บริหารรักกับเหล่าพระเอกAV

เช้าวันต่อมา

ณ ห้องพักฝ่ายชายชั้น 8 เวลา 08.30 นาฬิกา

- ซาโตชิ talk -

แอ๊ด~

วิ้ง~ วิ้ง~

"อ่าว...อรุณสวัสดิ์น้องรัก~ ตื่นเช้าจังนะ (^0^)"

วิ้ง~ วิ้ง~

"พี่ก็ตื่นเช้าเหมือนกันนะครับ (^_^)" ถามว่าพวกเรากำลังทำอะไรอยู่นะเหรอ...ก็กำลังมีความสุขสุดๆยังไงละ~ หลังจากที่พวกเราไปหาฮาจิมะเมื่อคืนก็ได้รางวัลสุดพิเศษกลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว นั้นทำให้พวกเรายิ้มหน้าบานตลอดเวลาทั้งตอนเดิน ตอนนอน ตอนแปรงฟันหรือว่าตอนดื่มน้ำก็ยังยิ้มไม่หุบ เสมือนโลกแห่งนี้กลายเป็๞ทุ่งลาเวนเดอร์ของพวกเรานั้นเอง~

"นายจะบอกเ๱ื่๵๹นี้กับเฮอิจิมั้ยน้องรัก~ (^0^)"

"แน่นอนครับพี่ อยากเห็นสีหน้ามันจริงๆว่าจะรู้สึกยังไง... :)"ซาโตรุเปลี่ยนจากยิ้มมีความสุขเป็๞ยิ้มชั่วร้ายแทนในพริบตาเดียว เขาคงจะสะใจมากที่นำฮาอิจิไปก้าวหนึ่ง ผมไม่ได้แข่งขันกับใครอยู่แล้วจึงไม่อยากอวดเท่าไหร่ อยากเก็บเอาไว้เป็๞ความทรงจำมากกว่า

"อ่าว? พวกนายตื่นแล้วเหรอ"ผมกับซาโตรุกำลังเดินไปที่ลิฟต์เพื่อลงไปยังห้องอาหาร ระหว่างทางก็เจอบาจิกำลังยืนรอลิฟต์ก่อนอยู่แล้ว ผมกับซาโตรุจึงเดินไปเกาะไหล่บาจิคนละข้างและพูดพร้อมกันเหมือนนัดกันไว้

"อรุณสวัสดิ์บาจิ~(^0^)/อรุณสวัสดิ์บาจิ (^_^)"

"หะ? พวกนายเป็๲อะไรกัน??"บาจิถึงกับเบิกตากว้างที่จู่ๆพวกเราแปลกไปขนาดนี้ ระหว่างนั้นประตูลิฟต์ถูกเปิดออกพอดีทำให้พวกเราเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างพร้อมเพรียง

"วันนี้พวกเรามีความสุขสุดๆเลยกลั้นไว้ไม่อยู่ยังไงละ~ (^0^)"

"แล้วไปเจออะไรมาถึงมีความสุขขนาดนั้น?"

"ไม่บอก~"

ติ๊ด!

สัญญาณลิฟต์ส่งเสียงว่าถึงที่หมายแล้ว พวกเราจึงก้าวเท้าเดินออกมาจากลิฟต์ตรงไปยังห้องอาหารพร้อมเปิดประตูออกกว้างๆและกล่าวทักทายคนอื่นในห้องอาหารดังลั่น

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน~ วันนี้ขอให้มีแต่ความสุขนะ (^0^)"

"สวัสดีครับทุกคน ทานอาหารให้อร่อยนะครับ (^_^)"

แก๊ก!

เมื่อกล่าวทักทายเสร็จ เคย์ที่กำลังจับส้อมกินสปาเก็ตตี้ปล่อยส้อมหล่นทันทีเมื่อเห็นพวกเรา ส่วนเฮอิจิที่กำลังกดน้ำดื่มก็หันมาทำตาโตใส่อย่างไม่อยากจะเชื่อกับภาพตรงหน้า ส่วนบาจิไม่ได้สนใจพวกเราแล้วจึงเดินเลี่ยงไปสั่งอาหารแทน

"แหม...อารมณ์ดีกันแต่เช้าเชียว มีเ๱ื่๵๹ดีๆหรือไง (^^)"

"อี้อวกอายอีเอ้าอันอือไออะ!(นี้พวกนายผีเข้ากันหรือไงหะ!)" เฮอิจิเดินเข้ามาหาพวกเราอย่างสงสัยใคร่รู้ ส่วนเคย์โวยวายไม่ได้ศัพท์เพราะกำลังเคี้ยวสปาเก็ตตี้อยู่เต็มปาก

"มีสิ~ และเป็๲เ๱ื่๵๹ที่นายน่าจะอิจฉาน่าดู (^^)"ซาโตรุเป็๲ฝ่ายเริ่มก่อนพร้อมส่งยิ้มกวนประสาทให้ นั้นทำให้เฮอิจิเลิ่กคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมโยกตัวไปมาอย่างตื่นเต้น

"อะไรเหรอๆ อยากรู้แล้วสิ~"

"เอียงหูมาสิ (^^)" เมื่อพูดจบเฮอิจิจึงเอียงหูข้างหนึ่งไปทางซาโตรุอย่างตื่นเต้น ผมไม่รู้ว่าซาโตรุบอกอะไรบ้างแต่หลังจากนั้นสีหน้าเฮอิจิเริ่มนิ่งไปอย่างเห็นได้ชัด เขาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในรูหูตัวเองจึงหันมาจ้องหน้าซาโตรุอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

"จริงดิ! นี้พวกนายไม่ได้บังคับเขาใช่มั้ย? (0.0)"

"จริงสิ! พวกเราแค่อยู่นิ่งๆก็ได้มาแล้ว เฮ้อ~เป็๲คนดีก็แบบนี้แหล (^^)" เมื่อได้ยินแบบนั้นเฮอิจิเริ่มทำหน้าเสียใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนมายิ้มแสยะอย่างชั่วร้ายพร้อมชี้หน้าซาโตรุอย่างคาดโทษ

"รอบนี้นายชนะ แต่รอบหน้าฉันจะชนะให้ดู :)"

"แล้วจะรอดูนะครับ (^^)" ต่างคนต่างพูดเย้ยหยันกันและกันก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายไปคนละทาง ผมกับซาโตรุเดินมาสั่งอาหารส่วนเฮอิจิกลับไปเลือกน้ำตรงตู้หยอดเหรียญอีกครั้ง สองคนนี้เขาชอบแข่งขันกันตลอดเลยแหะ ไม่แปลกใจที่จะมีเ๱ื่๵๹ทะเลาะกันบ้าง

ครืน~

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน~"และแล้วบุคคลสำคัญก็มาถึง คนที่เดินเข้ามาเป็๲คนสุดท้ายคือฮาจิมะนั้นเอง เขาถือเอกสารจำนวนหนึ่งมาด้วยนั้นทำให้พวกเราสองพี่น้องรีบปรี่เข้าไปช่วยถือคนละมืออย่างรู้งาน

"พวกเราช่วยถือนะครับ (^^)"

"ขอบใจนะ วางไว้ตรงโต๊ะนั้นแหล"

"ฮาจิมะมีเ๹ื่๪๫จะถาม!"เฮอิจิที่เห็นฮาจิมะมาพอดีก็รีบวิ่งเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ นั้นทำให้ผมกับซาโตรุต่างยืนมองว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

"มีอะไรเหรอครับ?"

"นาย...ให้รางวัลกับพวกนี้จริงๆเหรอ!"เฮอิจิพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อพร้อมชี้นิ้วมาทางพวกเรา นั้นทำให้ฮาจิมะหันมามองค้อนพวกเราทีหนึ่งก่อนจะกลับไปพูดกับฮาจิมะอีกครั้ง

"พวกนายนี้อย่าไปบอกคนอื่นสิ! แต่ก็นั้นแหลผมเป็๲คนให้รางวัลพวกเขาเองครับ"

ตุบ!

เมื่อฮาจิมะพูดจบเฮอิจิก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันที นั้นทำให้ซาโตรุแอบหัวเราะคิกคักอย่างสะใจพร้อมเดินเข้าไปหาฮาจิมะด้วยสีหน้าแจ่มใสเหมือนเดิม

"ไปกินข้าวกันดีกว่า อย่าไปสนใจเขาเลย (^^)"

"อะ! ได้ๆ งั้นผมไปก่อนนะครับ"ฮาจิมะกล่าวลาเฮอิจิพร้อมเดินตามซาโตรุไป ผมจึงรีบเดินตามพวกเขาไปด้วยจนมาหยุดที่หน้าเมนูอาหาร โอ้! วันนี้มีข้าวไข่ข้นด้วยนี้! กินดีมั้ยนะ...หรือจะเอาข้าวหน้าเนื้อเหมือนเดิมดี...

"ซาโตชิ วันนี้นายต้องถ่ายหนังแล้วสินะ" จู่ๆฮาจิมะก็พูดขึ้นพร้อมมองเมนูอย่างใจจดใจจ่อ นั้นทำให้ผมเผลอกลืนน้ำลายเล็กน้อยเพราะกลัวว่าเขาจะตามมาดูตอนถ่าย ไม่นะ! อย่ามาเลยนะครับ!!

"อะ! ใช่ครับ"

"พยายามเข้าละ เดี๋ยวว่างๆจะไปดู--"

"ไม่ต้องครับ! คือ...ผมไม่อยากให้พี่มาดูตอนแสดง มัน...น่าอายครับ (.///.)"

"อ่าว? ทีคนอื่นยังดูได้เลย (-3-)"

"ผม...เขินพี่นี้น่าเวลาพี่มอง ก็เลยไม่อยากให้ดูครับ"

"ก็ได้ๆ จะไม่ไปทำให้เสียสมาธิละกัน แล้วซาโตรุละให้ไปดูได้มั้ย?"

"อยากมาก็มาได้ ไม่ได้ว่าอะไร (-///-)"

"งั้นเดี๋ยวเสร็จงานจะแวะไปหานะ (^^)" ผมเหลือบมองหน้าซาโตรุอย่างดุๆว่าทำไมต้องให้เขามาด้วยเพราะซาโตรุถ่ายชั้นเดียวกับผม! ถ้าเกิดฮาจิมะเดินผ่านหน้าห้องแล้วเห็นผมๆจะทำยังไงละ!!

"แต่ว่าวันนี้พวกนายดูสดใสกันจังนะ" ฮาจิมะสังเกตเห็นพวกเราเปลี่ยนไปจึงทักขึ้น นั้นทำให้ผมกับซาโตรุรีบหันหน้าหนีฮาจิมะทันทีเพราะกลัวจะถูกล้อเ๱ื่๵๹เมื่อคืน อ่า...ถึงจะเป็๲แค่การกระทำเล็กๆแต่มันมีความสุขนี้น่า~

"ก็คง...ดูแลตัวเองดีขึ้นมั่ง (-///- )/(.///.)"

"เหรอ~ ไม่ใช่ว่าดีใจเ๱ื่๵๹เมื่อวานอยู่หรือไง~"

"ป่าวสักหน่อย! ของแบบนั้นใครเขาดีใจกัน (-///- )/(.///.)"

"อ่าว...งั้นวันหลังไม่ทำให้แล้วนะ"

"อ่ะ!/เดี๋ยวก่อน!"พวกเราสองคนเผลอพูดเสียงหลงขึ้นมาจนทำให้ฮาจิมะเลิ่กคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ผมกับซาโตรุมองหน้ากันอย่างรู้ใจพร้อมพูดออกมาด้วยความรู้สึกจากใจจริง

"ก็ดีใจแหล แค่ยังรู้สึกเขินๆนิดหน่อย(-///-)"

"ผมก็...เหมือนกันครับ (.///.)"

"ฮ่าๆๆ โอเคเข้าใจแล้ว จะทำให้บ่อยมากขึ้นแล้วกันนะ (^^)" เมื่อพูดจบผมจึงเงยหน้ามองซาโตรุอีกครั้ง เขาก็หันมามองผมเช่นกันพร้อมเดินตามหลังฮาจิมะไปแบบเงียบๆ ตอนนี้เหมือนผมกับซาโตรุต่างตกอยู่ในเงื้อมมือของฮาจิมะโดยไม่รู้ตัว แม้อยากถอนตัวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งหลงมากเท่านั้น จนสุดท้ายถ้าขาดเขาไปพวกเราคงเสียใจไม่น้อย....

.

.

.