ตอนที่ 5 ตีไข่แตกแล้ว (1)
“ขอบคุณมู่จื๋อหลี่ที่ส่งของขวัญมานะครับ” ถังเหอยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าเบิกบานจนปิดไม่อยู่ กล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงกระจ่างใส
เ้าของร่างเดิมมีรูปลักษณ์เหมือนถังเหอทุกประการ กระทั่งเสียงของเขายังเหมือนเป๊ะ ทั้งคู่ต่างมีเสียงอบอุ่นอ่อนโยน แต่เวลาดีใจจะเปลี่ยนเป็เจื้อยแจ้วกังวานชัดขึ้นมา
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาอยากทำตัวให้ดูเป็ผู้ใหญ่และหนักแน่นสักหน่อย เขาจึงจงใจพูดเสียงต่ำ สุดท้ายก็แลกกับอาการคอบวมไปครึ่งเดือน พูดลำบากมาก ภายหลังจึงปล่อยเลยตามเลยไป
พอถังเหอเอ่ยปากครั้งนี้ ซับะุ[1]ที่เงียบมาตลอดในห้องไลฟ์ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาเสียที
‘กงบวกฉางได้จาง : ว้าว เ้าของช่องเสียงเพราะจัง เหมือนยังหนุ่มอยู่เลยนะเนี่ย’
‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง : เ้าของช่อง คุณเสียงเพราะแบบนี้ก็พูดเยอะๆ หน่อยสิ’
‘มู่จื๋อหลี่ : เ้าของช่องๆ คุณทำอะไรอยู่น่ะ’
ถังเหออ่านซับะุบนหน้าจอ รู้ว่านี่คือคนผู้ชมที่กำลังสื่อสารกับเขา จึงตอบกลับทีละคน “ขอบคุณครับ ผมจะพูดมากกว่านี้หน่อย กำลังทำโจ๊กมันหวานกับมันฝรั่งเส้นทอดแพอยู่ครับ”
‘มู่จื๋อหลี่ : โจ๊กมันหวานเหรอ มันฝรั่งเส้นทอดแพเหรอ พวกนั้นคืออะไรอะ ฟังดูน่ากินจัง (น้ำลายไหล.jpg)’
‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง : พี่ชายเ้าของช่องทำกินเองเหรอ มันกินได้จริงๆ ไหมอะ อร่อยไหม’
“อร่อยมากครับ” ถังเหอพูดคุยกับเหล่าชาวเน็ตไปพลาง จับตามองโจ๊กข้าวไปพลาง
เพราะเขามีอุปกรณ์ทำความร้อนเพียงชิ้นเดียว ทำได้แค่ทีละอย่าง ดังนั้นจึงต้องรอจนกว่าโจ๊กมันหวานจะพร้อม จึงเริ่มทำมันฝรั่งเส้นทอดแพได้
ขณะนี้โจ๊กข้าวเดือดพอดี ถังเหอใส่มันหวานหั่นเต๋าที่เตรียมไว้ลงไปในโจ๊กข้าว คนสองสามทีไม่ให้ติดหม้อ แล้วจึงต้มต่อไป
‘กงบวกฉางได้จาง : ขาวๆ นั่นอะไรเหรอ’
“ข้าวครับ” ถังเหอเงยหน้าขึ้นมาเห็นคอมเมนต์นี้พอดี ดวงตาฉายเค้าความประหลาดใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ตอบกลับอย่างใจเย็น
วัตถุดิบธรรมดาๆ อย่างข้าว ในโลกเดิมของพวกเขากระทั่งคุณหนูคุณชายผู้ที่ห้านิ้วไม่หยิบจับงานบ้านยังรู้จัก แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคนในโลกนี้จะไม่รู้จัก นี่แสดงให้เห็นว่าวัตถุดิบอาหารขาดแคลนขนาดไหน
พ่อครัวภัตตาทิพย์บรรลุเต๋าด้วยอาหาร
นับแต่ถังเหอจำความได้ เขาก็ฝึกฝนกับอาจารย์แล้ว คลุกคลีกับวัตถุดิบสารพัดอยู่ทุกวัน กล่าวได้ว่านอกจากอาจารย์แล้วก็วัตถุดิบนี่ละที่ใกล้ชิดกับเขาที่สุด
ตอนนี้เมื่อเห็นว่าคนไม่รู้จักวัตถุดิบกันเยอะขนาดนี้ ถังเหอก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย แต่ขณะเดียวกันก็มุ่งมั่นที่จะไลฟ์ต่อไปมากยิ่งขึ้น
หากตอนแรกถังเหอตัดสินใจไลฟ์เพื่อหาเงิน ตอนนี้เขาก็มีเป้าหมายเพิ่มมาอีกข้อ ซึ่งก็คือทำให้คนรู้จักวัตถุดิบกันมากขึ้น
‘กงบวกฉางได้จาง : ข้าวเหรอ แอบคาดหวังแฮะ’
‘ขอบคุณกงบวกฉางได้จางที่มอบดวงดาวสิบดวงให้เ้าของช่อง หวังว่าเ้าของช่องจะสู้ต่อไปนะ!’
เสียงประกาศในห้องไลฟ์ดังขึ้นอีกครั้ง ถังเหอได้รับของขวัญอีกหน ครั้งนี้หลังหักส่วนแบ่งแล้วเขาก็มีตั้งห้าเหรียญดาวแน่ะ สถานการณ์ดูจะดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว และถังเหอก็ยิ่งมีแรงผลักดันให้ไลฟ์ต่อไปในภายหน้าเช่นกัน
โจ๊กมันหวานจะสุกแล้ว ถังเหอไม่ได้เปิดฝา แต่ยกหม้อเล็กลงจากเตาแล้วปิดฝาไว้อบต่อด้วยความร้อนที่เหลือ จากนั้นเขาก็นำมันฝรั่งที่หั่นไว้ไปนึ่งในหม้อราวๆ สิบห้านาที
นำมันฝรั่งนึ่งที่นุ่มแล้วออกมา บดพวกมันทั้งหมดให้เละ เติมแครอทหั่น เกลือหนึ่งช้อนเล็กๆ แป้งหนึ่งช้อน แล้วผสมให้เข้ากัน
‘กงบวกฉางได้จาง : พี่ชายเ้าของช่อง พวกนี้อะไรอีกละเนี่ย’
‘มู่จื๋อหลี่ : ฉันรู้ สีเหลืองๆ นั่นคือมันฝรั่ง สีส้มๆ คือแครอท ส่วนขาวๆ นั่นคือ…’
ถังเหออ่านคำตอบของมู่จื๋อหลี่ คลี่ยิ้มบางแล้วพูดต่อ “มู่จื๋อหลี่พูดถูก สีขาวๆ นี่คือแป้งครับ”
‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง : ดูสวยจังเลย นี่คือจะทำมันฝรั่งเส้นทอดแพแล้วเหรอ’
“อื้อ” ถังเหอตอบกลับ สองมือจุ่มน้ำแล้วโกยมันฝรั่งบดที่ผสมเข้ากันแล้วขึ้นบนฝ่ามือ ปั้นมันเป็ก้อนแล้วกดให้แบน วางลงในกระทะที่เต็มไปด้วยน้ำมัน เกิดเสียง ‘ฉ่า’ ขึ้นหนหนึ่ง แล้วมันฝรั่งบดก็ััน้ำมันร้อน ตามมาด้วยกลิ่นหอมของของทอดโชยคลุ้ง
ถังเหอวางมันฝรั่งบดลงทอดในกระทะชิ้นแล้วชิ้นเล่าอย่างว่องไว พลิกกลับด้านเป็ระยะเพื่อป้องกันการไหม้
ขณะนี้ความสนใจของถังเหอกลับไปที่อาหารอีกครั้ง และเมื่อเหล่าผู้ชมที่ดูไลฟ์อยู่เห็นมันฝรั่งเส้นทอดแพสีเหลืองทองกรอบๆ ต่างคนก็ต่างนั่งไม่ติดที่กันแล้ว
เชิงอรรถ
^ คอมเมนต์จากผู้ชมที่วิ่งผ่านหน้าจอขณะดูวิดีโอหรือไลฟ์