ตอน ไอ้หมาบ้า
“หน็อย! เธอกล้ากัดฉันงั้นเหรอ คิดว่ากัดเป็อยู่คนเดียวหรือไงวะ”
อัลเบร์โตขบเขี้ยวฟันเสียงดังกรอด ั้แ่เกิดมาจนป่านนี้ยังไม่เคยโดนผู้หญิงกัดปากมาก่อนแล้วผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาทำกับเขาแบบนี้
“ทำไมจะไม่กล้า ฉันกล้าทำมากกว่านี้อีกไม่เคยได้ยินหรือไงว่าคนจนตรอกสามารถทำได้ทุกอย่าง นะ… นั่นแกจะทำอะไรฉัน อย่านะ ปล่อย”
ปากดีไม่ทันไรลูกพีชก็ต้องผวาเมื่อชายหนุ่มจับกุมเพรียวขาของเธอยกขึ้น แล้วก้มลงไปกัดหมับเข้าที่ปลีน่องของเธออย่างแรง
“อ่ะ ไอ้บ้า โอ้ยย”
“ฉันเจ็บแค่ไหนเธอก็ต้องเจ็บเหมือนกัน นี่แหน่ะ”
อัลเบร์โตขบฟันลงบนปลีน่องขาวเนียนจมเขี้ยว ทำเอาเ้าของขาขาวๆ แหกปากร้องลั่นด้วยความเ็ปพยายามจะชักขากลับแต่ก็ถูกมือใหญ่จับเอาไว้แน่น
“โอ้ย จะ… เจ็บ ปล่อยกูนะไอ้หมาบ้า ฮือๆๆ ไอ้ชั่ว ฮือๆๆ”
ความเ็ปที่ถูกกัดบวกกับความคับแค้นในใจทีไม่สามารถตอบโต้อัลเบร์โตได้ทำให้ลูกพีชร้องไห้ออกมา เธอสะอึกสะอื้นตัวโยน พลางสบถคำด่าทอออกมาด้วยเป็ชุด
“ไงล่ะทีกัดคนอื่นเสือกกัดได้ไม่กลัวเขาเจ็บ พอโดนกัดคืนบ้างถึงกับร้องไห้โฮเลยเหรอ ฮา ฮา ฮา ตลกว่ะ”
อัลเบร์โตถอนปากออกมองรอยฟันที่ขบลงไปบนผิวเนื้อขาวจนเกิดรอยแดงเห่อขึ้น พร้อมกับหัวเราะชอบใจ
“ไอ้หมาบ้า ฮือๆๆ”
ลูกพีชปล่อยโฮน้ำมูกน้ำตาไหลนองหน้า
“จำเอาไว้นะว่าอย่ามาทำพยศใส่ฉันอีก เตรียมตัวไปกันต่อได้แล้วฉันจะแก้มัดที่ขาให้แล้วอย่าเสือกวิ่งหนีล่ะ แถวนี้แมร่งมีแต่ป่ากับเขาแถมตอนนี้ฝนตกหนักน้ำป่าก็มาอีก ฉันี้เีไปตามเก็บศพ”
ชายหนุ่มแก้มัดปลดปมเชือกออกจากขาให้หญิงสาว ข้อเท้าทั้งสองของเธอมีรอยแดงเขียวช้ำจากคมเชือกร่องรอยาแตัดกับสีขาวของผิวหญิงสาวจนดูน่ากลัว
“จะโทษฉันฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอกนะ ต้องโทษพ่อแม่เฮงซวยของเธอด้วยที่ทำให้เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้”
อัลเบร์โตเปิดประตูลงจากรถยนต์แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ฉ่ำไปด้วยพยับฝน สายฝนเริ่มซาเม็ดตกปรอยๆ หนทางข้างหน้าคือลำธารน้ำในธารสีขุ่นข้นกระแสน้ำเชี่ยวกรากยากต่อการข้ามไป ทำให้เขาต้องเปลี่ยนแผนโดยการเดินอ้อมไปอีกทางซึ่งต้องใช้เวลามากกว่าปรกติ ชายหนุ่มหยิบหมวกมาสวมคว้าเป้ขึ้นสะพายหลังแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูรถยนต์อีกฝั่ง
“เอ้าลงมาสิ จะนั่งรอให้ราชรถมาเกยหรือไง”
“กูไม่ไป” ลูกพีชปฏิเสธเสียงห้วน
“อยากจะโดนอีกใช่ไหม ห๊ะ”
ลูกพีชมองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาเกลียดชัง เธอยังรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณปลีน่องอยู่เลยาแที่ข้อเท้าจากคมเชือกก็ทำให้รู้สึกปวดแสบ หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วค่อยๆ รวบรวมกำลังที่มีก้าวขาลงจากรถยนต์กระบะยกสูง แต่ด้วยความที่ขาของเธอถูกมัดอยู่นานมันเลยเกิดอาการอ่อนแรง ทำให้หญิงสาวขาอ่อนหล่นตุบลงมานอนกองพังพาบกับพื้นดินที่เป็โคลน เสื้อผ้าเนื้อตัวมอมแมม ตามมาด้วยเสียงหัวเราะจากผู้ชายใจร้ายที่ยืนมองเธออยู่ราวกับมันเป็เื่ชวนหัว
“โอ้ยยย ทำไมกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮือๆๆๆ”
ลูกพีชร้องะโออกมาอย่างเหลือใจ ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปหน้ามือเป็หลังมือเพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้น ความจริงตอนนี้เธอควรจะอยู่ในงานแต่งงานภายในโรงแรมหรู รอบตัวรายล้อมไปด้วยพ่อแม่และแเื่ที่มาร่วมแสดงความยินดี ใบหน้าของเธอควรเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ไม่ใช่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาและคราบดินโคลนเช่นนี้
557
