นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

​สนามหญ้าที่โอบล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจี สลับสีกับดอกไม้ซึ่งถูกปลูกและดูแลอย่างพิถีพิถัน วินนี่จอมหึงควงแขนของคุณครูสาวภาวนาตรงเข้ามาหาทั้งคู่  ร้องตะโกนขึ้น “ห้ามจีบเมียของฉัน นายเอาเมียนายคืนไป ผู้กองเดฟ”

เสียงผู้คนพูดคุยกันในสนามหญ้าเรียกชื่อเด็กๆ ดึงดูดความสนใจของนิทตี้หันหน้ามองเด็กเล็กๆวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานกลางสนามหญ้า  วินนี่นั่งลงข้างเธอ พูดขึ้น “คุณหมอราชต้องการคุยกับคุณส่วนตัว”  ราชจูงมือของอัญญูเดินเข้ามาร่วมวงด้วย แต่ทว่านิทตี้ลุกขึ้นเดินเลี่ยงไปทางอื่นทันที มือของอัญญูกระตุกนิ้วมือราชให้หยุดก้าวตามเธอ “เธอไม่พร้อม อย่าบังคับเธอค่ะ ฉันขอขึ้นไปซักผ้าต่อค่ะ”  อัญญานารีบเดินกลับขึ้นตึกB

ราชก้าวเดินตามหลังอย่างกระชั้นชิด มือของคุณหมอคว้าข้อมือเธอไว้  “ผมขอคุยด้วยได้ไหม”  เสียงนกขับร้องแว่วให้ได้ยินเป็นพัก ๆ รวมถึงเหล่าผีเสื้อที่แข่งกันอวดปีกลายสวยของพวกมัน ทำให้ราชกับนิทตี้หยุดมองความงดงามของกลุ่มผีเสื้อ “ผีเสื้อกลางเมือง มีด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเดินเข้าไปในสวนดอกไม้ของเจ้าของคอนโดฯแห่งนี้ สายลมเริ่มพัดโชยมา ราชรู้สึกเย็นสบาย “นั่งตรงนี้ดีกว่าครับ” ราชเลือกที่นั่งท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้

“ผมขอเริ่มเรื่องเลย ผมขอโทษแทนอัญญานาความจริงเธอต้องการที่จะขอโทษคุณด้วยตัวเอง แต่ผมคิดว่า ผมจะอธิบายกับผู้หญิงที่ผมเคยแอบชื่นชม”  สายลมอ่อนๆพัดผ่านร่างของทั้งคู่เหมือนไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่ทว่าคำพูดที่คุณหมอกล่าวออกมา แววตาของนิทตี้เปลี่ยนไป “รู้ว่ามีคนรัก ยังแอบชื่นชมแบบลับๆ   อืม ไม่ดีนะคะ” คุณหมอคว้ามือของเธอมากุมไว้ “ฟังผมให้จบก่อนครับ ใช่ ผมเคยแอบชื่นชมคุณ หรือจะเรียกว่า หลงเสน่ห์ความงามของคุณก็ได้ ผมรู้ว่ามันคือความรู้สึกที่ผมไม่ได้รักจนหมดหัวใจ  ความจริงคุณคือคู่รักของคนอื่น  ผมทราบและไม่คิดจะล่วงเกินคุณแม้แต่อย่างใด ผมไม่เคยเจ้าชู้ ห้ามใส่ร้ายผมครับ เพียงแต่ผมซ่อนแววตาไม่เก่งเท่านั้นเอง”  นิ้วมือของราชบีบมือของเธอเบาๆ  “ ผมเคยแกล้งคุณที่หน้าห้องกายภาพบำบัด ผมขอโทษอีกครั้ง“ หญิงสาวยังจำได้ดี เธอแกล้งตอบกลับไปว่า “ลืมไปแล้วค่ะ คุณพี่เขย “ ราชยิ้มด้วยความพอใจในคำตอบที่ดูเหมือนเธอจดจำเหตุการณ์วันนั้นได้เป็นอย่างดี

“ก็ได้ผมยอมว่าความรักที่มีต่อคุณ มันคือความทรมาน ทุกครั้งที่ผมมองคุณอยู่ในอ้อมกอดของวินนี่  ผมทำใจได้ในที่สุด ก้าวข้ามความทรมานออกมาเพราะผมเจอ.......” แววตาของราชวาววาบเมื่อนึกถึงมาธูรคือหญิงในดวงใจในอ้อมกอด ทำให้ดวงตาของนิทตี้เบิกโตขึ้น “เจออะไรคะ ไม่เข้าใจค่ะ” เขาแบมือของเธอออกวางปลาโลมาน้อยตัวนั้น แล้วทาบมือของเขาลงบนมือของเธอ  “ผมจะเก็บความรักนี้ไว้ มันคือความรักที่ผมไม่มีวันจะลืมได้ เพราะผมไม่เคยตกหลุมรักใครเลย ผู้หญิงส่วนมากเดินเข้ามาหาผมเอง” บทสนทนาเริ่มเข้าจุดประสงค์ที่ราชต้องการอธิบายให้เธอเข้าใจ “ผมพูดเรื่องนี้ เพราะ วินนี่และเดฟ เรามีส่วนคล้ายกันคือ พวกผู้หญิงเดินเข้ามาหาพวกเราพร้อมข้อเสนอ เหตุนี้เองที่ผมเข้าใจวินนี่ในคืนที่เขาทะเลาะกับคุณอย่างหนัก เขาไม่เคยตกหลุมรักใครมาก่อนในชีวิต หรืออาจจะมีใครสักคนทำให้เจ็บปวดจนไม่กล้าเสียคุณไป  คุณคือผู้หญิงคนแรกที่เขารักหมดดวงใจครับ"

“ทำไมพูดแบบนี้ค่ะ ฉันไม่ได้ขอร้องให้ใครๆมารักฉันนะคะ “ ราชเสยเส้นผมของเขา  “ ความดีของคุณ มันคือเสน่ห์ที่หายากมาก แม้แต่อัญญานาไม่มีเท่าคุณ  ผมก็รู้ว่าเดฟก็ชื่นชมคุณเท่าๆผม แต่สิ่งเขาทำได้คือปกป้องคุณอยู่ห่างๆ ผมคือหมอที่ดูแลสุขภาพให้คุณ ส่วนวินนี่คือผู้ชายตัวจริงที่ครอบครองทั้งหัวใจและกายของคุณ เพราะเหตุนี้เดฟถึงชก วินนี่ในวันนั้น เพื่อเตือนสติเพื่อนรักว่าระวังเขาจะสูญเสียคุณจากความหึง วินนี่ก็รู้ดีว่าเดฟเตือนเขา พวกเราทุกคนรู้และเข้าใจความรู้สึกของแต่ละคนเป็นอย่างดี  คราวนี้คุณเข้าใจแล้วใช่ไหมครับ“

“คุณหมอจะพูดอะไรอีกไหมคะ “ ราชก้มหน้าจูบมือของเธอ  “ยกโทษให้อัญญานาได้ไหมครับ “ นิทตี้ดึงมือของเธอกลับ แต่ราชไม่ยอมปล่อย กุมไว้แน่น หยดน้ำตาของเธอร่วงลงบนฝ่ามือคุณหมอ “ไม่ร้องไห้ครับ” ร่างของเธอถูกดึงมาโอบหลวมๆ  “ คุณเหนื่อยมามากแล้ว ผมเข้าใจ คุณทำให้คนอื่นมากกว่าตัวเอง ผมสัญญาจะไม่ให้คุณต้องลำบากเพราะอัญญานาอีก“ นิ้วมือหญิงสาวปาดเช็ดหยดน้ำตา “ผมตกใจมากในเวลาที่เธอบอกว่าเปรมยังมีชีวิต ผมดีใจแทบตัวลอย แต่สักพักผมรู้สึกเสียใจหลังจากนั้น  นิตยา ...หัวใจผมเหมือนโดนก้อนใหญ่หินทับ  ผมโกรธเธอมาก เธอควรอุ้มลูกน้อยมาหาพ่อ ไม่ใช่หลบซ่อนแบบนั้น ผมรู้ว่าคุณน้อยใจในการกระทำของเธอหลายอย่าง ผมเองก็น้อยใจเธอหมือนกัน เธอเชื่อเพื่อนมากกว่าผม เธอปล่อยให้คนอื่นตัดสินผม ผมถามเธอในวันที่เราเจอกันเมื่อวันก่อนว่า ความรักในช่วง 2 ปีหายไปไหน จำได้แต่คำสุดท้ายที่ผมพูดเพราะความจำเป็นของผมในเวลานั้น  ผมขอให้คุณยกโทษให้เธอครั้งนี้ครั้งสุดท้าย  ส่วนเรื่องอื่นๆ ผมรับปากจะดูแลเอง  ขอกำลังใจจากคุณในฐานะ  เพื่อนและน้องเมียที่ผมรัก”

น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด ราวกับความเศร้าของเธอเก็บกักสะสมมานานเอ่อล้นออกมาจนหยุดไม่ได้ ริมฝีปากของเธอเม้มเข้า “ได้ค่ะ ฉันจะยกโทษให้พี่สาว ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเธอแพลงฤทธิ์หรือมีเลห์กลอะไร  ฉันจะไม่ช่วยเธอ ขอตอบแทนที่คุณหมอ ไม่ใช่สิ พี่เขยช่วยชีวิตฉัน ส่วนความรักที่พี่เขยเมตตา ฉันจะมอบคืนให้เจ้าสาวในวันแต่งงานของคุณหมอนะคะ ดีไหม ขอบคุณค่ะ“ คำมั่นคำสัญญาของเธอเหมือนฟ้าฝนขอร่วมเป็นสักขีพยาน สายฝนเทลงมาอย่างหนัก  ราชกุมมือของเธอวิ่งเข้ามาในใต้ตึก A  วิ่งต่อเข้าในลิฟต์ที่ลงมาจอดรอพอดี

นิทตี้กดกริ่งหน้าประตูพร้อมรอยยิ้มหวานเมื่อคู่หมั้นเปิดประตูกว้าง  ร่างของเธอสวมกอดนักบินหนุ่มทันที  “วันนี้ ฉันเรียนรู้หลายอย่างจากคุณหมอค่ะ “  วินนี่ส่งผ้าขนหนูให้ทั้งคู่ “ พี่เขยคะ”  ราชเงยหน้ามองเธออย่างสงสัย “ครับ” ราชเช็ดเส้นผมเปียกของเขาต่อ นิทตี้แหย่คุณหมอต่อ  ซักผ้าขนหนูผืนนี้คืนฉันด้วยค่ะ”  ราชกดศีรษะเธอเบาๆ  " จอมงกสุดๆ ผมไม่น่ารักษาให้ฟรีเลย”

วินนี่แทรกขึ้น “ผมจะเธอเอาไปซักฟอกได้หรือยังครับ “ ปลายผ้าขนหนูตวัดลงที่ท่อนแขนวินนี่   คุณหมอยักคิ้วให้ “อืม คุณหมออมิต้าบอกผมว่า ซักฟอกได้อย่างสบายๆครับ” วินนี่ช้อนร่างของเธอขึ้นมาหมุนไปรอบๆ

(ตอนต่อไปค่ะ - เรื่องราวของสามหนุ่มในวันอาทิตย์ที่ดูเหมือนคลี่คลาย แต่เรื่องวุ่นวายไม่รู้จบตามมาทุกครั้งค่ะ)