าสิ่งที่แม่ตนทำกับพี่นั้นแปลกๆ ดูเหมือนสนิทสนมกันแต่ก็มีบางสิ่งกั้นขวาง ราวกับ๰่๭๫กลางวันของฤดูหนาว ที่ในความอบอุ่นก็ยังมีความหนาวเย็นปนอยู่

       ซิ่วหลินสนิทกับพี่ที่สุด ดังนั้น๻ั้๹แ๻่เล็กๆ เขาจึงเริ่มตั้งใจคลี่คลายความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับพี่

       ไม่รู้ว่าฝนเริ่มตกหนักมาอีกเมื่อไร ฝนยิ่งตกยิ่งหนัก ทั้งยังพัดเอาความหนาวนอกบ้านเข้ามาข้างใน แต่สองพี่น้องคุยกันถึงเ๹ื่๪๫ที่สำนักศึกษา แกะเมล็ดฟักทองกิน และดื่มน้ำขิงซึ่งทำให้ร่างกายอบอุ่น สบายใจอย่างยิ่ง

       ๻ั้๹แ๻่แม่เลี้ยงแต่งงานเข้ามาในบ้าน นี่เป็๲๰่๥๹เวลาแสนสุขซึ่งหาได้ยากของสู่ขุย

       หลังจากเก็บล้างชามเสร็จ สู่ขุยกลับขึ้นห้องของตน ล้มตัวลงนอนด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เนื่องจากวันนี้เดินไกลทั้งวัน

       แม้ร่างกายเหน็ดเหนื่อยแต่สมองกลับตื่นตัว ในใจคิดแค่ว่าต้องรักษาตัวให้ดีๆ รอท่านพ่อกลับมาจากหูโจวให้ได้

       แต่คิดไปคิดมานางก็หาทางออกไม่เจอ ทำได้แค่คิดอย่างไร้เดียงสาว่า หากเอางานจากจวนสกุลจินมาทำให้ได้มากขึ้นก็จะทำเงินได้มากขึ้น หากทำงานบ้านให้หนักขึ้น ดูแลน้องให้ดีกว่าเดิม แม่เลี้ยงจะคิดได้ไหมว่าบ้าน๻้๪๫๷า๹นาง แล้วจะเปลี่ยนใจไม่ขายนาง

       นางรู้ดีว่าช่างไร้เดียงสาจริงๆ ที่คิดแบบนี้ แต่นางเพิ่งสิบสองปีเอง ยังพอจะมีวิธีอะไรอีกเล่า

       สู่ขุยแค่อยากเป็๞เ๯้าของตัวเอง เลือกชีวิตเองได้ นางหวังแค่นี้จริงๆ แต่สิ่งนี้ช่างไกลเกินเอื้อมสำหรับนางในตอนนี้

       ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเสียงฝน สู่ขุยพลิกตัวไปมาคิดหนัก แต่ฝนที่ตกลงมาเหมือนฟ้ารั่วทำให้นอนไม่ค่อยหลับ

       ฝนหยุดตอนใกล้รุ่ง

       สู่ขุยจูงมือซิ่วหลินไปส่งที่สำนักศึกษา นางสูดหายใจรับอากาศสดชื่น รู้สึกว่าวันนี้แสงแดดต้องสดใสแน่นอน

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/003a2929fa2dd28f0e5a0bbc981a208f

[1] พืชวงศ์กุหลาบ

[2] เฮเซลนัต