ตอนที่ 29
Shotgun
ตู้มมม!!!
ประตูเหล็กของห้องรักษาความปลอดภัยะเิกระจายทันที เศษโลหะปลิวทั่วห้องพร้อมเสียงคำรามต่ำอันน่าขนลุกของ Devourer ร่างขนาดมหึมาของมันค่อยๆ คลานผ่านช่องประตูเข้ามาช้าๆ แขนทั้งหกกางออกเหมือนแมงมุมั์ ขณะที่ปากกลางอกยังคงเต็มไปด้วยใบหน้ามนุษย์ที่กำลังกรีดร้องอย่างทรมาน
กรรรรรรร…
ดวงตาสีขาวของมันจ้องนนท์เขม็ง
เหมือนนักล่าที่มั่นใจว่าเหยื่อไม่มีทางหนีแล้ว
แต่ครั้งนี้—
นนท์ไม่ได้ถือปืนพกอีกต่อไป
มือของเขากำ Shotgun M870 แน่น ดวงตาเย็นลงอย่างชัดเจน ขณะที่ปลายกระบอกปืนค่อยๆ ยกขึ้นเล็งไปยังหัวของ Devourer
ติ๊ง!
[ระบบช่วยเล็งปรับตามอาวุธ]
[อัตราความเสียหายต่อเป้าหมายชีวภาพเพิ่มขึ้น]
“ลองนี่หน่อย…”
นนท์กัดฟันแน่น
แล้วเหนี่ยวไกทันที
ตูมมม!!!
เสียงปืนลูกซองะเิลั่นทั้งห้อง
แรงสะท้อนกระแทกแขนของนนท์จนชาไปทั้งข้าง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับรุนแรงกว่าปืนพกหลายเท่า ะุลูกปรายพุ่งเข้าที่หน้าอกของ Devourer เต็มแรง
ฉัวะ!!!
เนื้อสีดำะเิกระจาย เืและเศษชิ้นเนื้อสาดทั่วกำแพง เสียงกรีดร้องของใบหน้ามนุษย์ในอกมันดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง
กรรรรรรรร!!!
Devourer ถอยหลังทันทีเป็ครั้งแรก
ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโกรธจัด
“ได้ผลจริง!”
นนท์หายใจแรงขึ้นทันที
แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ—
แผลบริเวณหน้าอกของ Devourer ก็เริ่มขยับ
เนื้อสีดำจำนวนมากกำลัง “งอกกลับ”
ติ๊ง!
[Rapid Regeneration ทำงาน]
[คำแนะนำ : ทำลายจุดสำคัญต่อเนื่อง]
“เวรเอ๊ย…”
ฟื้นตัวเร็วเกินไป
ฟึ่บ!!!
Devourer พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
แต่คราวนี้ นนท์เริ่มตามการเคลื่อนไหวทันแล้ว เขาก้าวหลบกรงเล็บที่แทงเข้ามา ก่อนจะหมุนตัวเหนี่ยวไกใส่ด้านข้างหัวของมันทันที
ตูมมม!!!
หัวของ Devourer ะเิไปครึ่งซีก เืสีดำกระเซ็นเต็มเพดาน ร่างขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับตู้เหล็กจนพังถล่ม
ติ๊ง!
[โจมตีจุดอ่อนสำเร็จ]
[โบนัสแต้มเอาตัวรอด +200]
แต่ถึงอย่างนั้น—
มันยังไม่ตาย
กรรรรร…
เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากครึ่งหัวที่เหลืออยู่ กล้ามเนื้อบริเวณคอเริ่มดิ้นเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังงอกขึ้นใหม่
สัตว์ประหลาดนี่…
ฆ่ายากเกินไป
ตู้ม!!!
กรงเล็บขนาดใหญ่ฟาดเข้าที่พื้นห้องจนแตกกระจาย เศษคอนกรีตปลิวใส่ใบหน้าของนนท์จนเืซิบ ขณะที่ Devourer ใช้แขนทั้งหกยันพื้นแล้วพุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างคลุ้มคลั่ง
เร็วกว่าเดิมอีก
นนท์รีบยิงสวนทันที
ตูมมม!!!
ะุลูกซองะเิใส่แขนด้านหน้าของมันจนขาดกระเด็นไปข้างหนึ่ง เสียงกรีดร้องดังลั่นทั้งห้อง แต่แรงปะทะจากร่างมหึมายังคงพุ่งเข้ามาไม่หยุด
ตู้ม!!!
นนท์ถูกชนเต็มแรง
ร่างกระเด็นไปกระแทกผนังจนแทบหายใจไม่ออก ปืนลูกซองเกือบหลุดจากมือ เืไหลลงจากหน้าผากทันที
ติ๊ง!
[ผู้ใช้งานได้รับความเสียหายหนัก]
[สภาพร่างกาย : 61%]
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวอีกครั้ง
แต่ Devourer กลับไม่รีบโจมตีต่อ
มันค่อยๆ คลานเข้ามาช้าๆ
ก่อนที่ปากกลางอกจะอ้าออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ
และในนั้น—
ใบหน้าของมนุษย์คนหนึ่งกำลังดิ้นอยู่
ดวงตาของนนท์เบิกกว้างทันที
เพราะใบหน้านั้น…
คือ “วายุ”
“ช่วย… ฆ่าฉันที…”
เสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกลางอก
หัวใจของนนท์หยุดเต้นไปชั่วขณะ
“ไม่จริง…”
ใบหน้าของวายุเต็มไปด้วยเืและเนื้อสีแดง ดวงตาเต็มไปด้วยความเ็ป ราวกับยังมีสติหลงเหลืออยู่จริงๆ
“มัน… เอาวายุไป…”
กรรรรรรร!!!
Devourer คำรามลั่นทันที ราวกับกำลังสนุกกับปฏิกิริยาของนนท์ ก่อนที่ใบหน้าของวายุจะถูกกลืนหายกลับเข้าไปในเนื้อสีแดงอีกครั้ง
ติ๊ง!
[ตรวจพบความผันผวนทางอารมณ์รุนแรง]
[Will of Survivor ตอบสนอง]
บางอย่างในตัวนนท์ขาดสะบั้นทันที
ความกลัว
ความลังเล
ความเหนื่อยล้า
ทั้งหมดถูกแทนที่ด้วย “ความโกรธ”
ชายหนุ่มลุกขึ้นช้าๆ เืไหลทั่วร่าง ดวงตาเย็นเฉียบผิดปกติ ขณะที่มือกำ Shotgun แน่นจนเส้นเืปูดขึ้น
ติ๊ง!
[เงื่อนไขพิเศษตรงตามข้อกำหนด]
[ปลดล็อกสกิลชั่วคราว : Overdrive]
ความร้อนมหาศาละเิขึ้นจากร่างของนนท์ทันที
กล้ามเนื้อทั่วตัวเกร็งแน่น หัวใจเต้นรัวราวกับจะะเิ เส้นเืสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นตามแขนทั้งสองข้าง ขณะที่การมองเห็นคมชัดขึ้นอย่างน่ากลัว
Devourer ชะงักไปเล็กน้อย
เป็ครั้งแรก…
ที่สัตว์ประหลาดตัวนี้เริ่มรู้สึกถึง “อันตราย”
นนท์ค่อยๆ ยกปืนลูกซองขึ้น
ก่อนจะพูดด้วยเสียงเย็นเยียบ
“แก… ตายแน่”
แล้วเขาก็พุ่งเข้าใส่ Devourer ก่อนที่มันจะทันตั้งตัว
2K
