ตอนที่ 2
….มหาวิทยาลัย….
เย็นวันต่อมา รถยนต์คันงามมาจอดรอที่หน้ามหาวิทยาลัย นทีขันอาสาขับรถมารับเขิมกาที่หน้า มหา’ ลัย โดยให้เหตุผลว่ากนิษฐ์ไม่ว่าง ซึ่งนั่นเป็เพียงข้ออ้างของเขาเท่านั้น เขมิกาที่ยืนรออยู่แล้วจึงแปลกใจว่าทำไมไม่ใช่พี่ชายที่จะต้องมารับกลับเป็เขา ใจลึก ๆ ก็นึกแอบดีใจที่เขามารับ เพราะเธอเองก็นึกแอบชอบเขาอยู่
"กนิษฐ์ให้พี่มารับค่ะ"
"หุย พูดค่ะด้วยอ่ะ น่ารักจัง" เสียงซุบซิบของสองเพื่อนสาวที่ดังมาจากด้านหลัง เพราะ 2 คนนั้นได้ยินชัดเจนทุกคำ
"สวัสดีค่ะ พี่….ชื่ออะไรคะ" นาราเอ่ยทักทายเพื่อหมายทำความรู้จัก
"นทีครับ เรียกสั้น ๆ ว่าทีก็ได้ครับ" นทีแนะนำชื่อตัวเองกับเพื่อน ๆ เขมิกา
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ นาราค่ะ"
"สวัสดีค่ะ รุจิราค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ" รุจิราแนะนำตัวบ้าง
"เช่นกันครับ" ส่งยิ้มเป็การตอบรับ
"งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีมีธุระอีกค่ะ" พูดจบก็รีบลากนาราออกไปด้วย
"เขมพวกฉันกลับก่อนนะ" ไม่ลืมที่จะหันมาบอกลาเขมิกา
"เดี๋ยวสิจะรีบไปไหนยังไม่ทันได้คุยอะไรเลย" นาราอิดออด
"ไปได้แล้วแก" พร้อมกับลากแขนนาราออกจากตรงนั้น
"อะไรของแกนี่ ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันได้คุยกับพี่เขาก่อนล่ะแก หล่อเป็บ้าเลยอ่ะ" บ่นพึมพำเมื่อออกมาห่างได้สักระยะแล้ว
"แกจะอยู่เป็ก้างหรือไง" รุจิราให้เหตุผลเมื่อแอบเห็นสายตาที่นทีมองมายังเขมิกา มีประกายห่วงใยเกินกว่าเพื่อนหรือพี่ชาย
"นี่แกเห็นอะไร บอกฉันมาเดี๋ยวนี้" นาราเธอ้ารู้ให้ได้
"นี่แกดูไม่ออกหรือไง ฉันเห็นสายตาที่พี่นทีมองยายเขมมันมากกว่าเพื่อนหรือพี่ชายอ่ะ หรือฉันคิดไปเองก็ไม่รู้นะ แต่ช่างเถอะเรารีบกลับกันเถอะ" ทิ้งปมปริศนาให้นาราต้องอยากรู้ตลอด
...บ้านของเขมิกา…
"มากันแล้วเหรอลูก แล้วซื้ออะไรมาเยอะแยะเชียว" วิจิตรามองดูนทีที่ตอนนี้หิ้วของพะรุงพะรังเดินผ่านประตูเข้ามา
"อ๋อพอดีผมแวะร้านสะดวกซื้อก่อนเข้ามานะครับ"
"นี่เขมไปรบกวนพี่เขาหรือเปล่าลูก"
"เขมเปล่านะคะแม่ เขมขอตัวก่อนนะคะ" เขมิการีบขอตัวเพราะั้แ่ขึ้นรถมาเธอนั่งเงียบมาตลอดทาง เธอไม่รู้จะเริ่มต้นพูดคุยกับเขายังไงก่อน
"เอาของไปเก็บช่วยพี่เขาก่อนสิ"
"ไม่เป็ไรครับ"
"พี่เขาบอกไม่เป็ไร พี่เขาถือเองได้งั้นเขมไปก่อนนะ" พูดจบก็เดินออกจากตรงนั้นทันทีหากยังยืนอยู่อีกกลัวเขาจะเห็นอาการเขินที่เธอกำลังเป็อยู่ตอนนี้ เขาจะรู้หรือไม่ว่าตอนนี้หัวใจเต้นแรงแทบจะกระดอนออกมาข้างนอกอยู่แล้ว
"จริง ๆ เลยลูกคนนี้" วิจิตราผิดสังเกตเพราะไม่เคยเห็นลูกสาวเป็แบบนี้มาก่อน เพราะปกติเขมิกาจะชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่ใช่คนแล้งน้ำใจอย่างนี้
"งั้นวางตรงนี้แหละลูก เดี๋ยวป้าจัดการเองและก็ไปพักผ่อนได้แล้ว เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับแต่เช้าอีก"
"ครับ งั้นเดี๋ยวผมเอาไปวางไว้ในครัวก็แล้วกันครับ"
.เหตุการณ์ก่อนหน้าที่ร้านสะดวกซื้อ.
"พี่จะซื้อของหน่อย เขมจะลงไปด้วยกันไหม" เมื่อจอดรถได้ก็หันมาถามเขมิกา
"ค่ะ" พอดีเลยของใช้ส่วนตัวหมดเขมิกานึกในใจ เพราะจะออกมาเองก็ี้เี
ต่างคนต่างเดินเลือกซื้อของที่ตัวเอง้าเมื่อได้ของครบก็มาเจอกันที่รถ นทีประจำที่คนขับแต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะยังไม่พร้อม เพราะตอนนี้มือของเขมิกากำลังพัลวันกับสายเข็มขัดนิรภัย ซึ่งไม่รู้ติดอะไรอยู่ถึงดึงไม่ออกสักที
"คาดเข็มขัดด้วยนะ"
"….."
"พร้อมยัง พี่จะออกรถแล้วนะ"
"สายเข็มขัดมันติดอะไรไม่รู้ค่ะ ดึงไม่ออก" เพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับสายเข็มขัดอยู่อีกฝั่งจึงไม่เห็นว่า นที ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อจะดูว่าสายติดอะไร เป็จังหวะเดียวกับที่เขมิกาหันหน้ามาเพื่อจะบอกให้เขาดูให้ ปลายจมูกมนชนเข้ากับแก้มของนที เล่นเอาหัวใจเขมิกาเต้นแรงเลยทีเดียว โลกแทบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ร้อนวูบที่ใบหน้า นั่งตัวเกร็งอยู่ครู่หนึ่งจึงได้สติ
"เรียบร้อยค่ะ" นทีจัดการกับเข็มขัดนิรภัยเ้าปัญหา เขาแอบยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ทำให้เขมิกาต้องรีบดึงสติที่กำลังหลุดลอยไปกับััเมื่อครู่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกและคงลอยวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเธอ นทีทำเป็เฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่จริงก็หวั่นไหวกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ไม่น้อยไปกว่าอีกฝ่ายเลย หากแต่ต้องเก็บอาการไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ก็เท่านั้นเอง ระหว่างทางภายในรถตกอยู่ในความเงียบมาตลอดทางั้แ่ออกรถจนถึงบ้าน
เมื่อได้สติก็รีบสลัดภาพเ่าั้ออกจากความคิดไป มันเป็แค่อุบัติเหตุเท่านั้น เขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอหรอก ไม่มีอะไรมาก อย่าคิดมาก พยายามบอกกับตัวเองเพราะเราเพิ่งพบกันหลังจากไม่ได้เจอกันนานหลายปี ในใจลึก ๆ ก็แอบมีความรู้สึกดี ๆ ให้นทีเหมือนกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ค่ะ"
"พี่เอง แม่ให้มาตามไปกินข้าว" น้ำเสียงที่คุ้นหู พี่ชายเขมิกา
"ค่ะ เดี๋ยวเขมตามลงไป"
"เร็วนะ พี่หิวข้าวแล้ว" พูดเร่งให้น้องสาว
"ค่ะพี่" เวลาผ่านไปไม่นานเขมิกาและนทีก็เปิดประตูห้องออกมาพร้อมกันทำให้สายตาสองคู่ประสานกันโดยมิได้นัดหมาย เขมิกาชะงักเล็กน้อย เธอรีบหลบสายตาโดยทันที และเดินลงบันไดไป นทีก็เดินตามมาติด ๆ