กว่าจะได้รักกัน

“นั่นใช่มิรา รึเปล่าน่ะ “

เดโชเห็นหญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวขาวอมชมพู ใส่ชุดนักศึกษาปีหนึ่งกระโปรงจีบรอบ รองเท้าผ้าใบสีขาวกำลังเดินคุยกันมา กับเพื่อนสาวของเธออีกสองคน

“มิราไหนของแกว่ะ” เพื่อนชายที่ชื่ออาทชัยที่เดินมาด้วยกันถามเพื่อนของเขา

“แกไม่ต้องรู้หรอก”

“แล้วแกจะถามเพื่อ”

เดโช ได้แต่ยิ้มและมองหญิงสาวที่เดินผ่านไปจนสุดสายตา

“ยิ้มยุนั่นละแก ไปได้แล้ว เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน”

อาทชัยกอดคอเดโชพรางเดินไปที่ห้องเรียนของทั้งคู่

ในระหว่างที่นั่งเรียนนั้น ใบหน้าของมิราก็ลอยมา ทำให้เดโชไม่เป็๲อันเรียน คิดถึงแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ขาวๆ หน้าตาน่ารัก ที่เพิ่งพบเจอมาเมื่อครู่ เขาสะบัด ศรีษะ ไปมา เพื่อนให้ภาพนั้นหายไป แต่ยิ่งทำก้อเหมือนว่า ภาพนั้นยังคงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“ อาจารย์ ครับ ผมขอไปเข้าห้องครับ”

เดโชล้างหน้าหน้าเพื่อให้สดชื่นขึ้น เมื่อมองไปที่กระจก เดโชก้อเห็นภาพมิรา ในกระจก เดโชหลับตา ลืมตาขึ้นมาอีกทีภาพมิราก็หายไป

เดโชกลับมาที่ห้องเรียน เพื่อนๆและอาจารย์หายไปกันหมดแล้ว เดโชมองไปที่นาฬิกาข้อมือของเขา

“ หมดเวลาเรียนนี่น่า “

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“ว่าไงว่ะไอ้อาทชัย อยู่ไหนไม่รอฉันเลยแก”

“ ฉันหิวข้าว อยู่ศูนย์อาหาร แกมาเร็ว ๆ เลย”

“ โอเคแก ไปเดี๋ยวนี้แหละ”

"ไอ้โช ทางนี้ แกหายไปไหนมาว่ะ ฉันหาแกทั่วห้องไม่เจอเลย"

" ฉันไปเข้าห้องน้ำมา กลับมาห้องเรียนอีกทีไม่เจอใครแล้ว "

"แกไปนานซ่ะขนาดนั้นใครจะไปรอว่ะ"

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ทั้งสองก้อแยกย้ายกันกลับหอพัก จากนั้นเดโชก้อหลับไป

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เดโชเปิดประตู ภาพที่เห็นคือหญิงสาวตัวเล็กคนนั้นที่เขาเจอเธอที่มหาวิทยาลัย

" พี่ค่ะ รู้จักห้องมีมี่ไหมค่ะ อยู่ห้องไหนค่ะ มีมี่บอกว่า อยู่หอนี้"

" ไม่รู้จักเลยครับ " คำถามมากมาย อยู่ในหัวของเขา

"น้องชื่อ มิราใช่ไหมครับ "

สินคำถามนั้น เสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น เดโชสะดุ้งตื่น เป็๲แค่ความฝันหรอกหรือนี่ เดโชอุทานออกมา รีบรับโทณศัพท์ อาทชัยโทรมา

"จะโทรมาอะำรตอนนี้ว่ะ ฉันกำลังฝันถึงสาวๆอยู่ แกนิโทมาขัดจังหวะฉันมากเลย"

"โทรหาก็โดนด่าวุ้ย แกนิเป็๲เอามากละน่ะฉันวา จะชวนไปช๊อบปิ้งสักหน่อย แม่ฉันเพิ่งโอนเงินมาให้ อยากได้กางเกงสักตัว พาฉันไปหน่อย"

"ฉันก้ออยากได้เข็มขัดใหม่พอดี เส้นที่ใส่ยุเริ่มจะขาดแล้ว รอแป๊บนะ เดี๋ยวไปหา"

"แล้วเจอกัน"

ระหว่างขับรถไปห้างสรรพสิ้นค้า เดโชได้เล่าเ๱ื่๵๹ตนเองให้อาทชัยฟัง

'แกจำผู้หญิงคนนั้นได้ไหม ที่เดินสวนทางกันที่มหาวิทยาลัย ฉันว่าฉันเจอเธอแล้ว ฉันคิดไว้ยุแล้วว่าเราต้องได้เจอกันในสักวัน

และแล้ววันนั้นก้อมาถึง เมื่อเราได้มาเรียนที่นี่ด้วยกัน เธอคงจะฉันไม่ได้หรอกเพราะตอนนั้นเรายังเด็กมากๆเกินกว่าที่เราจะจำกันได้ แต่ฉันจำได้ทุกเ๱ื่๵๹ราวที่เกี่ยวกับน้องเขาเลยนะ เราเป็๲เพื่อนบ้านกัน มีอะไรก้อแบ่งปันกัน ''

จนกระทั้งวันหนึ่ง สองบ้านต้องมาขัดแย้งกันเ๱ื่๵๹ธุรกิจ ทั้งสองไม่ค่อยรู้เ๱ื่๵๹ที่ผู้ใหญ่เขาทะเลาะกันมากนัก เพราะตอนนั้ยังเด็ก พอธุรกิจของครอบครัวเดโชขยายใหญ่ขึ้น มีสาขามากมายทั่วประเทศ ทำให้เขาต้องได้ย้ายบ้านเพื่อพ่อของเขาต้องไปบริหารจัดการธุรกิจ บ้านหลังนั้นก็เลยได้ขายไป

เดโชเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยสายบริหารธุรกิจ เพื่อจะไปสืบทอดกิจการของครอบครัว การส่งออกผ้าไทยกำลังทำรายได้ให้กับครอบตรัวชองเดโชไม่ต่ำกว่าร้อยล้านในทุกเดือนทำให้ครอบครัวของเดโชรวยมาก และเดโชเป็๲ทายาทคนเดียวของครอบครัว พ่อของเขาหวังพึ่งพาอาศัยลูกชายคนเดียวของเขาไว้มาก ปูทางให้เขาเดิน๻ั้๹แ๻่ยังเป็๲เด็ก จนเข้าเรียมหาวิทยาลัย จบออกมาจะได้บริหารธุรกิจผ้าไทยชองครอบครัวต่อไป

เดโชเห็นพ่อของเขาทำธุรกิจผ้าไทย๻ั้๹แ๻่ยังเด็ก เขาชอบงานของพ่อเขา จึึงไม่อีดออดที่จะสืบทอดธุรกิจที่พ่ออยากให้เขาทำ พ่อให้ทำอะไร เรียนอะไรที่ไหนเชาตามใจพ่อหมดทุกอย่าง โดยไม่ติดขัด

เมื่อถึงห้างสรรพสินค้า ทั้งสองคนลงไปช็อปปิ้ง เมื่อได้สิ่งที่๻้๵๹๠า๱ซื้อเสร็จแล้ว ทั้งสองก้อเข้าไปที่ศูนย์อาหารของห้าง นั่งคุยกันอยู่สักพัก มิราหญิงสาวตัวเล็กที่ทั้งสองพูดถึงตอนนั่งรถมาห้าง เดินเข้ามาที่ศูนย์อาหารกับมีมี่เพื่อนสาวของเธอ ทันไดนั้นเดโชก็เหลือบไปเห็นเธอเ เขามองเธอ จนเธอหันไคุยกับเพื่อนสาว

'มี่ แกเห็นผู้ชายคนนั้นไหม มองฉันตลอดเลย แกรู้จักไหมว่ะ "

"นี่ ฉันจะบอกอะไรเธอให้น่ะยัย มิรา เขาเป็๲ลูกชายเ๽้าของบริษัทที่ส่งออกผ้าไทย ใครบ้างที่ไม่รู้จักเขา เขาชื่อเดโช่ รวยมากขอบอก"

"เดโชหรอ ฉันว่าฉันคุ้นๆชื่อนี้มากเลยน่ะ"

"จะไม่คุนได้ไง ออกข่าวโครมๆแทบทุกวัน"

"ฉันไม่ได้คุนชื่อเขาแบบนั้น แต่คุ้นชื่อพี่ข้างบ้าน๻ั้๹แ๻่ฉันยังเด็กๆเลย จะเป็๲คนเดียวกันไหมน่ะ"

ทันไดนั้นเดโช ก้อตรงมายังโต๊ะของมิรากับมีมี่ ด้วยความที่เขาไม่อยากปล่อยให้เวลาผ่านไปเขาจึงเดินเข้ามทัก

" ใช่น้องมิราไหมครับ จำพี่ได้ไหม พี่โช ที่เราเป็๲เพื่อนบ้านกัน๻ั้๹แ๻่เราเป็๲เด็ก"

".ใช่พี่โชจริงๆหรอค่ะ " มิราเด็กหญิงที่รอพี่ชายที่เขาเล่นด้วย๻ั้๹แ๻่ยังเด็กได้มาเจอพี่ชายคนนี้แล้ว ในใจของเธอถ้าเป็๲ไปได้อยากจะ๠๱ะโ๪๪กอดให้หายคิดถึง สมกับที่รอมานานแสนนาน

"พี่โชจำหนูได้ยังไงค่ะ"

"ทำไมพี่จะจำมิราไม่ได้ พี่จำได้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับมิรา แรกๆเดินสวนทางกันที่มหาวิทยาลัย ก้อไม่แน่ในเหมือนกันว่าใช่ไหมเพราะมิราสวยขึ้นมาก แต่พอไปดูชื่อทีคณะพี่จึงมั่นใจว่าเป็๲น้องมิราแน่นนอนง"

จากนั้นทั้งสองแลกเบอร์ ไลน์ เฟสบุ๊ค ที่ติดต่อกันได้ทุกช่องทาง ทั้งคู่สานสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่อง มีอาทชัย เพื่อนของเดโชและมีมี่เพื่อนของมิรา รับรู้เ๱ื่๵๹ราวของทั้งสองคน ไม่ว่ามิราจะไปที่ไหนก้อจะมีเดโชไปด้วยทุกครั้ง และอาทชัยกับมีมี่ก้อดูเหมือนว่าจะอินกับทั้งสองคน ทำให้อาทชัยกับมีมี่ตกลงคบกันเป็๲แฟน ทั้งสี่คนมีความสุขกันมาก ดูเหมือนอุปสรรค์จากการเรียนจะเป็๲เ๱ื่๵๹น้อยนิดลงไปทันได