หลังจากเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและสายตาที่จับจ้อง อาอิงก็ยิ่งมั่นใจว่าเพื่อนรักของนาง ซูซู กำลังมีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนทั้งจากผิวพรรณที่เปล่งปลั่ง แววตาที่ฉ่ำหวาน และท่าทีที่ดูอิ่มเอิบเกินกว่าสตรีที่สามีไม่อยู่บ้านนานนับเดือน ยิ่งตอกย้ำความสงสัยในใจของนาง
ตลอดมื้ออาหารค่ำ อาอิงสังเกตเห็นว่าซูซูสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่ตัดเย็บอย่างประณีต เสื้อคอกลมแขนยาวที่เข้ารูปพอดี เผยให้เห็นรูปร่างที่เซ็กซี่ขึ้นกว่าเดิม กระโปรงยาวที่ปลิวไหวตามลมเบาๆ ทำให้ดูสง่างามและเย้ายวนไปพร้อมกัน ผมของเธอถูกเกล้าขึ้นเป็มวยสูง ประดับด้วยกิ๊บทองคำที่มีลวดลายประณีต เผยให้เห็นต้นคอที่เรียวสวยและใบหูเล็กๆ ที่สวมต่างหูมุกน้ำงาม
สิ่งที่ทำให้อาอิงสงสัยมากที่สุดคือรอยแดงจางๆ ที่ซอกคอของซูซู ซึ่งเธอพยายามปกปิดด้วยผ้าพันคอผืนเล็ก แต่ก็ยังมองเห็นได้เมื่อเธอเอียงศีรษะ รอยนั้นดูเหมือนรอยจูบหรือรอยดูด ซึ่งเป็สิ่งที่ไม่ควรจะมีในสตรีที่สามีไม่อยู่บ้าน
ในคืนนั้น อาอิงหาข้ออ้างที่จะขอพักค้างคืนที่จวนตระกูลเฉินอีกคืนหนึ่ง โดยอ้างว่ารู้สึกไม่สบายกะทันหัน ปวดศีรษะและมีไข้เล็กน้อย ซึ่งเป็ข้ออ้างที่ราชครูเฉินและซูซูไม่อาจปฏิเสธได้ เศรษฐีเหอผู้เป็สามีของอาอิง แม้จะดูไม่พอใจนักที่ต้องค้างคืนในจวนที่เขาเพิ่งถูกราชครูเฉินปรามไปหมาดๆ แต่ก็จำต้องยอมตามใจภรรยา
"ข้าต้องไปพบสหายเก่าในเมืองสักหน่อย" เศรษฐีเหอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามปกปิดความไม่พอใจ "อาอิง เ้าพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับ"
เขาปลีกตัวออกไปดื่มสังสรรค์กับสหายเก่าในเมือง โดยทิ้งให้อาอิงอยู่ตามลำพังในห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้ ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยผ้าไหมและเฟอร์นิเจอร์ไม้หอม มีเตียงนอนขนาดใหญ่ปูด้วยผ้านวมสีทอง และหน้าต่างที่มองเห็นสวนหย่อมสวยงาม
เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุมจวนตระกูลเฉิน ความเงียบสงัดก็เข้ามาแทนที่เสียงจอแจในยามกลางวัน เสียงเจี๊ยกจ๊าบของแมลงในสวน เสียงใบไผ่ที่เสียดสีกันในสายลมเย็น และเสียงน้ำไหลเซาะจากลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านสวนหย่อม กลายเป็เพียงเสียงเบาๆ ที่ดังขึ้นในความเงียบ
อาอิงแสร้งทำเป็หลับใหลอยู่บนเตียงพักผ่อน นางสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวที่บางเบา คลุมด้วยเสื้อคลุมสีเข้มเพื่อป้องกันความเย็น แต่ดวงตาของนางกลับเบิกโพลงอยู่ในความมืด ความอยากรู้อยากเห็นกัดกินใจจนนางไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้
ภาพของซูซูที่หน้าแดงก่ำบนโต๊ะอาหาร ภาพรอยรักจางๆ ที่ซอกคอใต้เส้นผมของเพื่อนรัก และสายตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงของราชครูเฉิน ล้วนเป็ปริศนาที่นาง้าคำตอบ ความสงสัยเหล่านี้ทำให้นางรู้สึกกระสับกระส่าย ไม่สามารถนอนหลับได้
ประมาณเที่ยงคืน อาอิงได้ยินเสียงฝีเท้าเดินผ่านไปข้างนอกห้อง เป็เสียงฝีเท้าที่เบาและระมัดระวัง ราวกับไม่้าให้ใครได้ยิน นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเงียบๆ เอียงหูฟังอย่างตั้งใจ เสียงฝีเท้านั้นเดินผ่านไปทางทิศทางของห้องซูซู แล้วก็หายไปในความเงียบ
หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ได้ยินเสียงประตูเปิดปิดเบาๆ และเสียงฝีเท้าสองคู่เดินออกไปจากตัวอาคารหลัก เสียงเ่าั้เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ในความเงียบสงัดของยามค่ำคืน มันก็ดังพอที่จะทำให้นางรู้สึกตื่นเต้น
นางรอให้เสียงเ่าั้หายไปจนหมดสิ้น แล้วจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความกลัว นางรู้ดีว่าสิ่งที่นางกำลังจะทำนั้นเป็การสอดรู้สอดเห็นเื่ส่วนตัวของผู้อื่น ซึ่งเป็สิ่งที่ไม่ควรกระทำอย่างยิ่ง แต่ความปรารถนาที่จะไขปริศนาความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนรักนั้นมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง
เมื่อเห็นว่ายามดึกสงัดและทุกคนในจวนน่าจะหลับใหลกันหมดแล้ว อาอิงก็ค่อยๆ ย่องลงจากเตียงอย่างแ่เบา เท้าเปล่าัักับพื้นไม้เย็นเยือก ทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อย นางสวมเสื้อคลุมตัวนอกทับชุดนอนอย่างลวกๆ ผ้าไหมสีเข้มที่ปกปิดรูปร่างของนางไว้ในเงามืด
นางค่อยๆ แง้มประตูห้องออกไป เสียงบานพับที่เอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น นางหยุดฟังสักครู่ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตื่นขึ้นมา นางจึงเดินออกไปสู่ทางเดินที่มืดสลัว
สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ทางเดินที่มืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็บางส่วน สร้างเงาพราวๆ บนพื้นไม้และผนังที่แกะสลักลวดลายประณีต บรรยากาศในยามค่ำคืนของจวนตระกูลเฉินดูลึกลับและน่าหลงใหล แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนเร้น
นางเดินไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวอย่างระมัดระวัง เท้าเปล่าเหยียบบนพื้นไม้เย็นเยือกอย่างแ่เบา พยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง นางจดจำเส้นทางที่เคยเห็นซูซูเดินไปเมื่อครั้งก่อน ผ่านระเบียงที่มีเสาหินแกะสลัก ผ่านสวนหย่อมเล็กๆ ที่มีต้นไผ่โบกไหวเบาๆ ในสายลม
หัวใจของอาอิงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดกลัว นางรู้ดีว่าหากถูกจับได้ว่ากำลังเดินไปมาในจวนยามดึก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการไปสอดรู้สอดเห็นเื่ส่วนตัวของเ้าของบ้าน นางอาจจะต้องเผชิญกับผลที่ตามมาอย่างร้ายแรง แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความห่วงใยเพื่อนรักนั้นมีอำนาจเหนือกว่าความกลัว
นางผ่านห้องต่างๆ ที่มีประตูปิดสนิท บางห้องมีแสงไฟริบหรี่ลอดออกมาจากช่องใต้ประตู บางห้องก็มืดมิดสนิท นางเดินผ่านห้องสมุดที่มีชั้นหนังสือสูงเสียดฟ้า ผ่านห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยของโบราณมีค่า และผ่านห้องครัวที่ยังคงมีกลิ่นหอมของเครื่องเทศหลงเหลืออยู่
ระหว่างทางนางได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากทิศทางหนึ่ง เป็เสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงคราง หรือเสียงหอนเบาๆ ที่ทำให้นางรู้สึกอึดอัดและอยากรู้อยากเห็นไปพร้อมกัน นางหยุดฟังอย่างตั้งใจ แต่เสียงนั้นก็หายไป ทำให้นางสงสัยว่าเป็เพียงเสียงลมที่พัดผ่านช่องว่างของอาคาร หรือเป็เสียงของสัตว์เล็กๆ ที่อาศัยอยู่ในสวน
แต่ในใจลึกๆ นางรู้สึกว่าเสียงนั้นไม่ธรรมดา มันเป็เสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่ลึกซึ้ง เสียงที่ทำให้นางรู้สึกร้อนผ่าวและอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น
นางเดินต่อไปอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น ผ่านศาลาไม้ที่เคยเห็นราชครูเฉินนั่งอ่านตำราในยามบ่าย ตอนนี้ศาลานั้นดูเงียบเหงาในแสงจันทร์ เก้าอี้ไม้ที่เขาเคยนั่งยังคงอยู่ตรงนั้น มีหนังสือเล่มหนึ่งวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ราวกับเ้าของเพิ่งจากไปไม่นาน
ความคิดถึงราชครูเฉินทำให้อาอิงรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย นางจำได้ถึงสายตาเย็นเยือกของเขาที่มองเศรษฐีเหอในตอนเย็น และท่าทีที่เต็มไปด้วยอำนาจและการครอบงำ นางรู้สึกได้ว่าราชครูเฉินไม่ใช่คนธรรมดา เขามีความลึกลับและอันตรายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ของนักปราชญ์ผู้มีวิชาความรู้
นางเดินลัดเลาะผ่านสวนหย่อมที่เงียบสงัด ใต้แสงจันทร์ ดอกไม้ต่างๆ ดูเหมือนเปล่งประกายระยิบระยับ กลีบกุหลาบขาวที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมหวานลอยมาในอากาศ ผสมกับกลิ่นของดอกมะลิที่เบ่งบานในยามค่ำคืน สร้างบรรยากาศที่โรแมนติกแต่ก็ลึกลับ
ขณะที่นางเดินผ่านสวน นางได้ยินเสียงน้ำไหลเซาะจากน้ำพุเล็กๆ ที่อยู่กลางสวน เสียงนั้นช่วยปกปิดเสียงฝีเท้าของนาง ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดังเกินไป
เมื่อเดินไปได้สักพัก นางก็มาถึงบริเวณท้ายจวนที่เงียบสงัดกว่าส่วนอื่นๆ ตรงนี้เป็ส่วนที่ใช้เป็ห้องทำงานส่วนตัวและห้องเก็บของสำคัญ มีอาคารเล็กๆ หลายหลังแยกจากกัน แต่ละหลังมีไว้ใช้งานต่างกันไป บางหลังเป็ห้องสมุดส่วนตัว บางหลังเป็ห้องเก็บของมีค่า และบางหลังก็เป็ห้องที่ไม่มีใครรู้ว่าใช้ทำอะไร
อาอิงจำได้ว่าเมื่อครั้งที่มาเยือนจวนนี้ นางเคยเห็นซูซูเดินมาทางนี้ในยามเย็น แต่ก็ไม่ได้ถามว่าเธอมาทำอะไร ตอนนั้นนางคิดว่าซูซูคงมาเก็บของหรือจัดการเื่บ้านเื่เรือน แต่ตอนนี้นางเริ่มสงสัยว่าอาจจะมีเหตุผลอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น
นางเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่อาคารเล็กๆ หลายหลัง แสงจันทร์ส่องผ่านกิ่งไผ่ที่ปกคลุมบริเวณนี้ สร้างเงาพราวๆ บนพื้นดิน ทำให้บรรยากาศดูลึกลับและน่าหลงใหลยิ่งขึ้น เสียงใบไผ่ที่เสียดสีกันในสายลมเป็เพียงเสียงเดียวที่ดังขึ้นในความเงียบ
ขณะที่นางเดินไป นางสังเกตเห็นว่าอาคารหลังหนึ่งมีแสงไฟลอดออกมาจากหน้าต่าง แสงนั้นไม่ใช่แสงจากเทียนธรรมดา แต่เป็แสงที่อ่อนนุ่มและอบอุ่น ราวกับแสงจากตะเกียงน้ำมันหอมที่จุดไว้ในห้องพิเศษ นางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะนั่นหมายความว่ามีคนอยู่ในห้องนั้น
นางค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อาคารหลังนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกก้าว นางรู้สึกเหมือนกำลังเข้าใกล้ความจริงที่เธอตามหามาตลอด ความลับที่ซ่อนอยู่เื้ัการเปลี่ยนแปลงของซูซูกำลังจะถูกเปิดเผย
เมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้น นางได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากภายในห้อง เป็เสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงสนทนา แต่ก็มีเสียงอื่นๆ ปะปนอยู่ด้วย เสียงที่ทำให้นางรู้สึกอึดอัดและอยากรู้อยากเห็นไปพร้อมกัน เสียงครางเบาๆ เสียงกระซิบ และเสียงอื่นๆ ที่นางไม่สามารถระบุได้ว่าคืออะไร แต่มันทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังจะค้นพบสิ่งที่สำคัญมาก
นางเดินไปรอบๆ อาคาร มองหาจุดที่จะสามารถมองเข้าไปข้างในได้โดยไม่ถูกจับได้ หน้าต่างส่วนใหญ่อยู่สูงเกินไป หรือมีม่านบังไว้ แต่ก็มีหน้าต่างเล็กๆ หน้าหนึ่งที่อยู่ในระดับที่นางสามารถมองเข้าไปได้ หากนางยืนเขย่งเท้า
แสงเทียนเรืองรองลอดออกมาจากช่องหน้าต่างไม้ฉลุเล็กน้อย ทำให้มั่นใจว่ามีคนอยู่ภายใน อาอิงรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก นางรู้ดีว่าสิ่งที่นางกำลังทำนั้นผิด แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีอำนาจเหนือกว่าเหตุผล
นางค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้หน้าต่างนั้น เท้าเปล่าเหยียบบนดินอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง ใบไผ่ที่ห้อยลงมาช่วยปกปิดร่างของนาง ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย แต่หัวใจก็ยังคงเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความกลัว
เมื่อเข้าไปใกล้มากพอ นางได้ยินเสียงสนทนาจากภายในชัดเจนขึ้น เป็เสียงของผู้ชายที่นางรู้จักดี เสียงเข้มและมีอำนาจของราชครูเฉิน และเสียงของผู้หญิงที่นางคุ้นเคยเป็อย่างดี เสียงอ่อนหวานและเซ็กซี่ของซูซู หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเมื่อรู้ว่าเสียงหญิงนั้นคือเสียงของซูซู เพื่อนรักของนาง
นางพยายามชะเง้อคอมองผ่านช่องว่างนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความอยากรู้อยากเห็นและความกังวลต่อเพื่อนรักทำให้นางไม่สามารถถอยกลับได้ นาง้ารู้ความจริง ้าเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับซูซู
แสงเทียนที่ส่องออกมาจากภายในทำให้นางมองเห็นเงาของคนสองคนเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน เงาเ่าั้ดูใกล้ชิดกันมาก ราวกับกำลังอยู่ในท่าทางที่ไม่เหมาะสม เงาของผู้ชายที่สูงใหญ่ทาบทับเงาของผู้หญิงที่เล็กกว่า นางรู้สึกใและสับสนไปพร้อมกัน
เสียงที่ดังมาจากภายในทำให้นางรู้สึกอึดอัดและอยากรู้อยากเห็นไปพร้อมกัน มันเป็เสียงที่นางไม่เคยได้ยินจากซูซูมาก่อน เสียงครางเบาๆ ที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่ลึกซึ้ง เสียงกระซิบคำหวานและคำยั่วยวน นางเริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นข้างในนั้นไม่ใช่การสนทนาธรรมดา
นางกำลังจะได้เห็นความจริงเื้ัความลับที่เพื่อนรักพยายามปกปิดไว้ และความจริงนั้นอาจจะน่าใเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้ ความรู้สึกผสมผสานระหว่างความตื่นเต้น ความกลัว และความกังวลทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหว
นางรู้ดีว่าเมื่อเธอมองเข้าไปในห้องนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป ความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสาที่เธอมีต่อโลกจะหายไปตลอดกาล และมิตรภาพกับซูซูอาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง นางค่อยๆ เขย่งเท้าขึ้น พยายามมองผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ นั้น เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน หัวใจของนางเต้นแรงจนเกือบจะได้ยินเสียง และลมหายใจของนางก็กลายเป็ลมหายใจที่หอบกระชั้น
ในอีกไม่ช้า นางจะได้เห็นความจริงที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของนาง และของซูซู ความลับที่ซ่อนอยู่เื้ัการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนรักกำลังจะถูกเปิดเผย และนางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงนั้น ไม่ว่ามันจะเป็อย่างไรก็ตาม
87K
