
“แหม...อย่ามาดูถูกกันสิ” เบญจกัลยาณีกอดอกเต๊ะท่า “คาวาซากิ เคแอลเอ็กซ์ สามร้อยเป็เครื่องยนต์สูบเดียวแบบดีโอเอชซี ระบายความร้อนด้วยน้ำ ความจุสองร้อยเก้าสิบสองซีซี ถูกปะ”
“ใช้ได้นี่” พายุพยักหน้ายิ้มๆ
“จะให้เจาะลึกกว่านี้มะ”
“ไม่ต้อง เชื่อแล้ว” เขาโบกมือ
“เพื่อนหนูเองค่ะ แฟนพันธุ์ทางรถมอเตอร์ไซค์” ดอกบัวฉีกยิ้ม
“แฟนพันธุ์แท้โว้ย พันธุ์ทางนั่นมันหมาแล้ว” เบญจกัลยาณีหันไปแยกเขี้ยวให้เพื่อน
“เออๆ นั่นแหละ”
พายุหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน “แสดงว่าชอบมอเตอร์ไซค์จริงๆ ไม่น่าเชื่อนะเนี่ยว่าจะมีผู้หญิงสนใจเื่เครื่องยนต์ด้วย”
“พี่ชายมันเคยเป็นักแข่งค่ะ มันก็เลยรู้เื่รถมอ’ ไซค์เยอะ” ดอกบัวทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์เรียบร้อย
“นี่!” เบยจกัลยาณีแทงศอกใส่เพื่อนเบาๆ เพราะเธอไม่อยากให้ใครพูดถึงพี่ชายซึ่งเป็ปมในใจของเธอมาตลอด ั้แ่เห็นเขาล้มลงกับตา
“ขอโทษๆ ลืมไป” ดอกบัวหน้าเจื่อน
“พี่ชายเธอเป็นักแข่งเหรอ” เขาถามอย่างสนใจขึ้นมาทันที
“ใช่” เบญจกัลยาณีตอบห้วนๆ
“แล้วตอนนี้ไม่แข่งแล้วเหรอ เห็นใช้คำว่าเคย”
“ไม่แข่งแล้ว”
“ทำไมล่ะ”
“คุณจะถามทำไมเยอะแยะ” หญิงสาวโพล่งขึ้นอย่างอดกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ หัวตาร้อนผ่าวๆ ขึ้นมา
“ใจเย็นเพื่อน” ดอกบัวลูบต้นแขนปลอบ
“กลับกันเถอะบัว” เบญจกัลยาณีคว้าแขนเพื่อนแล้วทำท่าว่าจะกลับไปที่รถ ทว่าพายุกลับคว้าแขนเธอเอาไว้เสียก่อน
“ทำไมต้องโกรธ ฉันก็แค่อยากรู้เื่เพื่อนร่วมอาชีพ”
“ไม่ได้โกรธ ปล่อยฉัน ฉันจะกลับบ้านแล้ว” เธอสะบัดมือเขาออก ก่อนจะควงแขนเพื่อนจะเดินไป
“เดี๋ยวสิ เธอเป็อะไรน่ะ” เขาคว้าแขนเธอแล้วดึงให้หันกลับไปหา
“ปล่อยฉันแล้วกลับไปลงสนามของคุณเถอะ ฉันกับเพื่อนจะกลับแล้ว” เบญจกัลยาณีพยายามสะบัดแขน แต่คราวนี้มือแกร่งกลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
“ปล่อยฉันนะ” สก๊อยสาวตะคอกใส่เขา
“บอกฉันก่อนสิ ทำไมต้องโมโห เธอโกรธที่ฉันถามถึงพี่ชายเธอเหรอ”
“อย่ามายุ่งกับฉัน”
“คะ...คุณพายุ ปล่อยเบญเถอะค่ะ” ดอกบัวพยายามช่วย แต่สองแรงหญิงกลับไม่อาจสู้แรงนักกีฬาชายอย่างเขาได้เลย
“ไม่! จนกว่าเธอจะบอกเื่พี่ชายเธอ”
“ไม่บอก อย่ามายุ่งกับฉัน”
“คุณพายุ ขอล่ะค่ะ ปล่อยพวกเราเถอะ” ดอกบัวอ้อนวอน เพราะรู้นิสัยของเพื่อนดีเกี่ยวกับปมในใจนี้
“เธอเป็บ้าอะไร เมื่อวานก็คลุ้มคลั่งจะะโสะพาน วันนี้ก็ทำเป็อารมณ์เสีย แค่ฉันถามว่าทำไมพี่ชายเธอไม่แข่งแล้วเนี่ยนะ เื่เล็กๆ แค่นี้เอง”
“เื่เล็ก!?” เบญจกัลยาณีทวนคำด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตางามแดงก่ำและมีน้ำใสๆ เอ่อท้น