รวมเรื่องสั้นอีโรติก

แสงเช้าในอำเภอเล็ก ๆ วันนี้ดูเงียบกว่าทุกวัน

กชกรตื่นแต่เช้า

แต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกครั้ง

เสื้อเชิ้ตขาวรีดจนเรียบ กระโปรงยาวคลุมเข่า

ผมถักเปียเก็บไว้ด้านหลัง

หน้าสด… แต่สวยที่สุดในแบบของเธอ

เธอมายืนหน้าห้องปลัด

วันสุดท้ายของการฝึกงาน

...เธอควรยิ้ม

แต่ริมฝีปากกลับหนักเกินจะยกขึ้นง่าย ๆ

เธอเคาะประตูเบา ๆ

ไม่มีเสียงตอบ

เธอลังเล แต่ก็เปิดเข้าไป

เขาอยู่ตรงนั้น — หลังโต๊ะไม้ตัวเดิม

ยกสายตาขึ้นจากเอกสาร

สายตาคู่นั้น... ที่ครั้งหนึ่งเคยเฉยชากับเธอ

แต่วันนี้กลับดูเหมือนจะ “เก็บไว้ไม่ได้แล้ว”

“เข้ามาสิครับ”

น้ำเสียงเขานิ่ง

แต่แ๶่๥จนเธอใจสั่น

เธอเดินเข้ามา

วางเอกสารลงบนโต๊ะ

เงียบทั้งห้อง

“จะกลับกรุงเทพเมื่อไหร่ครับ” เขาถาม

“เย็นนี้ค่ะ”

เขาพยักหน้า

เหมือนไม่ใช่ประโยคที่เขาอยากได้ยิน

เขาลุกขึ้นช้า ๆ

เดินอ้อมโต๊ะ

มายืนตรงหน้าเธอ

มองเธอ... เต็มตา

เหมือนกำลังจำทุกอย่างในวินาทีสุดท้าย

“ดูเรียบร้อยจังวันนี้”

“ต้องส่งมอบเอกสารกับฝ่ายบุคคลค่ะ”

เธอยิ้ม — แต่มันไม่ถึงตา

เขาเงียบไปอึดใจ

ก่อนพูดเสียงต่ำช้า

“คิดว่าจะหนีไปได้ง่าย ๆ เหรอ…”

“…โดยที่ยังไม่ได้เป็๞ของผมอีกครั้ง?”

เธอสะดุ้ง

หัวใจเต้นแรงทันที

ดวงตาเขาจริงจัง ไม่ใช่คำพูดเล่น

เธอยังไม่ทันตอบ

เขาคว้าเอวเธอเข้ามาในอ้อมแขน

กอดแน่น

จนร่างแนบชิดกันสนิททั้งแผ่นอก

“ภัทร…”

เธอกระซิบ

แต่เขาไม่ตอบ

เขาจูบเธอทันที

ริมฝีปากแ๞๢แ๞่๞

ลิ้นเขาแทรกลึกอย่างไม่รอ

มือเขาลูบแผ่นหลัง ลูบลงสะโพก แล้วเลื่อนไปจนถึงต้นขา

เขาช้อนตัวเธอขึ้น

อุ้มไปวางบนโต๊ะทำงานของเขา

แฟ้มทั้งหมดถูกกวาดตกลงพื้น

“ผม๻้๪๫๷า๹คุณ”

เขากระซิบชิดหู

เสียงแหบจากแรงอารมณ์ที่เขาเก็บมานาน

“และผมรู้ว่า... คุณก็๻้๪๫๷า๹ผมเหมือนกัน”

เธอพยักหน้า

ใบหน้าร้อนจัด

แต่สายตาชัดเจน

“รักฉัน... ให้เหมือนว่าคืนนี้เราจะไม่ได้เจอกันอีก”

เขาจับชายกระโปรงเธอ

ดึงขึ้นรวดเดียว

ชั้นในสีขาวเรียบเผยออกตรงหน้า

เขาดึงลงอย่างรวดเร็ว

ไม่มีคำถาม

เพราะคำตอบอยู่ในความเปียกที่ชัดเจนอยู่แล้ว

เขาก้มลง

จูบกลางร่างเธอ

ลิ้นแตะตรงเม็ดไวเบา ๆ จนเธอกระตุก

มือเขาล็อกต้นขาเธอไว้แน่น

เสียงดูดดัง ชลั่บ ชลั่บ ดังรัว

เธอครางในลำคอ

ก้มมองหน้าเขาที่ซุกแน่นในหว่างขาเธอ

ริมฝีปากเธอสั่น

เสียงหลุดเบา ๆ

“ฉันจะขาดใจอยู่แล้ว...”

เขาเงยหน้าขึ้น

รูดซิปกางเกงลง

แท่งร้อนของเขาแข็งเต็มที่

เขาจับมันไว้

แล้วถูเบา ๆ กับกลีบเปียกของเธอ

เธอครางเบา ๆ

สะโพกขยับโดยไม่รู้ตัว

เขาดันตัวเข้าช้า ๆ

หัวบานแหวกกลีบกลาง

แล้วดันลึกจนสุด

เธอกัดริมฝีปาก

ขาสั่น

มือจับขอบโต๊ะแน่น

ร่างรับเขาเข้ามาเต็ม

ทั้งลำ

ทั้งใจ

เขาเริ่มขยับ

ช้า

หนัก

เสียงกระแทกดัง พั่บ... พั่บ... ผสมเสียงเปียก

เธอเอนหลัง หลับตา

น้ำตาหยดเงียบ

ไม่ใช่เพราะเจ็บ

แต่เพราะรู้ว่า... การรักกันครั้งนี้

อาจเป็๞ครั้งสุดท้าย

ก่อนที่สถานะทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

เสียงเนื้อกระแทกกันยังคงดังเป็๲จังหวะ

พั่บ... พั่บ... พั่บ...

โต๊ะไม้ในห้องทำงานสั่นเล็กน้อย

แฟ้มราชการที่กองอยู่กับพื้น กลายเป็๞เพียงฉากหลังของร่างสองร่างที่หลอมกันแ๞๢แ๞่๞

เขาสอดใส่ลึก

แน่น

เธอครางเสียงหลงทุกครั้งที่เขากระแทกกระชั้นเข้าไป

น้ำเธอเปียกเต็มแท่งของเขา

เสียงเปียก ชับ... ชับ... ดังในห้องที่มีเพียงไฟหัวโต๊ะเปิดสลัว

เธอกอดเขาแน่น

ใบหน้าแนบกับไหล่เขา

เสียงครางกลายเป็๞เสียงหายใจสั่น ๆ

และมือที่กอดนั้นสื่อทุกอย่าง...

"อย่าเพิ่งปล่อยฉันไป"

เขาโน้มตัวลง

กดหน้าผากแนบหน้าผากเธอ

ไม่หยุดขยับสะโพก

แรงขึ้น

ลึกขึ้น

เหมือน๻้๵๹๠า๱จดจำทุกส่วนของเธอไว้ใต้ผิวตัวเอง

“ภัทร… ฉันจะเสร็จอีกแล้ว…”

เสียงเธอสั่น

เหมือนกำลังร้องไห้

เหมือนกำลังจะละลายไปในอ้อมแขนเขา

เขาขยับแรงอีกสามครั้ง

รัวแน่น

เต็มความยาว

และในจังหวะที่เขากดลึกสุด

เธอก็กระตุกคาแท่งของเขา

แตกอีกครั้งในอ้อมแขนของเขา

กลีบเนื้อของเธอบีบรัดเขาแน่น

เขาคำรามในลำคอ

กระแทกสุดแรงครั้งสุดท้าย

แล้วปลดปล่อยในโพรงเธอแบบไม่ยั้ง

น้ำเขาอุ่น ร้อน

พุ่งลึกเต็มโพรงเธอจนเธอสะดุ้งอีกครั้ง

เธอกอดเขาแน่น

หายใจแรง

ตัวสั่นระริก

พวกเขานิ่งค้างอยู่ท่านั้น

เขายังอยู่ในตัวเธอ

เธอยังแนบกับอกเขา

หอบแรง

เหมือนหัวใจทั้งสองดวงเต้นด้วยจังหวะเดียวกัน

เขากระซิบเบา ๆ ข้างหู

เสียงแหบแตก... เต็มไปด้วยอารมณ์

“ฝึกงานอาจจบวันนี้... แต่ผมจะไม่ให้หัวใจคุณจบไปด้วย”

เธอหลับตา

น้ำตาไหลเงียบ

แต่ครั้งนี้ — มันไม่ใช่เพราะเสียใจ

เธอแต่งตัวกลับเงียบ ๆ

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ก่อนเธอจะก้าวออกจากประตูห้อง

เขาเรียกเธอเบา ๆ

“ขอผมเก็บรูปคุณไว้ที่โต๊ะนี้… ได้ไหม”

เธอยิ้ม

“รอฉันกลับมา... แล้วคุณต้องนั่งที่โต๊ะเดิมรอฉัน”

หนึ่งปีต่อมา

หญิงสาวในชุดข้าราชการใหม่เอี่ยม

เดินตรงเข้าม

ายังห้องที่เธอคุ้นเคย

ไฟหัวโต๊ะยังเปิด

โต๊ะไม้ตัวเดิมยังอยู่

และชายคนนั้น…

ยังนั่งอยู่ตรงนั้น — รอเธอ

เขาเงยหน้าขึ้น

มองเธอ

ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดคำเดียว

“ยินดีต้อนรับกลับครับ... ปลัดหญิงคนใหม่ของอำเภอเรา”

จบบริบูรณ์