หน้าตึกคณะวิศวะ
รถสุดหรู2คันจอดไล่ๆกันพอลงมาจ๊ะกันก็เริ่มเเซวทันที
"มึงกับไอ้พุฒิอย่างงัยกันเนี่ย"
"อะไรอย่างงัย"มาวินเลิกคิ้วถาม
"พวกมึงเป็ไรกัน"
"ยุ่งเเล้วมึงกับน้องกันหละครับอย่างงัย"ปรมะเอ่ยจะตอบอรรถพรจึงพูดขึ้นมาก่อน
"ก็เเฟนงัยครับ"
"หะจริงอะ"
"จริงทำเหมือนไม่เชื่อเลยนะ"ปรมะเอ่ยกอดคออรรถพร
"ผมรู้นะว่าพี่จะพูดอะไร"
"รู้ทัน เเบบนี้รักตาย""ทั้งคู่กระซิบกระซาบกัน
"ไปกินข้าวกันพุฒิ"
"เห้ยอย่าเปลี่ยนเื่ตอบมา"ปรมะเอ่ยเดินมากันท่า
"อะไรปิงหิวข้าวเเล้วเนอะพุฒิ"
"ใช่พี่ปิงรีบไปกินข้าวเถอะครับใกล้จะรวมเเถวเเล้ว"
"ถ้าไอ้วินไม่พูดงั้นมึงก็ตอบมาไอ้พุฒิ"
"กันช่วยเราด้วยดิ"
"ไม่รู้เเฟนว่างัยว่าตามกันตอบมาเลยคุณเพื่อน"
"โหไม่เข้าข้างเพื่อนใช่ซิเราตกกระป๋องเเล้วหนิ"
"คนละเื่เลยเพื่อนก็ส่วนเพื่อนนะครับพี่ปิงจัดการได้เลยผมไม่ช่วย"อรรถพรยิ้มๆ
"นายมันร้าย"
"บอบมาเร็วๆกูรออยู่ปรมะเอ่ยจ้องมองมาวินสลับกับพุฒิชัยอย่างคาดคั้นจนมาวินเอ่ยออกมา
"เป็เเฟนจบมะกูหิวข้าวเเล้วไอ้ปิง"มาวินยู่หน้ามองเพื่อน
"ก็เเค่นั้นรู้สึกมีเพื่อนเเล้ว"
"หรา"มาวินส่ายหัวจูงมือพุฒิชัยเดินนำหน้าปรมะนึกขำกระซิบถาม
"นี่คิดว่าสองคนนี้มีไรกันยัง"
"ไม่รู้ผมจะรู้มั้ยใครจะไปเหมือนพี่วะ"
"เอ้าอย่างไงนี่ว่าฉันบ้ากามเหรอ"
"เเล้วเเต่จะคิด"อรรถพรยักคิ้วเหมืบมองเขา
"เดี๋ยวโดนรพวังตัวไว้ปากดี"ปรมะเอ่ยยีผมคนตัวเล็กเดินมาจนถึงโรงอาหาร
"วันนี้กินไรครับพี่ปิง"
"เเหมถามคนเดียวเองเหรอพี่กับพุฒิอะ"มาวินเอ่ยเเซวกอดคอพุฒิชัย
"พุฒิเซอร์วิสเเฟนเเกดินั่นเรียกร้องความสนใจใหญ่เเล้ว"อรรถพรเอ่ยยิ้มกวนๆเเถมยักคิ้วใส่
"หึ ติดคำพูดพี่ปิงมาเหรอรอยยิ้มกวนเเบบนั้นด้วย"พุฒิชัยถลึงตาใส่ทั้ง4หัวเราะออกมาพร้อมกันเเยกกันหาอะไรมาทาน จนถึง่รวมเเถวเเยกกันขึ้นตึกคณะ2หนุ่มยังอุส่าห์เดินมาส่งคนตัวเล็กที่ตึกคณะนิเทศฯก่อน
"ไม่เห็นต้องลำบากมาส่งพวกผมเลยนะครับ"อรรถพรเอ่ย
"นั่นสิเเล้วกว่าพี่จะเดินกลับคณะวิศวะฯสายพอดี"พุฒิชัยเอ่ยยิ้มที่มุมปาก
"เดินมาส่งเเฟนไม่เสียเวลาหรอกเนอะไอ้ปิง"
"ช่าย ไปเเล้วน๊าบ๊ายบาย"ปรมะเอ่ยจะเดินออกไปเเต่มีเสียงสาวสวยเรียกไว้
"พี่ปิง"
ทั้งหมดหันไปมองที่ตึก
"ลูกปัด"ปรมะเอ่ยอรรถพรหน้าเจื่องพุฒิชัยมองปัทมาเเล้วหันไปสบตากับมาวิน....ไอ้ปิงมึงจะทำงัยวะดันมีสาวมาติดอีก....มาวินคิดมองสถานการณ์ตรงหน้า
"น้องลูกปัดมีอะไรหรือเปล่าครับ"
"คิดถึงอะค่ะเลยเรียกไว้อยากมองหน้าชัดๆ"
ปรมะนิ่วเหลือบมองอรรถพรเห็นตัวเล็กหน้าเจื่องยื่นนิ่งเลยรีบพูดออกมา
"พี่ไปเรียนก่อนนะสายเเล้ว"
"เออพี่ปิง ปัดชอบพี่นะค่ะถ้าพี่ไม่มีใครเรามาคบกันมั้ยค่ะ"เธอเอ่ยเสียงดังจนคนทั้งคณะหันมามองดูสนใจกันเป็อย่างมากเจอเธอลุกหนักปรมะไม่พูดอะไรรีบเดินออกไปทันที
"ไอ้ปิงรอด้วย"
"ปัดรอเอาคำตอบตอนเที่ยงนะพี่ปิง"ปัทมาเอ่ยไล่หลังสองหนุ่มถึงกับชะงัก เเล้วสาวเท้าออกไปอย่างไว อรรถพรกับพุฒิชัยรีบเดินขึ้นไป
"เดี๋ยวกัน"
"อะไรเหรอปัด"
"เที่ยงนี้พี่ปิงเขากินข้าวที่โรงอาหารใช่มะ"
"ใช่"อรรถพรเอ่ย
"เเล้วปัดอยากลูกไปทำไมอะ"พุฒิชัยเสริมถามเธอ
"เราจะไปรอเอาคำตอบอะขอบใจนะกันไปเรียนเเระ"ปัทมาเอ่ยเเล้วไปที่ห้องเรียน
"ทำไมไม่พูดไม่ขัดอะไรเลยหละกัน"
"จะขัดจะพูดทำไม"
"เอ้าเเฟนทั้งคนเป็พุฒิไม่ยอมหรอก"
"ที่เราไม่พูดเราจะดูว่าพี่ปิงจะพูดอย่างงัยกับปัดต่างหาก ไปเรียนกันปะพุฒิ"เขาอ่ยกอดคอพร้อมลากมาวินขึ้นตึกไป
ทางขึ้นตึกวิศวะ
"ปิงมึงจะเอาอย่างงัยกับน้องปัดวะ"
"กูก็ทำเเบบสไตล์กูนั่นหละ"ปรมะเอ่ยสีหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
12.00น
ตึกคณะนิเทศฯ
ปรมะเเละมาวินมารออรรถพรกับพุฒิชัยเเต่วันนี้คนตัวเล็กไม่ได้เดินออกมาเเค่2คนมีปัทมาตามติดมาด้วย
"มีเรือพ่วงมาด้วยหวะ"มาวินกระซิบบอกปรมะ
"พี่ปิง"ปัทมาเอ่ยทักเขาก่อนใครอรรถพรนิ่งไปไม่สบตาปรมะจนเขาตองเดินมากอดคอคนตัวเล็กซะเอง
"เป็ไรดูทำหน้าเข้า"ปรมะเอ่ยเมินใส่ปัทมาจนหญิงสาวหน้าเจื่อง
"พี่ปิง ไม่คุยกับปัดหน่อยเหรอครับ"อรรถพรเอ่ยถามปรมะขมวดคิ้วมองจ้องคนตัวเล็กพุฒิชัยขยับมายืนข้างๆมาวิน
"พี่วินดูตาพี่ปิงดิน่ากลัว"
"ดูต่อไปอยากรู้เหมือนกันว่าเพื่อนรักมันจะทำอย่างงัย
"ได้ ว่างัยครับลูกปัด"
"คือลูกปัดมารอคำตอบค่ะคือลูกปัดชอบพี่ปิงหนะค่ะคบกับลูกปัดได้มั้ยค่ะ"เธอเอ่ยออกมาเขินอย่างเห็นได้ชัดปรมะเอาเเขนออกจากบ่าอรรถพรเเล้วพูดออกมา
"พี่ไม่ได้ชอบลูกปัดหนะ"
"ทำไมอะค่ะพี่ปิงมีเเฟนเเล้วเหรอค่ะ"เธอรู้สึกผิดหวังมากจ้องเเละยิงคำถามใส่เขา
"พี่ไม่ได้ชอบผู้หญิงอะ"อรรถพรมองปรมะเขาหายหงอยอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้าพี่ปิงไม่ชอบผู้หญิงพี่ปิงก็...."
"พี่ชอบผู้ชายหนะตอนนี้ก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยอะ"
"หะเเมนๆอย่างพี่ปิงนี่นะไม่จริงอะ"ปัทมายังยืนอึ้งอยู่
"จริง ถามกันดูดิ มานี่เลย"ปรมะดึงอรรถพรมาใกล้ๆเเล้วโอบเอว
"เเสดงว่า กันทำไมไม่บอกเราอะเห็นเราเป็ตัวตลกใช่มะปัทมารีบเดินออกไปเธอเสียใจมากอรรถพรรีบตามออกไปทันที
"กันรอเราด้วย"
"ไอ้พุฒิไม่ต้องตามไปหรอกรอฟังเหตุการ์ณอยู่ที่นี่"ปรมะเอ่ย
"มึงเเน่มากไอ้ปิงนี่เหรอวิธีเเก้ของมึง"
"กูเเค่พูดตรงๆอาจทำให้น้องเค้าเจ็บไปบ้างเเต่ก็จบใช่มะกูอยากชัดเจนตอนนี้กูรู้เเล้วว่ากูรักใคร"ปรมะเอ่ยออกมา
"ปัดรอเราด้วย"
"อย่ามายุ่งกับเรา"เธอวิ่งหนีเขา
"เดี๋ยวก่อน"อรรถพรเอื้อมมาคว้าเเขนไว้
"ปล่อยเรานะกัน"
"เราขอโทษเราไม่ได้เห็นเธอเป็ตัวตลกนะ"
"ไม่ต้องมาขอโทษปล่อยอย่ามาสนใจได้มะ"ทั้งคู่ยื้อยุดกัน
"ต้องสนดิเเกเป็เพื่อนที่ดีของเราคนนึงเลยนะ"
"ไม่ต้องมาสนใจฉัน"ปัทมาสลัดมือออกเเล้วเดินเชิดไปคนที่เคยน่ารักออ่นหวานนิสัยดีเหมือนเเต่ก่อนกับตอนนี้มันเเตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
"ปัด"อรรถพรยืนนิ่งได้เเต่มองตามไปเพียงเท่านั้นเขาก้มหน้าเดินกลับมา
"เป็งัยบ้างกัน"พุฒิชัยเอ่ยถาม
"ปัดไม่ฟังอะไร เราเสียเพื่อนไปอะ"
"ก็ยังดีกว่าเสียเเฟนให้เพื่อนนะน้องกัน"
"นั่นเพราะใครอะครับ ทำไมชอบทำร้ายใจคนอื่นด้วยปัดเค้าดีไม่ควรเสียใจเพราะพี่อะ"อรรถพรเอ่ยมองปรมะ
"เพราะกูงัยผิดเหรอวะที่กูจะชัดเจนกับความรู้สึกอะมึงสัญญากับกูเเล้วนะว่าจะไม่ชงกูให้คนอื่นอะกูถามจริงๆเหอะมึงรักกูจริงๆหรือเปล่าวะมึงห่วงความรู้สึกคนอื่นเเล้วความรู้สึกกูหละ ช่างเเมร่งเหอะหวะ"ปรมะเอ่ยสายตาบอกว่าน้อยใจเเกมโมโหยุดพูดเเล้วเดินออกไปเลยอรรถพรจะเรียกไว้เเต่ไม่กล้ารั้งทำได้เเค่ยืนอึ้งมองตามปรมะเขารู้สึกผิดกับคำเมื่อครู่เหมือนกัน
"เดี๋ยวกูไปดูไอ้ปิงเอง"มาวินเอ่ยวิ่งตามไป
"กัน โกรธกันเเบบนี้เเล้ว นายมีความสุขเหรอวะ"
"พุฒิเรารักพี่ปิงนะถ้าคบกันจริงๆเเล้วสังคมจะมองเราเเบบไหนเเล้วพ่อกับเเม่เราทั้ง2ฝ่ายจะรับได้เหรอวะ"
"ฟังนะกันไว้ปล่อยเป็เื่ของอนาคตได้ปะวะเเค่ทำปัญจุบันให้มันดีไม่ดีกว่าเหรอเราเองก็เหมือนเเกอะเรายังไม่คิดมากเเบบนี้เลยเเต่นั่นคนที่เเกรักเเล้วเค้าก็รักเเกนะกันเเกไม่เเคร์เขาบ้างเหรอลองมองพี่ปิงดูดีๆเค้ารักเเกมากหรือว่าน้อยลงไปวะเเกถึงคิดหรือตัดสินใจเองเเบบนี้"พุฒิชัยเอ่ยออกมาอรรถพรนิ่งคิดภาพในหัวตั้งเเต่วันเเรกจนถึงวันนี้ไม่มีวันไหนที่ปรมะจะเปลี่ยนไปเลยทั้งความรู้สึกทั้งคำพูดออกมาจากใจจริงๆซึ่งคนตัวเล็กก็รับรู้ได้มาตลอด
"ขอบใจนะพุฒิ"อรรถพรรีบวิ่งไป
"เอ้าเดี๋ยวรอด้วย"พุฒิชัยรีบวิ่งตามไป
195
