วันวันของนายฆาตกรPALMER46
ตอนที่12 เผด็จการ
ในอดีตวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557ประเทศของเราเผชิญกับการรัฐปะาที่นำโดยจอมพลวีรยุทธ์ จันทราเขายึดอำนาจและตั้งตนเป็ผู้นำเผด็จการจากนั้นประเทศตกอยู่ภายใต้การบริหารของรัฐบาลทหารที่เน้นการกระจายอำนาจและผลประโยชน์ให้กับพวกพ้องที่สนิทสนมกันเพื่อรักษาอำนาจไว้ พวกเขาใช้อำนาจในการทำสิ่งเลวร้าย การทุจริตแพร่หลายเศรษฐกิจตกต่ำ เกิดความล้มเหลวในการแก้วิกฤตโรคระบาด ผู้คนต้องเผชิญกับความอดอยากล้มตาย ขาดแคลนงานและที่อยู่อาศัย จนก่อให้เกิดเหตุอาชญากรรมมากมาย
หลายปีผ่านไปพวกเขายังคงครองอำนาจ ประเทศกำลังลุกเป็ไฟผู้คนต่างลุกขึ้นมาต่อต้านการปกครองอันกดขี่ แต่ไม่ว่าฝ่ายไหนพวกเขาก็เกลียดผมกันทั้งนั้น เพราะผมคือ PALMER46
…20.00 น.
ผมนั่งรอเจนกลับมาจากมหาลัยด้วยความคิดถึง"วันนี้ทำไมเธอกลับบ้านดึกจัง กำลังทำอะไรอยู่นะ"ผมบ่นพึมพำ
ไม่นานนักเจนก็กลับมาจริงๆ แต่ทันทีที่เธอเข้าบ้าน ใบหน้าเธอแสดงอารมณ์ไม่ดีชัดเจน
“หนอยแหน่ะไอ้พวกเผด็จการหน้าด้าน ประชาชนเขาไล่กันขนาดนี้แล้วยังจะอยู่ต่ออีก”เธอบ่นออกมาเสียงดัง
ผมไม่แน่ใจว่าเธอกำลังบ่นถึงใครแต่แค่เห็นเธอกลับมาก็ดีใจแล้ว: “กลับมาแล้วเหรอทำไมวันนี้กลับช้าจัง” ผมถามด้วยความเป็ห่วง
เจนมองมาที่ผมด้วยสายตาหงุดหงิด“เงียบหน่อยสิ คนกำลังอารมณ์เสีย”
ผมรีบยกมือขึ้นเหมือนบอกว่าไม่อยากกวนใจ: “เอ๋… ฉันทำอะไรผิดเหรอ”
เจน"ไม่ใช่นายหรอก ไอ้พวกรัฐบาลต่างหาก นึกแล้วอารมณ์เสีย"
ปาล์มสงสัยเธอคงไปร่วมชุมนุมขับไล่รัฐบาลมาแน่ๆ "เธอไปร่วมชุมนุมมาด้วยเหรอ"
เจน"ก็ใช่น่ะสิ เพื่ออนาคตของประเทศเรา ถ้าปล่อยให้พวกเวรนั้นบริหารต่อไปประเทศเราต้องพังแน่ๆ"
ขนาดนั้นเลยเหรอเหมือนเธอจะอินกับพวกที่พูดปลุกระดมคนมากเกินไป "ใจเย็นก่อนไม่ต้องอินกับการเมืองขนาดนั้นก็ได้นะ"
เจน"นั่นมันอนาคตของประชาชนเลยนะ จะให้ใจเย็นอยู่ได้ยังไง ไอ้พวกตำรวจน่ะทั้งที่เอาเงินภาษีประชาชนไปแท้ๆ"
ตำรวจเหรอแม่เธอก็เป็หัวหน้า FIB นี่นา"นั่นพวกลูกน้องของแม่เธอไม่ใช่เหรอ"
เจน"ก็ใช่น่ะสิ ดันมีแม่เป็พวกกะทิบูด"
แคร์โผล่มาเหมือนเธอจะได้ยินที่เจนพูดพอดี"ว่าใครกะทิบูดนะ ห๊ะ"
เจน"ก็แม่นั่นแหละ ที่ให้ลูกน้องมาขวางประชาชน กะทิบูด แบร่"
แคร์"ว่าไงนะ ไอ้ลูกเวรนี้"
ผมถึงกับปวดหัวเลยเมื่อต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้"น่าใจเย็นก่อนทั้งสองคน อย่าเอาเื่การเมืองมาเกี่ยวกับครอบครัวเลย"
เจน และแคร์(พูดพร้อมกัน) "หุบปากไป"
ปาล์ม"ขอโทษค้าบบบ..."
แคร์"แม่ไม่ได้ส่งลูกน้องไปทำเื่แบบนั้นเพราะอยากทำหรอกนะ"
เจน"แล้วจะทำแบบนั้นทำไมล่ะ คุณแม่กะทิบูด"
แคร์"ก็เพราะเบื้องบนสั่งมาอีกทีก็เลยต้องทำไงล่ะ"
เจน"สุดท้ายก็เป็ลูกน้องของพวกมัน เป็หมาเลียให้พวกมันน่ะสิ"
แคร์"ไม่ทำก็ตกงานนะเว้ย ทั้งหมดก็ทำเพื่อหาเงินมาเลี้ยงแกนี่แหละ"
เจน"ไม่ต้องมาอ้างเลย ทำไมไม่แสดงจุดยืนให้ชัดเจนไปเลยล่ะ"
แคร์"ถ้ามันง่ายนักก็ทำไปแล้วเธอและพวกที่ชุมนุมกันไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่"
เจน"เล่นกับกะทิบูดไง แบร่"
แคร์"หน่อย ไอลูกเวรนี้ อุตส่าห์เลี้ยงมาจนโต"
ผมทนเห็นทั้งสองทะเลาะกันไม่ได้จึงทำเสียงจริงจัง พร้อมแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนทุกคนเริ่มรู้สึกกลัวและหยุดเถียงกัน
ปาล์ม"พอได้แล้ว ทุกคนหุบปากซะ เราเป็ครอบครัวเดียวกันนะ เราควรรักกันไว้สิ!ถ้าใครยังไม่หยุด ฉันจะสั่งสอนเอง เจน เธอเขาห้องไปนอนเลย ส่วนคุณแคร์คุณจะไปทำอะไรก็ไป"
เจน "ชิไปก็ได้ นายขู่ฉันเหรอ คืนนี้ไม่ต้องมานอนกับฉันเลย"
แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไป
ปาล์ม "เอ๋ไม่นะ ฉันขอโทษ ได้โปรดเถอะ"
เจนปิดประตูห้องใส่หน้าผมแล้วก็ล็อคห้องไม่ให้ผมเข้าไป
ปาล์ม"ฉันขอโทษ เปิดประตูให้หน่อย ฉันผิดไปแล้ว"
เจนเธอเงียบไม่ตอบอะไรกลับมาเลย
ปาล์ม"ไม่นะ..."
…เช้าวันใหม่ที่สดใส
เจนกำลังจะไปมหาลัยเปิดประตูออกมาเจอปาล์มนอนหลับอยู่หน้าห้องแล้วเจนก็เอาเท้าเขี่ยผมให้ตื่น
เจน"ไอ้หมาจรจัด มานอนบ้าอะไรตรงนี้"
ปาล์ม"ก็เธอไม่ให้ฉันเข้าไปนี่"
เจน"ก็นายทำฉันโกรธไง โกรธมากด้วย"
ปาล์ม "ฉันทำไปเพราะไม่อยากให้เธอทะเลาะกับแม่เธอนะ"
เจน"นายขู่ฉัน นายขู่ฉันนะ นายบอกด้วยว่าถ้าใครไม่หยุด นายจะสั่งสอนนี่เหรอสิ่งที่นายทำกับคนรัก ถ้าฉันไม่หยุด นายจะทำอะไรล่ะ นายจะทำร้ายฉันเหรอไหนบอกว่ารักฉัน แล้วคิดจะทำร้ายฉันเหรอ นายทำให้ฉันกลัวนะ ฆาตกรเลวๆแบบนี้"
ถึงเจนจะพูดแบบนั้นผมก็ไม่โกรธอะไรเธอหรอก ไม่มีทางที่ผมจะคิดร้ายกับเธอวิธีเดียวที่ผมจะสั่งสอนเธอก็คือกอดเธออย่างอบอุ่น
ปาล์ม"ทำแบบนี้ไงล่ะ ถ้ามันทำให้เธอใจเย็นลงได้ ฉันไม่มีวันทำร้ายเธอหรอกต่อให้ต้องตายก็ไม่มีวัน ฉันแค่อยากให้พวกเราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข"
เจน(เธอเงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกสำนึกผิดที่พูดแรงใส่ปาล์ม เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย)"ฉันขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันพูดแรงไปหน่อย"
ปาล์ม"ไม่เป็ไร ไม่ต้องคิดมากหรอก ไม่ว่ายังไง ฉันก็รักเธอ"
เจน(เธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ) "นายเนี่ยนะฉันเองก็รักนายที่สุดเลย"
บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายเจนยิ้มออกมาทำให้ความตึงเครียดทั้งหมดจางหายไป ปาล์มมองเธอด้วยความรักและห่วงใย
ปาล์ม“แม่เธอกับซีเขารอไปส่งเธออยู่นะ ดีกับเขาไว้แหละเห็นไหมหละต่อให้เธอจะด่าเขา หรือแรงกับเขาแค่ไหน แม่คือแม่ยังไงเขาก็รักเธอที่เขาทำทุกอย่างก็เพราะเป็ห่วงเธอนะ”
เจน“อือ”
ปาล์ม“วันนี้เธออย่าไปร่วมการชุมนุมเลยนะ”
เจน“เอ๋... ทำไมหละ”
ปาล์ม“ก็เธอกลับมาดึกนิ ฉันคิดถึงเธอ”
เจน“ไม่หละ พวกเราต้องช่วยกันขับไล่เผด็จการ”
ปาล์ม“ฉันพูดจริงนะ มันอันตรายเกินไป พวกเธอไม่รู้หรอกว่ากำลังสู้กับอะไรอยู่”
เจน“แล้วทำไมนายไม่ไปจัดการพวกมันหละ ไหนหละ PALMER46 ผู้จัดการคนเลว”
ปาล์ม(ถอนหายใจ) "ก็บอกแล้วไงว่าเธอไม่รู้ว่ากำลังสู้กับอะไรฉันเองก็อยากจัดการพวกมัน ถ้าหากเธอ้า แต่ถ้ามันง่ายขนาดนั้นคงทำไปนานแล้ว"
เจน(ยิ้มเยาะเล็กน้อย) "นายเองก็ทำงานให้แม่ฉันนิสุดท้ายนายเองก็เป็กะทิบูด"
ปาล์ม(เดินเข้าไปชิดเจน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง) "ฉันพูดจริงนะเลิกเรียนแล้วห้ามไป มันอันตราย ฉันทำไปเพราะเป็ห่วงเธอ"
เจน (ทำท่ากวนๆแล้วเดินออกไป) "ออกไปเลย จะลองคิดดูก็ได้ ฉันไปก่อนหละเหม็นกลิ่นกะทิบูด" ปาล์มยืนมองตามหลังเจนไป รู้สึกเป็ห่วงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้
…21.00 น.
เจน ซีและแคร์ยังไม่มีใครกลับบ้านเลย ทั้งที่ดึกแล้ว
“มั่วทำอะไรกันอยู่นะเจนเขาต้องไม่ฟังฉันแล้วไปร่วมชุมนุมกันอีกแน่เลย”
ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกก็กะไว้แล้ว เลยเดินไปเปิดทีวีดูแก้เบื่อ มีรายการข่าวกำลังรายงานข่าวภาพในข่าวมีเ้าหน้าที่ตำรวจและทหารกำลังสลายการชุมนุมของเหล่านักศึกษาด้วยความรุนแรงและใช้อาวุธจริงมีนักศึกษาเสียชีวิตหลายคน ผมเห็นแบบนั้นก็ถึงกับใ
ปาล์ม(ใเมื่อเห็นข่าว) "ไอ้พวกเวรนี้ นั่นประชาชนนะเวรหละ...เจนเธอจะเป็อะไรไหมนะ"
ปาล์มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจนแต่โทรไม่ติด เขาลองโทรหาซีต่อ แต่ก็ยังโทรไม่ติดอีก
ปาล์ม(ใจเต้นแรง รู้สึกกังวลมาก) "ไม่นะ…พวกเธออยู่ไหนกันแน่"
ปาล์มพยายามโทรหาคุณแคร์สุดท้ายก็มีคนรับสาย
แคร์(เสียงในสายฟังดูเร่งรีบและตึงเครียด) "ตอนนี้กำลังยุ่งอยู่ไม่สะดวกคุยโทษที"
ปาล์ม(ะโใส่โทรศัพท์ด้วยความเครียด) "คุณทำบ้าอะไร นั่นประชาชนนะ"
แคร์(เสียงอ่อนลง) "ฉันขอโทษ… ฉันพยายามแล้ว…ฉันฝ่าฝืนคำสั่งของพวกเขาไม่ได้จริงๆ"
ปาล์ม(ตัดสินใจแน่วแน่) "ผมจะออกไปจัดการเื่นี้เอง"
ปาล์มวางสายแล้วรีบสวมชุด PALMER46 พร้อมออกไปตามหาเจนและคนอื่นๆ)
ปาล์มออกไปตามหาที่เกิดเหตุเขาเดินผ่านถนนที่เต็มไปด้วยเสียงปืนและไฟไหม้ พอเข้าใกล้พื้นที่ชุมนุมเขาเห็นเ้าหน้าที่ตำรวจและทหารโจมตีนักศึกษาอย่างโหดร้ายภาพความรุนแรงตรงหน้าทำให้เขาหยุดชะงัก
ปาล์ม(พึมพำกับตัวเอง) "พวกแกทำกันเกินไปแล้วนะ… ทั้งที่พวกเขาไร้ทางสู้แท้ๆ"
ด้วยความโกรธปาล์มกระโจนเข้าไปต่อสู้กับเ้าหน้าที่และประชาชนที่ทำร้ายนักศึกษาเขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่มีเพื่อสังหารพวกมัน
ทหารขับรถถังเข้ามาใกล้ปาล์มตระหนักถึงอันตราย เขาพยายามหลบะุปืนใหญ่ที่ยิงมาทางเขา
ปาล์ม(พึมพำด้วยความเครียด) "นี่มันบ้าชัดๆ ฉันแค่คนเดียวนะเว้ย"
รถถังยิงะุมาใกล้จนเกือบโดนตัวเขาปาล์มหนีไปจนจมุมและแอบอยู่ในซอกตึก
ปาล์ม(หายใจหอบหนัก) "ชิปหายหละ คงไม่รอดแล้วสินะ…"
ทันใดนั้นเองรถถังหยุดก่อนที่จะหาเจอตัวปาล์ม เสียงวิทยุในรถถังดังขึ้น เป็คำสั่งจากเบื้องบน
เบื้องบน"พวกแกทำบ้าอะไรวะ บ้านเมืองเสียหายไปเยอะแล้ว บอกให้สลายการชุมนุมไม่ใช่ฆ่าพวกเขา พอแล้ว ถอยกลับเดี๋ยวนี้"
คนขับรถถัง"แต่หัวหน้า… ผมเจอไอ้ฆาตกร PALMER46 แล้ว ผมกำลังจะหามันเจอ"
เบื้องบน"มันใช่เวลาสักที่ไหน! ถอยกลับมาเดี๋ยวนี้เลย"
คนขับรถถัง(เสียงหัวเสีย) "ครับ…"
รถถังถอยกลับปาล์มโล่งใจและรู้สึกโชคดีที่รอดมาได้
ปาล์ม(พูดกับตัวเอง) "รอดจนได้…"
(เสียงของคุณแคร์ดังขึ้นในหูฟัง)
แคร์"นายใช่ไหม คนที่สังหารเ้าหน้าที่กับประชาชน"
ปาล์ม(เสียงหนักแน่น) "ใช่ผมเอง เพราะพวกมันเป็พวกเลว!ทั้งที่นักศึกษาพวกนั้นไม่มีทางสู้แท้ๆ ตอนนี้ผมยังไม่ว่างคุย ผมต้องตามหาเจนก่อน!ไม่รู้ว่าเธอจะเป็อะไรหรือเปล่า"
แคร์(น้ำเสียงกังวล) "เจนเขาอยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอ"
ปาล์ม (โล่งใจ)"จริงเหรอ ปลอดภัยสินะ"
ปาล์มรีบกลับบ้านทันทีและวิ่งเข้าไปหาเจนด้วยความโล่งใจ
เจน(ใเมื่อเห็นปาล์มเข้ามาอย่างเร่งรีบ) "เป็อะไรของนายเนี่ย จู่ๆ ก็…"
ปาล์ม(กอดเจนแน่น) "ฉันเป็ห่วงเธอมากฉันออกไปตามหาเธอแล้วไปจัดการพวกเ้าหน้าที่มาเห็นผู้ชุมนุมหลายคนตายเยอะมากเลย…"
เจน(น้ำเสียงอ่อนลง) "อ่อ วันนี้ฉันไม่ได้ไปร่วมชุมนุมนะก็นายไม่ให้ฉันไปเองนี่ไม่ใช่เหรอ"
ปาล์ม (ใ)"เอ๋ ฉันก็นึกว่าเธอจะไปซะอีก…"
เจน (ยิ้ม)"ก็นายไม่ให้ฉันไปนี่นา นายพูดมาเองนะ"
ปาล์มรู้สึกโล่งใจที่เจนปลอดภัย
…21.00 น.
ปาล์ม,เจน, และซี นั่งกินข้าวด้วยกันภายในบ้าน แคร์ก็เข้าร่วมด้วยบรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อทุกคนกลับมาถึงบ้าน
ปาล์ม"ทำเอาเป็ห่วงแทบแย่เลย… ฉันรีบออกไปตามหาเธอเพราะกลัวว่าเธอจะเป็อะไรไป"
ซี (ยิ้ม)"ตอนพวกเรากลับมา ก็เห็นคุณรีบออกไปสวนกันพอดี"
ปาล์ม(หัวเราะเบาๆ) "เอ้า แล้วทำไมไม่เรียกฉันล่ะ"
เจน (ยักไหล่)"ก็ฉันเรียกแล้วไง นายไม่ได้ยินเองนี่นา"
ซี (แกล้งหยอก)"สงสัยจะเป็ห่วงคุณเจนจนไม่สนอะไร"
เจน (หัวเราะ)"แหม… ซีก็พูดเกินไปนะแต่ก็ดีแล้วล่ะที่นายออกไปช่วยผู้ชุมนุมไว้ได้หลายคนเลยนะ"
ปาล์ม(เสียงเศร้าลง) "แต่ฉันก็ฆ่าคนดีไปเยอะเหมือนกัน…บางคนก็โดนบังคับมาทำหน้าที่ บางคนก็อาจถูกหลอกให้เข้าใจผิด"
ซี (ปลอบใจ)"อย่าคิดมากเลยค่ะ เพราะยังไงทุกคนก็เห็นคุณเป็ตัวร้ายสารเลวอยู่แล้ว"
เจน(น้ำเสียงอ่อนโยน) "แต่ไม่ใช่ฉัน… ฉันเห็นนายเป็ฮีโร่เสมอ นายเก่งมากที่กล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำนายคือฮีโร่ของคนที่นายช่วยไว้ รวมทั้งฉันด้วย"
ปาล์มยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
เจน"เอาล่ะ… พวกเราไปกินของที่ซื้อมากันเถอะมีบะหมี่เกี๊ยวของโปรดนายด้วยนะ" ปาล์ม (ยิ้มกว้าง) "แจ๋วเลย"
ขณะที่พวกเขากำลังกินกันอย่างมีความสุขมีรายการข่าวฉุกเฉินออกทุกช่อง
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา (เสียงในทีวี) "สวัสดีพี่น้องประชาชนทุกท่าน… ผม จอมพล วีรยุทธ์จันทรา นายกรัฐมนตรีขอโทษพี่น้องประชาชนทุกท่านที่เกิดความสูญเสียครั้งใหญ่ใจกลางเมืองเกิดจากความผิดพลาดในการสื่อสาร ต้องขอโทษผู้เคราะห์ร้ายทุกคนด้วยใน่เวลาที่ผ่านมามีนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่ชุมนุมกันโดยใช้ความรุนแรงและทำลายข้าวของผมจึงสั่งให้สลายการชุมนุม แต่ผมไม่คิดว่าคนของผมจะใช้วิธีที่รุนแรงและโหดร้ายแบบนี้ต้องขอโทษทุกท่านด้วย"
เจน(แสดงความไม่พอใจ) "นี้มันอ้างหน้าด้านชัดๆไอ้โง่นี้คิดว่าคนอื่นดูไม่ออกหรือยังไง"
ซี(น้ำเสียงเครียด) "เป็ผู้นำเผด็จการที่เลวสุดๆค่ะ"
ปาล์ม(เสียงเข้มขึ้น) "ไอ้หมอนี้สินะ… สักวันนึงฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้"
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเครียดและความไม่พอใจต่อสถานการณ์ทางการเมืองที่เกิดขึ้น
ฉากเปลี่ยนไปยังสถานที่ลึกลับในเมืองใหญ่ห้องสลัวๆ ในตึกสูงแห่งหนึ่ง
ชายผิวดำชาวต่างชาติร่างใหญ่ที่ดูแข็งแกร่งกำลังนั่งจิบไวน์แดงแก้วหรูอยู่ในห้องมืดที่มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยจากไฟนีออนที่ติดตั้งอยู่ตามขอบเพดานเขามองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งเผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสวจากตึกสูงต่างๆ
ชายคนนั้นวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้เรียบหรูแล้วหยิบใบประกาศจับที่มีรูปของ PALMER46 ขึ้นมามือใหญ่หนาของเขาลูบผ่านรูปใบหน้าของ PALMER46 อย่างเบาๆรอยยิ้มที่ดูเป็ปริศนาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ชายผิวดำยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออกอย่างรวดเร็วเสียงสายเรียกดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งก่อนที่ปลายสายจะตอบรับ เสียงของจอมพลวีรยุทธ์ จันทราดังขึ้นอย่างเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา "Shadow...มีอะไร"
Shadow พูดด้วยน้ำเสียงเ็าและมั่นคงแต่แฝงด้วยความกดดันที่ซ่อนอยู่
Shadow "มีข้อมูลที่อยู่ของ PALMER46 หรือยัง"
จอมพล วีรยุทธ์จันทราหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา "ยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจน พวกเรากำลังตามล่ามันอยู่แต่ดูเหมือนมันจะซ่อนตัวได้เก่งเกินไป ตอนนี้รอคำสั่งจากฉันต่อไปอย่าเพิ่งเคลื่อนไหว"
Shadow ฟังคำตอบนั้นแล้วถอนหายใจเบาๆแต่ความมุ่งมั่นในสายตายังคงแน่วแน่
Shadow (เสียงหนักแน่น)"เข้าใจแล้ว จอมพล แต่คราวนี้อย่าให้พลาด…"
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา "ไม่ต้องห่วง Shadow ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้อีกแน่"
Shadow วางสายอย่างเงียบๆสายตาจ้องมองไปยังใบประกาศจับ PALMER46 ที่วางอยู่บนโต๊ะใบหน้าเ็าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ขณะที่แผนการล่าครั้งใหญ่กำลังเริ่มต้นขึ้น
970
