ในขณะที่ตอนนี้ทุกฝ่ายได้ทำการเคลื่อนไหวกันอย่างเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ทางฝั่งของมีคาเอลเองก็เริ่มที่จะทำการเคลื่อนไหวแล้วด้วยเช่นกัน การเป็เพียงเหยื่อที่ถูกล่ารอให้ผู้ล่ามาเชือดอยู่กับที่เฉยๆ เช่นนี้ช่างเปรียบกับการยังไม่ได้ใช้ชีวิตเลยด้วยซ้ำ นี่จะกลายกลายเป็ประสบการณ์การหนีตายเป็ครั้งแรกในชีวิตของนายน้อยผู้สุขสบายมาตลอดยิ่งนักเขาจะจดจำวันนี้ไปตลอดชีวิต หากว่าเขารอดไปได้ล่ะก็เขาจะแสวงหาความแข็งแกร่งอย่างเต็มที่นี่สินะรสชาติของการเป็ผู้ที่อ่อนแอกว่าเขาได้ััมันได้แล้ว
‘ข้าก็รู้สึกดีใจนะที่เ้าเด็กเฉยชาเช่นเ้าจะมีแรงกระตือรือร้นในการที่จะแข็งแกร่งขึ้นมาบ้าง นี่ก็เป็ครั้งแรกเช่นกันที่ข้าต้องหนีอย่าง.... เฮ้อ’ (ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภา) มันรู้สึกหดหู่ใจยิ่งนักเช่นกันกับการรู้สึกการเป็ผู้ที่อ่อนแอและถูกล่าทั้งที่มันไม่ควรที่จะเป็เช่นนี้เลย... ไม่อยากจะกล่าวต่อให้รู้สึกไปมากกว่านี้แล้ว
“ข้าควรไปทางไหนดี” อย่างน้อยก็ขอความคิดเห็นจากสัตว์อสูรพันธะสัญญาที่ร่วมชะตากรรมหน่อยเถอะอย่างไรซะตอนนี้เขาและมันก็ลงเรือลำเดียวกันั้แ่ต่อแต่นี้ไปแล้ว ดั่งประโยคที่ว่า... เ้าอยู่ข้าอยู่ เ้ารอดข้ารอด เ้าตายข้าก็ตาย แต่มีหรือที่พวกเขาจะยอมตายง่ายๆ!
‘ข้าว่า..... มีคาเอล มันไม่ทันแล้วกระมัง’ (ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภา) สัตว์อสูรในพันธะของเขายังไม่ทันพูดได้จบความเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกดมหาศาลคล้ายจะกดทับร่างกายเล็กนี้ให้แนบสนิทกับผืนปฐีเหมือนคล้ายมีเข็มเล็กๆ มากมายนับพันเข้ามาจิ้มเสียดแทงไปทั่วระอาชาหนึบไปหมด ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาได้รับรู้ถึงความเ็ปของนายมันจึงจำใจที่จะต้องปลดปล่อยไอเย็นแผ่ซ่านออกมาเพื่อปกคลุมร่างเล็กของมีคาเอลไม่ให้ได้รับผลจากแรงกดดันนั้นแม้จะกลายเป็การบ่งบอกจุดที่ตนอยู่ก็ตามแต่มันจำต้องทำ มิเช่นนั้นมีคาเอลคงจะตกตายั้แ่เจอแรงกดดันอันมากมายนี้แน่นอน ก่อนที่สัตว์อสูรนั้นมันจะปรากฏตัวขึ้นตามมาต่อหน้า
ตุบๆ เจี๊ยกๆ เจี๊ยกกกกกก ฮ้าาาาาา..... เสียงร้องกู่ที่เป็ดั่งสัญลักษณ์ของสัตว์อสูรนั้นดังไปทั่วสนั่นลือลั่นกับร่างกายอันใหญ่โตของมันปรากฏเป็ลิงที่มีขนาดตัวใหญ่โต ่ลำตัวมีสีขาว มีลมพิษปล่อยออกมาจากทางจมูก มันคือ สัตว์อสูรวานรลมพิษตรา ระดับขาวกำลังจะแตะระดับดำ! เพื่อการเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนแล้วมันจึงได้มาที่นี้ สายตาอันหืดกระหายและการปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลนั้นพร้อมกับที่มันใช้มือทั้งสองข้างทุบอกขึ้นรุนแรงอย่างยินดีเมื่อพบเจอสิ่งที่มันหมายปองแล้วและมุ่งหน้าตรงมาทางมีคาเอลเลยทันที แต่ก่อนนั้น
กร๊าซซซซซซซซ ฮ้าาาาาาาา.... คล้ายความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้าแทรกอีก เมื่อเสียงกู่ร้องดังจากฝั่งตรงข้ามสัตว์อสูรวานรลมพิษตรา ปรากฏเป็สัตว์อสูรที่มีขนาดใหญ่เช่นลักษณะเป็แพะที่มีสามหัว ลำตัวสีน้ำตาลเข้ม เกือกกีบเท้ามีขนาดใหญ่และแหลมคม มันคือ สัตว์อสูรแพะสามหัวโกสท์กอน ระดับดำขั้นต้นกำเนิด! มันร้องกู่คล้ายเสียงเรียกชัยของมันเสียงดังลั่นและมันเองก็กำลังตรงมาทางนี้เช่นกัน พลังแรงกดดันไม่ธรรมดาเช่นกันและไหนเลยจะยังมีพลังแรงกดดันที่เริ่มจะตามมาอีกคงจะมีตามอีกสินะ เื่ผลประโยชน์เช่นนี้ััใครดีััใครเร็วและสุดท้ายใครลงมือได้สำเร็จนั้นสิคือผู้ชนะไม่ว่าจะกับอะไรทั้งสิ้น
‘ให้ตายเถอะ... แค่พวกมันหายใจเ้าก็ตายซะแล้วล่ะ’ (ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภา) เป็จริงที่ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเอ่ย แค่พวกมันหายใจเขาก็ตายแล้วมันทำให้เขานั้นยิ่งตระหนักขึ้นถึงคุณค่าที่ว่าเหตุใดกันที่คนเราถึงได้มุ่งแสวงหาความแข็งแกร่งกันมากมายถึงเพียงนี้
ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภารู้ดีว่าเหตุใดเมื่อมาถึงจุดเป้าหมายแล้วพวกมันถึงได้แสดงออกถึงความดีใจล้นพ้นขนาดนั้น นี่มันเป็ผลประโยชน์สองทบกันเลยทีเดียวหากพวกมันสังหารพวกเขาได้นอกจากมันจะได้แก่นจิติญญาัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาแล้วมันยังอาจจะได้แก่นจิติญญาเหมันต์นิรันดรที่เพิ่งก่อกำเนิดและยังไม่เข้าที่เข้าทางกับแกนกลางของมีคาเอลอีกด้วยอย่างไรเล่า
พวกมันทั้งสองกำลังมุ่งมาทางนี้แล้ว พลังแรงกดดันสองชั้นที่แทบจะกดทับมีคาเอลตายเสียตรงนั้นหากว่าไม่ได้ไอเย็นเหมันต์ของัวารีเหมันต์แห่งผืนนภามาช่วยไว้ล่ะก็คงแย่แน่ๆ ถึงแม้ว่าจะเกิดการต่อสู้กันระหว่างสัตว์อสูรในพันธะสัญญากับสัตว์อสูรพวกนี้แต่จำนวนที่ดาหน้าเข้ามาและระดับพลังที่ต่างมันก็ย่อมจะเสียเปรียบแน่นอนอยู่แล้ว... เขาจะออกจากตรงนี้ได้อย่างไรกันนะ เขาจะทำอย่างไรดี สิ่งที่มีคาเอลคิดต่างๆ มันสร้างความกลัวขึ้นมาความกลัวที่จะไม่มีชีวิตอยู่ต่อจนเกิดการสร้างความดำมืดขึ้นมาในใจอย่างช้าๆ เด็กน้อยรู้ความมีความคิดเื่ราวต่างๆ แตกต่างจากเด็กวัย 5 ขวบเพียงธรรมดา มีคาเอลยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสัตว์อสูรวานรลมพิษตราและสัตว์อสูรแพะสามหัวโกสท์กอนนี่มันถึงจุดจบของเขาแล้วอย่างนั้นรึ....
‘งั้นเ้าก็ขายิญญาของเ้าให้กับข้าซะสิเด็กน้อย....’
ในขณะนั้นก็ได้มีเสียงอันเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทั้งเสียงที่เก่าแก่และน่าเกรงขามยิ่งนักทั้งความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไม่ได้มีเพียงมีคาเอลเท่านั้นที่สามารถรับรู้ได้แม้กระทั่งัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเองก็รู้สึกได้ถึงความเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวนี้และนัยหนึ่งก็คล้ายความรู้สึกที่คุ้นเคยกัน ‘อันตราย!’ (ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภา) อันตรายยิ่งกว่าใดๆ แต่มันกลับถูกกดทับความกดดันภายในอย่างรุนแรงจนมันจวนเจียนอาเจียนกระอักเืภายในจิติญญาของมีคาเอลและโดนทำการตัดขาดจากมีคาเอลทันที ‘อะอั่ก นี่มันอะไรกัน ใครผู้ใดกัน...’ (ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภา) ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวและมีแรงกดดันแห่งรัตติกาลปลดปล่อยอณูธาตุออกมาเล็กน้อยเพียงอันน้อยนิดเท่านั้นจริงๆ ก็ทำให้สัตว์อสูรตรงหน้ามีคาเอลทั้งสองตนคล้ายหยุดนิ่งไป เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปเลยต่างหาก.... ไม่มีอะไรขยับเลยสักอย่าง
หากหนีไปตอนนี้ หากหนีไปได้ล่ะก็... ต้อง เหมือนประโยคเสียงอันเก่าแก่นั้นและคำว่าขายิญญานั้นดังทั่ววนเวียนไปมาภายในหัวของมีคาเอลมิอาจจะที่สลัดมันออกมาได้เลยและร่างกายของมีคาเอลก็ขยับหนีไม่ได้ด้วยอีกเช่นกัน หรือว่าเขาต้อง....
ตู้ม ตู้ม ตู้มมมมมมม!
‘หึ’ เสียงะเิขนาดใหญ่กระทบดังขึ้นกับวัตถุคล้ายเป็สิ่งที่เรียกสติของมีคาเอลให้กลับมาดังเช่นเดิมและคล้ายว่าเสียงเก่าแก่เกรงขามนั้นสุดท้ายที่เขาจะได้ยินเป็เพียงเสียงหึในลำคออย่างไม่แสดงอารมณ์ใดและเงียบหายไปพร้อมความรู้สึกสะพรึงกลัวนั่นเองก็เช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเป็เหมือนเดิมแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือร่างกายเล็กของมีคาเอลกลับไร้การป้องกันจากไอเย็นเหมันต์ของัวารีเหมันต์แห่งผืนนภา มันเกิดอะไรขึ้น แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับสัตว์อสูรของเขากัน...
“อ้ะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ!” ก่อนที่จะมีคาเอลจะได้รับคำตอบก็พบเข้ากับสิ่งที่น่าใยิ่งกว่าเดิมเมื่อสัตว์อสูรทั้งสองตรงหน้าได้ถูกจัดการแล้วมันน่าจะดีใจ และก็มีความเศร้าใจใเพิ่มขึ้นเมื่อพบว่าสัตว์อสูรตนอื่นๆ ก็เริ่มเข้ามาใกล้ถึงจุดนี้กันตามมาแล้วแล้วเหมือนสติของมีคาเอลก็ดับวูบลงไปทันทีด้วยฝีมือของใครบางคนและร่างมีคาเอลก็หายลับไปกับคนผู้ลึกลับคนนั้น
และคล้อยหลังการหายตัวไปของมีคาเอลก็มาพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ก็เข้ามาทันทีเช่นกัน
“หว่า มาไม่ทันซะแล้ว...”
“แต่ก็ไม่เป็ไรหรอกถึงจะมาไม่ทันพบเป้าหมายแต่ก็พอจะเดาได้และหาได้ไม่ยาก” บุคคลผู้มาใหม่กล่าวออกมาอย่างน่าเสียดายและก็ตามมาด้วยประโยคคล้ายปลอบใจตนเองอย่างเข้าใจไปด้วยเช่นกันแต่ั์ดวงตาสีแดงชาดเพลิงนั้นกลับหาไม่เช่นนั้น มันแดงชาดตามแรงอารมณ์ที่ช่างขัดกับคำกล่าวที่ว่ามาเหลือเกินและไม่นานคงจะแผดเผาทั้งสิ่งอย่างที่มันน่าขัดใจก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นต่อ
“เห๊อะ! ส่วนพวกเ้าทั้งหลายก็ดาหน้าเข้ามากันให้หมดพร้อมๆ กันสิ ข้าจะย่างและเผาพวกเ้าให้ไหม้เกรียมกันให้หมดเลยทีเดียว”
ส่วนตัวมีคาเอลนั้นหลังจากที่สติดับวูบลงนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลยมารู้สึกตัวตื่นมาอีกทีอย่างมึนๆ งงๆ ตอนนี้เขาก็อยู่ภายในอาณาเขตบริเวณของตระกูลแม็กซีวีลอนเสียแล้วซึ่งเป็ส่วนด้านข้างที่ใกล้กับหอหนังสือตระกูลแม็กซีวีลอนสถานที่ประจำที่เขามักจะเข้ามาเพื่อหาความรู้หรือพักผ่อนหย่อนใจกับความเงียบสงบไร้ซึ่งสิ่งอันใจรบกวน เขามาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร... มีคาเอลพยายามคิดหนักว่าสิ่งที่ตนพบเจอในวันนี้นั้นมันเป็เื่จริงหรือไม่ หรือว่าตนนั้นได้ฝันไป การก่อกำเนิดจิติญญาและการมีธาตุพิเศษไม่สิไม่ใช่ธาตุพิเศษธรรมดาๆ เป็พลังธาตุพิเศษของธาตุก่อกำเนิดใหม่ด้วยแถมยังได้เป็ธาตุหลักของตนอีก การได้ช่วยสัตว์อสูรผู้สายเืส่งสูงและยิ่งใหญ่นั้นฟักไข่รวมถึงการได้มีสัตว์อสูรซึ่งเป็ถึงตำนานในตำนานของเหล่าทั้งหลายนั้นมาเป็สัตว์อสูรในพันธะสัญญาอีก สุดท้ายเื่อันตรายถึงแก่ชีวิตการหนีตายครั้งแรกจากการตกเป็เป้าในล่าสังหารเพื่อแย่งชิงแก่นจิติญญาของสัตว์อสูรตนและตนเอง เหตุใดตนถึงได้มาโผล่ที่นี้กันแล้วมันเป็ความจริงหรือเพียงความฝันกัน...
“ตื่นแล้วอย่างนั้นรึ”
มีคาเอลหันขวับตามทิศทางอย่างเร็วเมื่อมีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นและปรากฏออกมาเป็หญิงสาวในชุดคลุมที่ดำขลับมิดั้แ่หัวจรดเท้าปิดใบหน้ารวมถึงแม้ว่าแต่สีดวงตามีคาเอลก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าใดๆ หรือส่วนต่างๆ ของหญิงสาวผู้มาใหม่คนนี้ได้เลยสักนิด นอกจากเสียงนั้นที่เอ่ยออกมาพอรู้ว่าเป็สตรีเพศ แต่ว่าเสียงนั้นก็ใช่ว่าจะเป็ของจริงแท้เสมอไป นี่สินะที่เข้าเรียกว่าอุปกรณ์เวทย์ปกปิด
แต่นั่นก็ทำให้มีคาเอลมั่นใจว่าเื่ราวต่างๆ มันเป็ความจริง... เป็ความจริง หลังจากนั้นและก็มีคนช่วยเขาออกมาก็คือหญิงสาวผู้ลึกลับตรงหน้านี้ นางสังหารอสูรเวทย์ด้วยนิ!
“เ้าเป็ใคร” มีคาเอลกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นอย่างระวังภัย หญิงสาวลึกลับผู้นี้นางสามารถสังหารอสูรเวทย์ระดับขาวที่ใกล้แตะระดับดำและอสูรเวทย์ระดับดำขั้นต้นกำเนิดได้ นางเป็ยอดฝีมือ... นางเป็ใครกัน เป็คนของใคร นางไปอยู่นั้นได้อย่างแล้วเหตุใดนางถึงช่วยข้า มีคาเอลคิดอย่างระแวดระวังตนหนักและยิ่งตนได้รับความช่วยเหลือโดยการพามาส่งถึงที่ตระกูลนั่นยิ่งทำให้มีคาเอลต้องระวังตัวยิ่งขึ้นแม้ตอนนี้จะอยู่ในบริเวณของตระกูลตน หญิงสาวผู้นี้แลดูลึกลับยิ่งนักและอีกอย่างการเข้าออกภายในตระกูลแม็กซีวีลอนไม่ใช่เื่ง่ายการตรวจจับต่างๆ ล้วนไม่ธรรมดามิเช่นหรือที่เป็การป้องกันภัยของตระกูลขุมอำนาจใหญ่อันดับหนึ่งของอาณาจักรแต่นี่นางสามารถพาเขาเข้ามาถึงใกล้กับหอหนังสือตระกูลแม็กซีวีลอนที่อยู่แถบด้านในของพื้นที่หลักเลยและที่สำคัญนางรู้จักเขา ถึงจะช่วยแต่ก็ไม่ได้หมายความว่านี้จะเป็มิตรฉะนั้นการระวังตนไว้ก่อนน่าจะดีที่สุด
“มันไม่สำคัญหรอก”
“ตอนนี้ท่านควรที่จะเก็บไอพลังเวทย์ของตนเองจะดีกว่านะ การเปิดเผยสิ่งซึ่งน่าจะเป็ความลับของตนเองเช่นนี้ในตอนนี้ไม่แน่เ้าอาจโดนสังหารั้แ่เยาว์ก็เป็ได้.... นายน้อยแห่งตระกูลแม็กซีวีลอน”
“เ้า” นางรู้ นางรู้เกี่ยวกับความลับของเขา... มีคาเอลนอกจากจะใแล้วเขายิ่งระแวงหนักขึ้นนอกจากท่านพ่อที่รู้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแล้วยังมีนางอีก นางรู้ทุกอย่างหรือว่า... ความคิดอ่านอันชาญฉลาดของมีคาเอลปะติดปะต่อเื่ราวได้อย่างเข้าใจ หญิงสาวลึกลับผู้นี้เป็ผู้ช่วยเขาออกมาจากที่นั้นได้อย่างทันท่วงทีประหนึ่งว่านางเองก็อยู่ที่นั้น เอ๊ะ แล้วนางอยู่ที่นั้นอยู่ก่อนแล้วหรือว่านางเพิ่งตามเขาไปกัน นางเป็คนของใคร!
“เ้าเป็ใคร ้าอะไร” ความตื่นตระหนกและความคิดอ่านของเด็กน้อยที่แสดงออกมาซึ่งสติปัญญานี้สร้างความพึงพอใจแก่ผู้ลึกลับนี้ยิ่งนักแต่เพียงมิได้เอ่ยออกไป
“นายน้อยมีคาเอล... เขาว่ากันว่านายน้อยผู้เป็บุตรชายของนายท่านเดเนียลเสนาธิการแห่งตระกูลแม็กซีวีลอนที่ยิ่งใหญ่นั้นเป็เพียงบุตรไร้มารดาไร้ที่มาที่ไปและยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเป็แม็กซีวีลอนจริงๆ หรือไม่”
“.....” มีคาเอลเพียงนิ่งสงบฟังและไม่ตอบโต้กลับใดๆ ทั้งสิ้นแม้ว่าในใจของเขาจะ... หญิงสาวลึกลับผู้นี้นางรู้ นางรู้ถึงความเป็ไปของเขาถึงภายในตระกูล
“และที่สำคัญเขายังว่านายน้อยท่านยังไร้ซึ่งความสามารถอีกด้วยถึงขนาดที่ว่าไม่กล้ามาเข้าร่วมพิธีการทดสอบจิติญญาแรกเริ่มของตระกูล สร้างความอับอายให้แก่ผู้เป็บิดายิ่งนัก”
“.....” นางยังคงพูดต่อแต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่านางพูดออกมาเช่นนี้นั้น้าที่จะสื่อถึงอะไร ส่วนข่าวนั้นก็ไปไวเสียกระไรข่าวลวงโลกที่มากกว่าเหตุนะสิท่านพ่อเพิ่งจะส่งความผ่านกระแสเสียงเวทย์มาให้เขาอยู่หยกๆ นี่เขาก็เพียงแค่คิดแต่มิได้เอ่ยออกไปเพราะถึงอย่างไรเสียท่าว่าหญิงสาวลึกลับผู้นี้นางจะรู้จักเขามากกว่าที่เขาคิด
“แต่ที่ข้าได้มาเห็นและััตอนนี้เห็นทีว่าคำกล่าวต่างๆ นั้นหาใช่ความจริงไม่ หากแต่ว่ากลับกันเลยต่างหากนอกจากจะไม่ใช่ผู้ไร้ความสามรถแล้วยังมีสติปัญญาหลักแหลม นิ่งสงบและเยือกเย็น”
“นายน้อยมีคาเอลไม่ใช่ผู้ไร้ความสามารถแต่เป็อัจฉริยะที่ไม่เคยปรากฏต่างหากเล่า”
“เ้า้าอะไรจากข้ากันแน่” หลายสิ่งหลายอย่างที่บุคคลตรงหน้านี้เอ่ยออกมาสร้างความไม่เข้าใจยิ่งนักแก่มีคาเอล จริงๆ แล้วนั้นนาง้าอะไรจากเขา ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางเอ่ยออกมาที่เกี่ยวกับเขามันเพื่ออะไรหากรู้ว่าเขานั้นอาจเป็ตัวอันตรายแน่เชียวในอนาคตแล้วเหตุไม่ปล่อยให้เขาตกตายทีู่เาแอลฟ์เลยเพียงแค่นั้นเขาก็แทบจะหาทางรอดไม่ได้แล้วนอกจาก... เสียงเก่าแก่นั้น
นางเป็ใครกันนะ จะช่วยเขาเพื่ออะไรแล้วมันจะได้อะไร...
“ให้คิดเสียว่าข้าเพียงแค่ผ่านทางมาเท่านั้นและคงต้องจากไปเสียแล้ว” หา... สิ่งที่หญิงสาวลึกลับผู้นี้กล่าวออกมายิ่งทำให้มีคาเอลคิดไม่ถึง มาช่วยเขาจากสถานการณ์นั้นยังกับติดตามเขามาและยังเอ่ยเื่ราวของเขาออกมาราวอย่างกับรู้จักดีโดยที่เขาไม่รู้จักนางเลยและมาบอกว่าเพียงผ่านทางมา นางคิดว่าเขาเป็เด็กโง่ๆ ที่เชื่อหรืออย่างไร!
“นายน้อยส่วนนี้เป็สมบัติของท่านเก็บมันไว้ให้ดีล่ะ” มันคือ... แก่นจิติญญาสัตว์อสูรวานรลมพิษตราระดับขาวใกล้แตะระดับดำและสัตว์อสูรแพะสามหัวโกสท์กอนระดับดำขั้นต้นกำเนิดที่นางเพิ่งสังหารไปนินางให้เขางั้นรึ แต่ความคิดเขานั่นนี่หาใช่สมบัติของเขาอย่างที่นางว่า เพราะยังมีหนังสือตำราสีเปลือกไม้เข้มขนาดใหญ่เล่มหนึ่งมาด้วยมันช่างดูมีความแปลกประหลาดและดูเก่าแก่ยิ่งนัก นางหยิบถุงใบหนึ่งขนาดเล็กเท่าฝ่ามือสีแดงมีตราอักขระบางอย่างอยู่ด้านหน้าและใส่สิ่งของเ่าั้ลงไปทั้งหมดยืนมาให้เขา อุปกรณ์เวทย์อีกแล้วสินะ และเขาก็รับมันมาอย่างงงๆ
ก่อนที่หญิงสาวลึกลับนั้นจะเอ่ยทิ้งท้ายไว้ไม่กี่ประโยคมีความนัยและหายไปย่างไร้ร่องรอยต่อหน้าต่อตาเขา ช่างลึกลับยิ่งนักและเขาก็ไม่รู้อะไรที่เกี่ยวกับตัวนางเลยนอกจากสิ่งนี้ที่บอกว่าเป็สมบัติของเขา มีคาเอลมิได้เอ่ยรั้งหรือว่าเอ่ยถามความสิ่งใดอีกเพราะอย่างไรหญิงสาวลึกลับผู้นี้เองก็คงจะมิใช่ผู้ที่เอ่ยตอบสิ่งที่เขาสงสัยออกมาแน่ ในวันนี้เขาพบเื่ราวที่มันช่างมีแต่ปริศนาและลึกลับจริงๆ นางเป็ใครสักวันเขาคงจะได้รู้กระมัง และเสียงนั้น...
“คงต้องพบเจอเื่น่ารำคาญใจอีกมากแน่นอนแต่หนทางนั้นที่มีแสงสว่างยังมีอีกมาก ท่านก็อย่าหลงผิดเสียล่ะ”
“นายน้อยขอให้ท่านจงระวังตัวระวังตนไว้ให้ดี”
“อย่าได้ตกตายเสียก่อนที่... จะเติบโตล่ะ”