เทพมังกรเหนือปฐพี

ตอนที่57  สังหารอี่น่ำเทียน2

     ไม่นานนักที่บริเวณ้านหน้าประตูป้อมพยัคฆ์คำรามก็ปรากฏกลุ่มคนราวๆสองถึงสามร้อยกว่าคนขึ้นมา  เพียงแค่ดูจากการแต่งกายก็รู้ว่ามาจากสำนักเดียวกัน  แต่ละคนล้วนมีพลังยุทธที่สูงส่ง  

   โดยเฉพาะผู้นำที่ยืนอยู่ตรงกลาง  มันมีอายุราวๆหกสิบกว่าปีร่างสูงโปร่งมีหนวดเคราและเคราที่ใต้คางเล็กน้อย  นัยตาที่กลอกกลิ้งไปมาสะท้อนประกายวูบวาบ  ย่อมแสดงถึงระดับพลังที่อยู่ในขั้นสวรรค์ต้นๆแล้วเห็นกลิ่นอายแห่งพลังระเหยออกจากร่างมันจางๆ สะกดให้คนที่พบเห็นมันรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา

  มันก็คือเจ้าสำนักหมื่นนาคา  อี่น่ำเทียน  นั่นเอง

      เมื่อพวกมันมาถึงพลันมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่มีคนราวสองร้อยกว่าคนพลันก้าวออกมาจากด้านในของประตูใหญ่ของป้อมค่ายทันที  ผู้นำกลุ่มคืออ้วงพ้งและหวางเชี่ย นั่นเอง   แล้วทั้งหมดก็ออกมายืนประจันหน้ากัน

    “ฮ่าๆๆๆ  เรานึกว่าใครที่แท้ก็เป็นเจ้าของฉายาดาบใหญ่อ้วงพ้งนี่เองความจริงข้าก็รู้สึกเลื่อมใสในตัวเจ้าอยู่ไม่น้อยนะ”

    “ฮะๆๆๆย่อมเป็นการต้อนรับอันอบอุ่นดีเยี่ยมที่ข้าได้รับจากคนของท่านดอกที่ข้าประทับใจจนไม่ลืมเลือน”

    “ต้อนรับอันใดกันข้าย่อมไม่เข้าใจ  แต่ช่างเถอะไม่ต้องไปรื้อมันดอกที่มาวันนี้เนื่องเพราะต้องการชวนน้องอ้วงและน้องหวางมาเข้าร่วมทำงานใหญ่ด้วยกันดอก  ท่านย่อมได้ทั้งลาภและตำแหน่งที่สูงขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอนข้ารับรองได้   ไม่ทราบพวกท่านเห็นเป็นอย่างไร”

    “แต่เดิมพวกข้าก็ไม่ได้มักมากอันใดเช่นทุกวันนี้ก็ย่อมดีอยู่แล้ว  ได้แต่ขอขอบคุณในความหวังดีของท่านแล้ว”

    “เฮอะ! เจ้าพวกบัดซบเอ้ย มีสุราดีพวกเจ้าไม่ดื่มแต่ชอบดื่มสุราจับกรอก  อ้วงพ้ง หวางเซี่ย  พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าเป็นใคร  ใยพวกเจ้าไม่คิดให้ดีถึงผลที่จะตามมาหลังจากปฏิเสธความหวังดีของข้า”  สีหน้าของมันพลันปรากฏแววอำมเปลี่ยนเท่าทีมาเป็นการข่มขู่ในทันใด

    “เจ้าจิ้งจอกเฒ่า สาเหตุหนึ่งที่พวกเราปฏิเสธย่อมเพราะเรารู้ถึงเบื้องหน้าเบื้องหลังของเจ้าดอก” หวางเซี่ยพลันกล่าวตรงๆ

    “ดีเจ้าพวกหน้าตายข้ากลับอยากรู้นักว่าพวกเจ้ายังมีต้นทุนอันใดที่จะกล้ากำแหงกับข้าเช่นนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้มอบต่อหน้าข้าเดี๋ยวนี้ ”  

    กล่าวจบโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัวแต่อย่างใด   มันพลันกระแทกพลังฝ่ามืออันหนักหน่วงเข้าใส่หวางเซี่ยที่อยู่ใกล้และไม่ทันระวังตัวนั้นอย่างรวดเร็วรุนแรง  จนปรากฏว่าร่างของหวางเซี่ยที่มีพลังยุทธต่ำกว่ามันถึง 2 ระดับนั้นถูกกระแทกเข้าอย่างจังจนกระเด็นออกไปและกระอักโลหิตออกมากองโตทันที

    “จ  ะ  จ  ะ   เจ้า ! ๆ   ๆ  มันช่างอำมหิตนัก…”  หวางเซี่ยชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก   แล้วกระอักโลหิตออกมาอีกครั้งจนอ้วงพ้งต้องรีบเข้าไปสะกัดจุดห้ามโลหิตให้แล้วให้คนมาพยุงเขาไปยังด้านหลัง แล้วค่อยหันมา

    “นี่จึงเป็นตัวตนที่แท้จริงของจิ้งจอกเฒ่าบัดซบที่น่าตายอย่างท่าน"  มันกล่าวอย่างโกรธแค้นเป็นที่สุด   แล้วมันก็ชักดาบใหญ่น้ำหนักหนึ่งชั่งออกมาแล้วเดินช้าๆเข้าหาอีกฝ่าย

    พลันมีชายวัยกลางคนที่หน้าตาคล้ายจิ้งจอกคนหนึ่งพลันถลันเข้ามาหาอ้วงพ้ง

    “ท่านเจ้าสำนักเเค่นี้คงไม่ต้องถึงมือของท่านกระมังให้ข้าได้จัดการเถอะ”  มันต้องการสร้างผลงานเอาหน้าขึ้นมา

    “ไม่ต้องหรอกน้องฉื่อ ท่านถอยไปก่อน  เราขอจัดการกับมันเอง”  มันมองมายังอ้วงพ้งด้วยสายตาที่อำมหิตแวววาว

    “ตัวบัดซบที่น่าตาย  สุราคารวะเจ้าไม่ชอบเจ้ากลับชอบสุราจับกรอก  เราจะให้เจ้าตายทันที”

    พูดจบมีเสียงกระดูกมันลั่นดังเกรียวกราวขึ้นมาเห็นมือของมันพลันเปลี่ยนเป็นมือของอสูรปีศาจที่มีประกายสีดำมืดกระจายออกเป็นเส้นสายมีเสียงหวีดหวิวคล้ายปีศาจคร่ำครวญขึ้นมาอย่างโหยหวนแล้วพุ่งทะยานเข้าใส่อ้วงพงทันทีราวปีศาจร้าย

    “หัตถ์อสูรปีศาจกระชากวิญญาณ”  เสียงร้องอย่างแตกตื่นของหลายคนดังขึ้นมา

    อ้วงพ้งเห็นดังนั้นรีบทะยานถอยกลับอย่างแตกตื่นพร้อมสะบัดดาบใหญ่ต่อต้านเข้าใส่

 จนปรากฏมีเสียงเคร้งๆๆ  พลันดังตามติดขึ้นมา  แต่กระน้ันมันก็ยังหนีไม่พ้น  เห็นร่างมันโดนกระชากจนถลาล้มลงกระอักโลหิตสีดำออกมา

    “โอ มันถึงกับสำเร็จในวิชานอกรีตขึ้นมา  ดูท่าวันนี้ยากที่จะหลีกหนีจากหายนะได้แล้ว”อ้วงพ้งกัดฟันลุกขึ้นมาได้

    “ฮ่าๆๆๆๆๆ   เผามันให้วอด”มันพลันตะโกนก้องพร้อมกับโบกมือเป็นสัญญาณประหลาด

    แต่ทว่ามันต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงทันทีเมื่อไม่มีกระทั่งแสงไฟสักดวงที่จะถูกจุดขึ้นมาจากด้านที่มันให้สัญญาณไป  ตามแผนของมันนั้นเพียงให้สัญญาณเท่านั้นทุกจุดจะต้องกลายเป็นทะเลเพลิงมาในชั่วพริบตา

   ทันใดนั้นมันก็ต้องแตกตื่นจนหน้าซีดราวพบกับปีศาจร้ายเหงื่อออกท่วมตัวขึ้นมาเมื่อปรากฏเสียงท่องบทกวีโบราณดังมาจากด้านในป้อมค่าย  เสียงที่มันมิอาจลืมเลือนตลอดกาลพลันดังก้องกังวาลขึ้นมา

    “สรรพสิ่งล้วนก่อเกิดแต่ใต้หล้า          เทพอสูรมารต่างพากันระย่นย่อ

       มังกรทผันผ่านพริกทะยานขึ้นสู่ฟ้า        ปฐพีแซ่ซ้องดุจดั่งเทพแดนสวรรค์”

      ท่ามกลางความแตกตื่นของทุกผู้คนในที่นั้น  เห็นเงาร่างในชุดสีขาวที่มีผ้าสีขาวบางๆปิดบังใบหน้าซีกล่างเอาไว้  พลันล่องลอยมาในอากาศเหนือศีรษะพวกมันด้วยท่านั่งขัดสมาธิ

    “พญายมเหนือปฐพี” 

    มันพลันร้องอย่างตกใจออกมาสุดขีด  จนกระทั่งคนทั้งหลายที่แม้จะไม่ทราบความนัยยังต้องหวาดผวาขึ้นมาด้วย  สิ้นเสียงร้องนั้นมันพุ่งทะยานหนีข้ามเหล่าบริวารของมันออกไปทางด้านหลังอย่างสุดชีวิตขึ้นมา  เพียงวูบเดียวมันไปได้ร่วมร้อยวาแล้วจนมันคิดว่ามีโอกาสหนีรอดได้แล้วแท้ๆแต่มิคาดว่า

    ฉับพลันนั้นที่เบื้องบนของอากาศเหนือศรีษะของมันนั้นไม่ทราบว่าร่างที่นั่งขัดสมาธิชุดขาวนั้นมาถึงตั้งแต่ตอนไหนพลันมีแรงดึงดูดอันมหาศาลกระชากเอาร่างของอี่น่ำเทียนดูดกลืนหายไปในมิติแห่งพลังอันนั้นจนสาบสูญในทันที  ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องอันโหยหวนชวนขนลุก

    "อ้าก  ก     ก     ก…"

   จากนั้นทุกสิ่งกระทั่งคนคลุมหน้าชุดขาวก็พลันหายวับไปกับตาของคนทั้งหลายราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อนเลย 

    เพียงครู่เดียวหลังจากน้ันทุกคนพลันได้สติกลับมา  ในจำนวนบริวารของอี่น่ำเทียนมีคนที่หน้าคล้ายจิ้งจอกที่เคยได้ยินเรื่องราวของพญายมเหนือปฐพีมาก่อนเห็นเช่นนั้นมันรีบสั่งให้คนของมันหนีกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางเพื่อเอาตัวรอดทันที

    เหลือแต่พวกของอ้วงพ้งที่ยืนตะลึงแตกตื่นกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝันอยู่อย่างโง่งมอีกครู่ใหญ่จึงพากันกลับเข้าไปในป้อมค่าย  พออ้วงพ้งเข้าไปก็เห็นเด็กน้อยเล้งปวยยืนอยู่ข้างประตูใหญ่ด้านในคล้ายมันเพิ่งจะมาถึง

    “นี่!  อา! เด็กน้อยเจ้าออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไฉนกระทั่งเภทภัยยังไม่รู้จักกลัวแล้ว  นี่ถือว่าเจ้าโชคยังดีนะ ไม่เช่นนั้นคงได้ตกตายตามกันไปหมด"  

    “ผู้เยาว์โชคดีอันใดขอรับท่านผู้อาวุโส  ข้าเห็นเพียงตาเฒ่าขี้ขลาดนั่นพลันหนีตายไปอย่างลนลาน”

    “เฮ้อ…  เด็กน้อยเอ้ย  นั่นแหละที่ว่าเจ้าโชคดี  เพราะหากมันไม่หนีไปตายก่อนคาดว่าพวกที่นี่รวมทั้งเจ้าด้วยย่อมถูกมันฆ่าไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”  มันพูดพลางพาทุกคนเดินมาจนถึงห้องโถงของป้อมแล้ว  มันจึงสั่นคนไปนำสุรามาขับไล่ความมึนงง  ที่วันนี้เกิดขึ้นอย่างซ้ำซ้อน

    “พี่ใหญ่ท่านเคยได้ยินเรื่องพญายมอะไรนั่นมาบ้างไหม”  หวางเซี่ยถามขึ้นมา  ซึ่งเล้งปวยก็อยากรู้ไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

    “คล้ายเคยได้ยินมาว่าเรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อสิบปี  มีคนพูดถึงว่ามันปรากฏตัวขึ้นมาไม่นานราวๆสามเดือนก็หายไป  แต่ไม่ว่าวิชานี้ปรากฏเมื่อใดย่อมสะท้านสะเทือนในจิตใจของคนไม่รู้ลืมเลือน  ข้าก็พึ่งจะได้เห็นกับตาเป็นครั้งแรกนี่แหละแต่ก็ยังงงๆอยู่  กระทั่งเจ้าถามขึ้นมาถึงพอจะจับเป็นเรื่องราวขึ้นมาได้”  อ้วงพ้งกล่าวอย่าครุ่นคิด

    “ข้าว่าครานี้คงสะท้านสะเทือนขึ้นมาอีกแน่นอน” หวางเซี่ยคาดการออกมา

……

/โผล่มาอีตัวนะ  พญายมเหนือปฐพี  แต่อยู่ในแดนต่างมิติ