ตอน เหยื่อตัณหา NC
สวนสาธารณะ
“อ่าห์… งือ… พะ… พี่เพชร”
น้องออเกรซดูจะมีความสุขเหลือเกินตอนเธอโยกโขกแท่งเอ็นของผมภายในรถยนต์หรูของเธอ ซึ่งจอดอยู่ท้ายสวนที่ไม่ค่อยมีใครผ่านมาสักเท่าไหร่ แกนกายของผมผลุบหายเข้าออกร่องสาวของเธอ ครูดเสียดสีกับต่อมกระสันเสียว จนหลายคราน้องออเกรซถึงกับห่อปากส่งเสียงครางลั่นห้องโดยสาร
พั่บๆๆ
“อูยยย์… โอ้ววว์… เสียวจังเลย… พี่เพชร”
ผมปรับเบาะให้เอนลงโดยที่ผมอยู่ด้านล่าง สองมือจับเอวขอดของเธอเอาไว้พร้อมกับเด้งเอวสวนแท่งเอ็นขึ้นไปรับกับจังหวะที่เธอถาโถมตัวลงมา ผิวเนื้ออ่อนนุ่มของออเกรซเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อทั่งที่ในรถยนต์เปิดแอร์เย็นฉ่ำ
“ขย่มลงมาแรงๆ สิที่รัก แรงอีก”
ผมร้องสั่งเธอ แล้วยกมือขึ้นบีบเคล้นเต้าทรวงของเธอเล่นไปด้วย จงใจใช้ปลายนิ้วเขี่ยขยี้ปลายหัวนมเพื่อสร้างความกระสันเสียวให้เธอยิ่งขึ้นไปอีก
“อือ… ซี้ดดด… พี่เพชรคะ… ออเกรซจะไม่ไหวแล้ว… จะเสร็จแล้ว… อูยยย์… อ่าห์”
น้ำเสียงของเธอหอบกระเส่าเนื้อตัวเกร็ง ร่องสาวบีบรัดแท่งเนื้อของผมอย่างรุนแรงก่อนจะฟุบหน้าลงมาที่บ่าของผม ผมเด้งเอวสวนขึ้นไปอีกสี่ห้าทีก็เสร็จตามเธอไปอีกคนติดๆ จากนั้นน้องออเกรซก็โหย่งตัวออกไปจากแท่งเอ็นของผม ผมจัดการถอดถุงยางออกแล้วห่อมันด้วยกระดาษทิชชูจับยัดใส่ถุงขยะเล็กๆ ในรถของเธอ จากนั้นเราต่างสวมใส่เสื้อผ้าของตัวเอง
“ออเกรซรู้สึกเหนื่อยจังเลยคะพี่เพชรเหมือนจะหน้ามืดเป็ลมเลย”
ผมหันมองใบหน้าที่ซีดเผือดแทบไร้สีเืของเธอแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย เวลาของออเกรซเหลือไม่มากเท่าไหร่แล้ว หากผมยังร่วมรักกับเธอติดต่อกันทุกวันอย่างนี้ไม่ช้าผู้หญิงคนนี้ก็จะตาย ทว่านั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของผมสักนิดเดียว ทุกคนล้วนต้องตายกันอยู่แล้วนี่ จริงไหม?
“่นี้พักผ่อนไม่เพียงพอเหรอเปล่าครับ”
“ไม่รู้สิคะ เหรอว่าพี่เพชรใช้งานออเกรซหนักเกินไป”
“แล้วไม่ชอบเหรอครับ พี่จะได้ไม่มารบกวนน้องออเกรซบ่อยๆ”
“ชอบสิคะ พี่เพชรไม่เห็นต้องทำหน้าบึ้งเลยออเกรซพูดเล่นเฉยๆ เอง เวลาที่ออเกรซมีอะไรกับพี่เพชรออเกรซมีความสุขมากที่สุดเลยคะ”
เธอดึงแขนของผมไปกอดแล้วซบหน้าลงมายิ้มประจบเหมือนลูกแมวตัวน้อยแสนเชื่อง
“เด็กดีของพี่เพชร ต้องแบบนี้สิครับ”
ผมยกมือขึ้นลูบหัวของเธอ มองสบตากับออเกรซที่แหงนหน้าขึ้นมองผม
“พี่ต้องกลับแล้วครับ น้องออเกรซขับรถกลับบ้านดีดีนะ”
“เดี๋ยวสิคะเราเพิ่งอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง พี่เพชรไม่เห็นชวนออเกรซไปเล่นที่คอนโดฯ บ้างเลย คืนนี้ออเกรซไปนอนค้างกับพี่เพชรได้ไหมคะ นะคะ ออเกรซไม่อยากกลับบ้าน ที่บ้านน่าเบื่อจะตาย”
“ไม่ได้ครับ ถ้าอยากเป็เด็กดีของพี่เพชรก็ต้องเชื่อฟังพี่เพชรเอาไว้เจอกันใหม่นะครับ”
ผมแกะนิ้วเล็กๆ ที่เกาะแขนของผมออกทีละนิ้ว โดยไม่สนใจสีหน้าผิดของเธอ เปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถยนต์
“ออเกรซรักพี่เพชรนะคะ”
ผมไม่ได้หันหลังกลับไปมองเธอเสียด้วยซ้ำ คำบอกรักที่มาจากปากของ ‘เหยื่อ’ มันไม่มีค่าอะไรสำหรับผม ไม่ช้าออเกรซก็จะกลายเป็อดีตและผมก็จะพบกับเหยื่อคนต่อไป
250
