Accidentally in love : บังเอิญไปรักคนอย่างนาย

    ตอนที่ 6 แต่ละมื้อแต่ละDayของโนเอล

            #Noel part

            

                    อุ๊บบ!!! 

            กรี๊ดดดดด (ในใจ) ไคเลอร์ปิดปากฉันด้วยปากของเขาเอง จูบแรกของฉัน เสียให้เขาไปแล้ว ฮือออ แม่จ๋าาา..

            ฉันอึ้งไปครู่หนึ่งแล้ว หลังตั้งสติได้ ก็พยายามจะหันหน้าหนี แต่ไม่เป็๲ผล เขาเอามืออีกข้างมาบีบหน้าฉันไว้ ส่วนอีกมือจับข้อมือทั้งสองของฉัน รวบไว้๪้า๲๤๲ 

            “จะหุบปากได้ยัง” ไคเลอร์ผละออก

            "นาย....." ฉันเสียงจ๋อยไปเลย แถมยังชาๆอยู่ที่ปาก 

            -- ติ้ง! ชั้น G --

             จังหวะลิฟท์เปิดออก จังหวะนรกมากค่า มีผู้ชายยืนอยู่หน้าลิฟท์สองคนกำลังรอเข้าลิฟท์

            ซึ่งตอนนี้ฉันและไคเลอร์อยู่ในท่าที่ล่อแหลมชวนคิดลึก

            "เอ่อ...มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" ผู้ชายหนึ่งในนั้นพูดขึ้น

            ไคเลอร์มองหน้าเขาโดยที่ไม่พูดอะไร แต่ก็ยังไม่ปล่อยฉัน ที่อายจะแย่อยู่แล้ว

            "น้องผู้หญิงโอเคใช่ไหมครับ" เมื่อไม่มีเสียงตอบรับนอกจากสายตาของไคเลอร์แล้ว เขาจึงถามฉันอีกรอบ เพราะฉันแอบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไป

            ใช่ค่ะ ฉันอยากให้ช่วยมาก จังหวะนี้แหละ

            "ช่วยดะ..."

            "เมียฉันไม่มีอะไรให้นายต้องช่วย" ไคเลอร์พูดขัดขึ้นมา และมองพวกเขาด้วยสายตาที่่ดุดันไม่เกรงใจใคร

            "หาาาา!!!!" ฉันถึงกับร้องเสียงหลง ด้วยความ๻๠ใ๽และอึ้งยิ่งกว่าเดิม ฉันรีบสะบัดไคเลอร์ออกทันที

            "เอ่อ ....." ชายคนนั้นยังไม่ทันพูดอะไร ไคเลอร์ก็จับข้อมือฉันแล้วเดินแทรกเขาสองคนออกไปอย่างรวดเร็ว

            "เฮ้ย ไอ้น้องรหัส ฉันไม่ใช่เมียนายนะ นายพูดแบบนั้นได้ไง ฉันเสียหายนะ" ฉันโวยวายระหว่างที่เขากำลังลากฉันไป ฉันไม่รู้จะด่ายังไงจริงๆ

            "น่ารำคาญ บอกให้เงียบดีๆไม่ชอบ ก็ต้องเจอแบบนี้แหละ และก็หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรอีก"

            "แต่...." ฉันกำลังจะเถียง ไคเลอร์หยุดเดินทันที แล้วมองตาเขียวมาที่ฉัน (เอิ่ม…หยุดก็ได้วะ)

            น่ากลัวชะมัด ฉันเงียบและจำใจเดินตามเขาไปที่ลานจอดรถ เขาเดินตรงมาที่รถสปอร์ตสองประตูสุดหรู สีดำเงาทั้งคัน กระจกฟิล์มดำสนิท 

            นี่ถ้าฉันโดนฆ่าในรถ คงไม่มีคนเห็นแน่ๆ

            "ขึ้นรถ!!!" เขาเปิดประตูรถออก และบอกให้ฉันขึ้นรถ

            พลั่ก!!!! ปึ้ง!!!!

            "โอ้ยยย!!!" เขาผลักฉันไปในรถและปิดประตูรถใส่ ฉันกำลังจะก้าวขึ้นเองแล้วแท้ๆ ตาบ้าเอ้ย

            นี่จะรอกันก่อนไม่ได้เลยหรือไง 

            บรื้นนนนนนนนน ~ เขาขับรถออกไปทันทีด้วยความเร็ว

            กรี๊ดดดดด (ในใจ) ตอนนี้ฉันหลับตาปี๋ นั่งเกร็งเกาะสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น ไม่กล้าปริปากอะไรออกไปเลย เขาทำฉันหลอนไปหมด ทั้งจูบ ทั้งผลัก ฮือออ

            Rrrrrr ~ ???? เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

            ไคเลอร์กดรับสายที่หน้าจอตัวรถ เขาคุยโดยไม่สนว่าฉันจะได้ยินเลย เปิดเผยจริงๆพ่อคุณ

            (ฮัลโหล ไอ้ไคล์อยู่ไหนวะ)

            "มีอะไร"

            (เจอกันหน่อยไหมเพื่อน มึงกับกูสองวันแล้วนะ)

            "กูให้มึงพักคอสองวันนี่ห้าวอีกแล้วหรอวะ"

            (มา-หา-กู-หน่อย-ครับ-เพื่อน-ที่-เดิม!)

            "ไม่-ไป!"

            (อะไรวะ ไม่ใช่ติดหญิงแล้วลืมกูหรอกนะ)

            "คนอย่างกูมีแต่หญิงติดต่างหาก ไว้เจอกันวันหลัง"

            — เหอะ! — ฉันหมันไส้ เลยเผลอเสียงหลุดเข้าไปในสายของเขา ว้ากกก!!เขาหันมาตาขวางใส่ฉันแล้ว

            (นั่นไง! ว่าแล้วเชียว งั้นกูไม่กวนมึงก็ได้)

            "เออๆ เดี๋ยวกูไป"

            ติ้ด! เขากดวางสาย และทำสีหน้าเหมือนรำคาญคนในสาย

            เขาคงไม่ได้จะพาฉันด้วยหรอกนะ พรุ่งนี้ฉันมีเรียนเช้าด้วย

            "นายจะไปส่งฉันก่อนใช่ไหม"

            "......." เขาเงียบไม่สนใจสิ่งที่ฉันกำลังพูดเลย

            "เออ ฉันยอมก็ได้ พรุ่งนี้ฉันมีเรียนเช้านะ นี่มัน 4 ทุ่มแล้ว" ฉันตัดปัญหาด้วยการยอมๆเขาไปดีกว่า

            เขาไม่ตอบ.. ๱๫๳๹า๣ประสาทชัดๆ ยิ่งคุยยิ่งโมโห ฉันเลยเงียบตลอดทาง

            "นี่ๆๆ ตื่นได้แล้ว"

            "อืมมม..." ฉันเสียงงวยเงีย แล้วรู้สึกเหมือนมีใครมาจิ้มๆที่แขน ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น

            "ลงไปได้แล้ว หรือจะไปต่อกับฉัน" ไคเลอร์ยืนเท้าประตูรถก้มมองมาที่ฉัน พร้อมยื่นโทรศัพท์ให้

            เอ๊ะ ฉันลืมไปเลยว่ายังอยู่ในรถของไคเลอร์ คงจะเผลอหลับไป ค่อยยังชั่วที่เขาพามาส่งที่คอนโด ไม่น่าคิดทึกทักไปเองเลยเรา

            "เชิญนายไปคนเดียวเถอะ" ฉันค่อยๆลุกออกจากรถ และคว้าโทรศัพท์ในมือเขามา

            ไคเลอร์ไม่พูดอะไร เขารีบกลับขึ้นรถ และขับออกไปทันที

            --Noel part End--

            ปึง ปัง ๆ ๆ เสียงดังที่หน้าประตูห้องของโนเอล

            โนเอลที่กำลังหลับอยู่ ถึงกับสะดุ้งตื่น

            "ไอ้ยย ใครมันมาทำอะไรที่หน้าประตูห้องฉันเนี่ย" โนเอลบ่น และค่อยๆลุกจากเตียงไปที่ประตู

            เสียงปึงปังๆ เหมือนคนพยายามเปิดประตูยังดังไม่หยุด

            "ใครคะ ถ้ามารบกวนฉันโทรแจ้งนิตินะ"

            "เปิดเดี๋ยวนี้ อึกๆ" เสียงผู้ชายจากด้านนอก

            โนเอลส่องไปที่ตาแมว ก็เห็นหน้าตาสุดคุ้นเมาจนแทบประคองตัวไม่ไหว ทำท่าจะทุบประตูอยู่หน้าห้องของเธอ

            "นายนี่เอง แต่นี่มันห้องฉันโว้ย ห้องนายอยู่ข้างๆต่างหาก" โนเอล๻ะโ๠๲ผ่านประตู

            "ฉันบอกให้เปิด เธอกล้าเข้าห้องคนอื่นแล้วล็อคหรอวะ" เขาเริ่มโวยวาย

            "นี่ห้องฉันนะ นายบ้าหรือป่าว เมาแล้วก็ไปนอนซะ เมาแล้วจำห้องผิ..เอ๊ะ" โนเอลที่กำลังตอบโต้อีกฝ่ายชะงัก เพราะยิ่งพูดก็เหมือนเริ่มเข้าตัวเธอเอง

            (ฉันก็เคยนี่หน่า เกือบแล้วเชียว) โนเอลคิดในใจ

            คนเมาที่อยู่หน้าห้องก็ยังโวยวายไม่หยุด จนโนเอลทนไม่ไหว ต้องเปิดประตู

            ทันทีที่เปิดประตู พลั่ก!!!

            ร่างสูงก็ล้มใส่โนเอลจนลงไปนอนที่พื้นทั้งคู่

            "โอ้ยย หัวฉันเกือบฟาด เจอนายนี่มีแต่เ๹ื่๪๫จริงๆ ฮึบ!!" โนเอลพยายามดันไคเลอร์ขึ้น แต่ก็แทบไม่ขยับเลยเพราะตัวเขาใหญ่มาก

            ตอนนี้เขานอนทับโนเอลอยู่ ลมหายใจของเขาปะทะที่คอของโนเอลจนขนลุก…



    ********************

    ฝากคอมเมนต์เป็๲กำลังใจให้ด้วยนะคะ