ตอนที่สิบสาม The World of your own
่วินาทีที่พวกเราเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
ผมคิดว่าผมพอเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วกับมุมมองของแอสทรัลบีอิ้งที่มองจักรวาลในฐานะที่พวกเขาอาศัยอยู่ผ่านกาลเวลาอันยาวนานกว่ามนุษย์จะเข้าใจได้
ผ่านมิติผ่านกาลเวลา
ราวกับมองว่ามนุษย์เป็แค่อุบัติเหตุเพียงเล็กน้อยแต่กลับเป็อุบัติเหตุที่ใกล้เคียงพวกเขาที่สุด
มี “ความชอบใจ”บางอย่างของแอสทรัลบีอิ้งที่มีตุ่์
ตามเนื้อเื่ก็มีคนที่กินเนืุ้์ด้วยกันที่ทำให้แอสทรัลบีอิ้งที่อาศัยอยู่กับคนนั้นชอบและรักผู้มีพลังพิเศษคนนั้นมาก
หากเราสามารถเรียกความรู้สึกที่อยากให้อีกฝ่ายใช้พลังทุกอย่างและสามารถเข้าใจทุกอย่างของแอสทรัลบีอิ้งว่า“ความรัก”ได้
การเชื่อมต่อกับ “ภริยา”นั้นก็ทำให้ผมััได้ถึง“ความรัก”ที่ลึกล้ำเช่นกัน
ผมคือเป้าหมายชีวิต คือสามี คือคนรักคือความรัก ของเธอ
หากผมสั่งให้เธอสู้กับแอสทรัลบีอิ้งเธอก็จะทำ
เพราะนั่นคือตัวตนของเธอ
แอสทรัลบีอิ้งนั้นไม่ผิดสัญญา
ผมสามารถรับรู้ได้ถึงทุกอย่างของเธอนั้นเมื่อร่างกายของเราประสานกัน
แอสทรัลบีอิ้งรักษาสัญญากับผมที่ให้ไวฟุ
ถึงกับจงใจในการที่จะเกลี้ยกล่อมผมโดยมอบ“โลก”ให้กับผมทั้งใบด้วย
พลังของเธอที่มีมากกว่าล้านล้านพลังพิเศษกับตัวผมที่มีแค่ความอยากว่าจะสร้างโลกและมิติแบบไหนประสานเข้าด้วยกัน
ห้วงมิติใหม่เกิดขึ้นจากความร่วมมือของเราสองคนที่แยกมิติออกเป็ส่วนตัว
และผืนดิน สายน้ำ ูเา ต้นหญ้าชายทะเล ปราสาทราชวังได้สร้างขึ้นจากความสามารถของไวฟุ..ไม่สิเซเรนิตี้และผมร่วมมือกัน
เป็มิติที่มีเพียงแค่สายน้ำทุ่งหญ้าและปราสาทและดวงอาทิตย์เทียมกับผมที่สามารถควบคุมสภาพอากาศและทุกอย่างของมิติและโลกนี้ได้
ผมมาอยู่ในสถานการณ์ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็ตอนจบของนิยายมหากาพย์ที่พระเอกกับนางเอกสร้างโลกใหม่และอยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไปได้เลยทีเดียว
แน่นอนผมจะรักษาท่อนที่ว่า
“เขาและเธออยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป”
เอาไว้ให้ได้แต่งานของผมพึ่งจะเริ่มเท่านั้น
อย่างแรกคือ
“ฮา ฮา ฮา”
ผมจับเซเรนิตี้ที่ร่างกายเปลือยเปล่ากลิ้งไปมาตามพื้นหญ้าสุดลูกหูลูกตาของมิตินี้
แน่นอนด้วยขนาดของมิตินี้จริงๆมีขนาดไม่ใหญ่มากนักแค่ประมาณประเทศเล็กๆประเทศหนึ่งเท่านั้น
แต่เราสามารถสร้างให้ใหญ่มากกว่านี้ในภายหลังได้
พวกเราสองคนกอดกันราวกับทั้งโลกนี้มีพวกเราเพียงสองคน...ซึ่งก็เป็อย่างนั้นจริงๆ
มือที่ขาวเนียนของเธอนั้นลูบมาที่แก้มของผมอย่างอ่อนโยนน้ำตาของผมที่ไหลออกมาได้รับการลูบให้จางหายไปอย่างแ่เบา
“มีความสุขใช่ไหมคะ..สามี?หรืออยากให้ดิฉันเรียกคุณว่าอะไรเ้าคะ”
เธอกล่าวถามผม
1K
