ไอ้รุจน์ออกมาจากป้อมด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก...
แก้มด้านๆทั้งสองข้างของมันยังคงแดงก่ำจากอารมณ์กำหนัดที่ค้างคา มันเองก็ไม่ได้เอาน้ำออกมาหลายวันแล้วเช่นกัน เนื่องจากอยากจะเก็บของเหลวเอาไว้ถ่ายคลิปเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าจะทำอะไรก็เป็การเป็งานไปหมด แต่ดูเหมือนครั้งนี้...หน้าที่ยามเฝ้าคอนโดซึ่งเป็งานหลักกำลังถูกแขวนอยู่บนเส้นด้าย
หากเด็กหนุ่มหน้าหวานนำเื่ไปบอกกับทางนิติ...มีหวังไอ้รุจน์ต้องหอบเสื้อผ้ากลับไปนำดาตากแดดที่บ้านนอกอย่างแน่นอน!
“น้อง…อยู่ห้องไหนนะ”
“704 ครับ”
“เดี๋ยวพี่หาให้”
สกายเดินตามหลังพี่ยามกล้ามล่ำติดๆ...
กลิ่นเหงื่อชายฉกรรจ์ยังคงโชยฟุ้งออกมาเรื่อยๆ ตอนนี้จิตใจของเด็กหนุ่มแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในหัวเอาแต่คิดเื่ใต้สะดือจนเดินชนเข้ากับแผ่นหลังอย่างจัง และทันทีที่ใบหน้าได้แนบชิดไปกับเรือนร่างกำยำ กลิ่นฟีโรโมนของไอ้รุจน์ก็ทำให้ใบหน้าเด็กหนุ่มหวานเยิ้มแทบไม่มีสติ!
“ข…ขอโทษครับ”
“ไม่เป็ไร เอานี่ ใช้แล้วก็อย่าลืมเอามาคืนพี่ด้วย”
“ทำไม…พี่ไม่ขึ้นไปเอากับผมบนห้องล่ะครับ”
“…..”
ใบหน้าหยาบกร้านหันมามองด้วยความสงสัย
เมื่อไอ้รุจน์เห็นมือเรียวชูคีย์การ์ดอีกใบขึ้นมามันจึงรู้ว่าหมายถึงสิ่งนั้น ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าว่าจะขึ้นไปเอากับเขาข้างบน มันไม่อยากอยู่กับผู้เห็นเหตุการณ์นานกว่านี้ เพราะเท่าที่สังเกต...ดูเหมือนว่าไอ้เด็กนี่จะเห็นมันมาได้สักระยะแล้ว!
“ไหนๆพี่ก็จะขึ้นไปข้างบนแล้ว ช่วยผมอย่างหนึ่งได้มั้ยครับ”
“….อะไร”
“ผมซักผ้าไว้ ป่านนี้มันคงแห้งแล้ว พี่ช่วยถือตะกร้ามาให้ผมได้มั้ย มันใหญ่เกิน”
“เออๆ ไม่มีอะไรจะขออีกแล้วใช่มั้ย”
“ไม่มีครับ”
สกายส่ายหน้า ก่อนที่ไอ้ยามจะเดินไปยังห้องซักรีด...
เด็กหนุ่มแอบดูพี่ยามกล้ามล่ำช่วยตัวเองจนเวลาซักผ้าล่วงเลยมานาน เมื่อยัดผ้าที่ถูกปั่นหมาดๆเข้าตะกร้าใบใหญ่ เอารุจน์ก็ยกของหนักขึ้นบ่าได้อย่างสบายราวกับขนนก ดวงตากลมโตจ้องมองความแข็งแกร่งของชายกลัดมันตรงนั้น พลางกับจินตการในหัวว่ามัดกล้ามแขนวงนั้นจะสามารถอุ้มเขารอบห้องได้หรือไม่...
“น้อง จะมามั้ย”
“อ๊ะ….ค….ครับ”
สกายเดินนำเข้าไปในลิฟต์ ก่อนจะพาพี่ยามมุ่งตรงไปยังห้องของตัวเอง
ในขณะที่เดินนำไปด้านหน้า ไอ้รุจน์ก็ได้จ้องมองบั้นท้ายกลมงอนที่กำลังส่ายไปมาในกางเกงขาสั้น คิ้วหนาขมวดเป็ปมเพราะไม่คิดว่าจะมีผู้ชายสักคนที่ขาเรียวสวยขนาดนั้น แถมผิวกายั้แ่หัวจรดเท้าก็ขาวใสยิ่งกว่าผู้หญิง ยิ่งได้มองใบหน้าก็ยิ่งจิ้มลิ้มจนแทบแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
“ถึงแล้วครับ”
สกายบอกกับพี่ยาม ก่อนจะใช้คีย์การ์ดแตะไปยังเครื่องสแกน เมื่อไอ้รุจน์รับคีย์การ์ดสำรองคืนมามันก็ยังไม่เดินหนีไปไหนแต่อย่างใด ชายหนุ่มอยากจะเคลียร์ใจเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ให้แจ้มแจ้ง เพราะมันรู้ดีว่าคนตรงหน้าคงเห็นกิริยาท่าทางของมันหมดแล้ว
“เื่ที่น้องเห็นเมื่อกี้…พี่ไม่ได้ตั้งใจนะ”
“เื่….อะไรครับ”
“พี่รู้ว่าเราเห็นอะไร พี่ก็เป็ผู้ชายธรรมดา มีเหงาบ้าง มีอารมณ์บ้าง เื่ช่วยตัวเองมันเป็เื่ปกติอยู่แล้ว อย่าใส่ใจเลย”
“พี่จะบอกว่า….พี่แค่ช่วยตัวเองหรอครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ แล้วน้องคิดว่าพี่ทำอะไรล่ะ”
เมื่อสกายได้ยินดังนั้นเขาก็ฉีกยิ้ม...
เด็กหนุ่มพยักเข้าใจในสิ่งที่พี่ยามประจำคอนโดอยากบอก แต่เด็กหนุ่มจะไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไปต่อหน้าง่ายๆ เพราะร่างสูงที่ยืนประจันหน้าในชุดยามเต็มยศคือชายที่เขาใฝ่ฝันมานาน หลายต่อหลายครั้งที่คลิปวีดิโอของไอ้รุจน์ช่วยให้อารมณ์เก็บกดหลุดพ่นไปหลายวัน
ดังนั้น....สกายจะไม่ยอมปล่อยให้เื่มันจบแค่นี้แน่นอน!
25K
