บ่ายวันเสาร์วันหนึ่งในเดือนสุดท้ายของปี
พ่อจอดที่บ้านหลังหนึ่ง แผ่นดินถูกปลุกลงมาจากรถยืนมองบ้านหลังนั้น หลังใหญ่กว่าที่เคยอยู่มีสนามหญ้าที่เคยเขียวแต่ตอนนี้เริ่มแห้งเหลืองจากการขาดการรดน้ำบำรุง ในบ้านมีต้นมะม่วง นอกรั้วหน้าบ้านมีต้นมะขามต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านขยายให้ร่มเงามืดครึ้ม รั้วบ้านทำจากไม้สีน้ำตาลตีเป็ระแนงรอบๆบ้านรวมถึงรั้วหน้าบ้าน
แผ่นดินยืนสำรวจบ้านใหม่ด้วยดวงตาคมโต ยืนนิ่งปราศจากความคิดใดๆใช้มือเล็กๆขยี้ตาเบาๆทั้งซ้ายและขวาเปิดปากหาวยาวๆราวกับไล่ตัวี้เีออกจากร่างกายให้หมดภายในรวดเดียว เขารู้สึกเหนื่อยล้าจากการนั่งรถไกลข้ามคืนมือกำชายเสื้อยืดแขนยาวแน่น กางเกงขาสั้นทำให้เขารู้สึกหนาวพ่อเปิดท้ายรถค้นหาเสื้อกันหนาวผ้าเนื้อหนาพิมพ์ลายการ์ตูนตัวละครโปรดมาใส่ให้เขาบอกให้เขายืนอยู่ตรงนี้ จะได้ไม่ห่างตาจากผู้เป็พ่อ
เขาเห็นชายแปลกหน้าเดินขวักไขว่เต็มไปหมดดูแก่กว่าพ่อหนึ่งคน อายุใกล้เคียงกับพ่อหนึ่งคน อายุน้อยกว่าพ่อหนึ่งคน ทุกคนยิ้มแย้มช่วยกันขนของอย่างแข็งขัน ส่งเสียงคุยกันอย่างสนุกสนาน พ่อหัวเราะเสียงดังปากกว้าง ดูมีความสุขในชุดเสื้อลายสก็อตสีแดงขาวกับกางเกงยีนส์ตัวโปรด
พ่อดูไม่เหนื่อยจากการเดินทางทั้งที่ขับรถจากบ้านมาตั้งไกลโดยไม่พักมีแวะเข้าห้องน้ำบ้าง กินข้าวบ้าง แต่ก็ไม่นานไปกว่านั้น เขาที่นั่งข้างหน้ากับพ่อนอนหลับและตื่นขึ้นมาทีไรก็เห็นพ่อขับรถหน้าเครียดอยู่ข้างๆ เขาหลับไปกี่ครั้งตื่นมากี่ครั้งเขาไม่อาจรู้ได้ รู้แต่มันช่างยาวนานราวกับอยู่ในดินแดนแห่งการถูกปลุกชั่วนิรันดร์ดินแดนในนิทานที่แม่เขาเล่าให้ฟังว่า เด็กที่ไม่ยอมนอนจะถูกขังให้หลับและถูกปลุก หลับและถูกปลุกตามจำนวนความดื้อที่ไม่ยอมนอนกลางวันเขามั่นใจว่าขาเป็เด็กดีมากพอที่ไม่ถูกขังในดินแดนแห่งนี้ แต่การเดินทางครั้งนี้ทำเขารู้สึกขยาดและกลัวดินแดนแห่งการถูกปลุกเข้าไส้ แผ่นดินพร่ำถามพ่อด้วยความเหนื่อยล้าจากการนอนบนเบาะหนังแข็งๆว่าเมื่อไหร่จะถึงคำตอบที่ได้คือไม่นาน แต่ไม่นานของพ่อคงไม่เท่ากับของเขา
แม่บอกเขาว่าพ่อมีพลังถึกทนเป็พลังพิเศษ เข้มแข็งยิ่งกว่าใครที่แม่เคยรู้จัก และอ่อนโยนช่างฝันเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ แผ่นดินเองก็รู้สึกอย่างนั้น และคาดหวังว่าเขาจะมีพลังเข้มแข็งและพลังอ่อนโยนแบบพ่อบ้าง
วันหนึ่งเมื่อเดือนที่แล้ว ที่บ้านเก่าขณะที่เขากินข้าวเย็นกับพ่อ พ่อเทแกงเหลืองใบเหลียงผัดไข่ และไก่ทอดใส่จานกระเบื้องขอบลายดอกที่ได้มาจากการแถม พ่อซื้อมาจากร้านข้าวแกงหน้าตลาดหลังจากรับเขาที่โรงเรียนพร้อมกับตักข้าวให้เขาหนึ่งทัพพี แกะไก่ทอดเป็ชิ้นขนาดที่เข้าปากเขาได้ใส่จานให้ พ่อบอกว่าเราจะย้ายบ้านไปอยู่ที่ใหม่ไปเริ่มต้นใหม่ ที่ๆมีกันแค่สองคน เขาไม่เข้าใจนักว่าการเริ่มต้นใหม่คืออะไรเหมือนเล่นเกมจบแล้วเล่นใหม่อย่างนั้นเหรอแต่ตอนนี้ไม่ได้เล่นเกมแล้วจะเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไร เขากินข้าวเงียบๆ ครุ่นคิดแต่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมาได้แต่พยักหน้ารับรู้
เมื่อก่อนพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน ในเดือนๆหนึ่งพ่อจะออกต่างจังหวัดไปทำงานที่อื่น ไปครั้งละ4-5 วันก็กลับ แม่บอกว่าพ่อต้องไปควบคุมการก่อสร้าง งานพ่อหนักและเหนื่อยมาก เพราะฉะนั้นต้องเป็เด็กดีให้พ่อชื่นใจแต่หลังจากที่แม่ไม่อยู่ พ่อก็ไม่ได้ออกต่างจังหวัดอีก คอยดูแลรับ-ส่งเขาไปโรงเรียน ทำงานบ้าน ทำอาหารที่แม่บอกว่ารสชาติผู้ใหญ่ให้เขากินและนอนกอดเขาแน่นในทุกๆคืน
จนกระทั่งครั้งล่าสุดที่พ่อเอาเขาไปฝากกับย่าบอกว่าจะไปทำธุระ 2-3 วัน เขาร้องไห้ กอดขาพ่อไว้แน่น กลัวพ่อไปเที่ยวแล้วไม่กลับมาเหมือนแม่
“พี่ดิน ฟังพ่อนะลูก พ่อไปทำธุระ เดี๋ยวพ่อก็กลับมาหาพี่ดินพ่อสัญญา”
“พี่ดิน พ่อเป็ลูกผู้ชายใช่ไหมครับ พูดคำไหนคำนั้นพี่ดินเชื่อพ่อนะครับ” พ่อพูดเสียงเข้ม แผ่นดินสะอื้นไห้ ตัวโยนมือปัดน้ำตาพัลวัน พยายามพยักหน้า พยายามใช้พลังเข้มแข็งเหมือนพ่อแต่ตอนนี้เขายังทำไม่ได้ดีนักอาจเพราะเขายังเด็กเกินไปพ่อเข้ามากอดเขาน้ำตาคลอด้วยความสงสารลูกชายที่สูญเสียแม่ไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ถึงแม้ว่าหัวใจของเขาแหลกสลายเพียงใดแต่ก็ต้องเข้มแข็งเพื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ดวงใจของเขา
แล้วพ่อก็กลับมาตามสัญญา พ่อเล่าให้ฟังถึงบ้านใหม่ บ้านที่มีบริเวณกว้างๆให้เขาเตะบอลบ้านที่มีเพื่อนๆวัยเดียวกับเขา บ้านที่พ่อบอกว่าแม่น่าจะชอบ แต่แม่ไม่อยู่แล้วนี่นาทำไมพ่อถึงต้องหาบ้านที่แม่ชอบอีก แผ่นดินไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ขอแค่มีพ่ออยู่ เขาอยู่ที่ไหนก็ได้
แผ่นดินยืนมองพ่อขนของกับลุงผู้ชายแปลกหน้าด้วยความงัวเงียมียายคนหนึ่งเดินมาลูบหัวเขา เขามองหน้าพ่อด้วยสายตาตื่นตระหนกพ่อพยักหน้าให้ความมั่นใจว่ายายคนนี้ปลอดภัย เขาจึงยกมือน้อยๆขึ้นมาไหว้ทักทายยายคนนี้จูงมือเขาเดินไปใต้ร่มมะขามหวานใหญ่ที่อยู่รั้วหน้าบ้าน เพื่อไม่ให้เขาตากแดดยามบ่ายถึงแม้จะเป็ฤดูหนาวแต่ความแรงของแดดก็ไม่ได้อ่อนลงแต่อย่างไร ยื่นน้ำลอยมะลิที่ตักจากกระติกน้ำที่หิ้วมาให้เขาดื่ม
“ดื่มน้ำก่อนนะลูก จะได้หายเหนื่อย”
“ยายชื่อดาวเรือง เรียกยายดาวเรืองหรือยายเฉยๆก็ได้”ยายดาวเรืองแนะนำตัวด้วยสำเนียงที่เขาไม่คุ้นชิน ช้า เนิบนาบ แต่นุ่มนวล
“ชื่ออะไรเหรอครับ ? ” ยายดาวเรืองยิ้ม ถามเขาด้วยความเอ็นดู
“ชื่อเด็กชายแผ่นดิน อ.2 ห้องครูสุกานดา” เด็กชายตอบด้วยความเคยชินด้วยเสียงดังฟังชัดหนักแน่น
“อ้อ ชื่อดีจัง ยิ่งใหญ่ กว้างขวาง มั่นคง ยายชอบจังเลย”
เด็กชายหันไปมองเด็กหญิงที่ยืนมองเขาตาแป๋วเหมือนลูกแก้วผมม้าเต่อบนหน้ากลมเล็ก ผิวขาวแก้มแตกระแหงด้วยลมหนาว ปากแห้งงุ้มเม้มสนิทใส่ชุดกระโปรงแดง เสื้อคลุมสีฟ้า ถุงเท้าขาวกับรองเท้าตุ๊กตา
“น้องชื่ออะไร?” แผ่นดินชี้ไปที่เด็กหญิงที่ยืนหลบอยู่หลังยายดาวเรือง มือเล็กๆกลมๆ ขาวๆจับมือผู้เป็ยายแน่น
“น้องชื่อแก้วมุกดา เรียกหนูดาก็ได้” เด็กหญิงยังหลบหน้า ลอบมองเขานิ่ง ไม่ตอบอะไร
“แผ่นดินเป็เพื่อนกับน้องหน่อยนะครับ”ยายดาวเรืองเอ่ยเสียงอ่อนลูบหัวเด็กชายเบาๆ
“น้องไม่ค่อยสบาย เลยยังไม่พูด แผ่นดินช่วยเป็เพื่อนกับน้องหน่อยนะครับ” ยายดาวเรืองย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเด็กชายนิ่งเงียบ
“เป็เพื่อนไม่ได้ครับ น้องเด็กกว่า พี่ดินจะเป็พี่ชายพี่ดินจะดูแลหนูดาเอง” แก้วมุกดามองเด็กชายแปลกหน้า คิ้วเข้มตาคมที่พูดสำเนียงแปลกหู พยักหน้ารับ เดินออกมาจากด้านหลังแล้วมายืนข้างๆแต่ยังคงจับมือยายแน่น
“เรียกพี่ดินนะ ” เด็กชายบอกเด็กหญิงตรงหน้าพร้อมพยักหน้าให้เข้าใจในสิ่งที่บอกแก้วมุกดาพยักหน้าตอบรับ
ั้แ่วันแรกที่มีน้องทั้งพ่อและแม่ดีใจมากแม่ดีใจจนน้ำตาไหล พ่อรับมือความดีใจกับความตื่นเต้นด้วยการยืนนิ่ง แต่สีหน้ายิ้มไม่หยุดขาแข็ง มือไม้ลนลานหาที่วางไม่ถูก คิดชื่อทั้งชายและหญิงเป็ร้อย ๆ ชื่อ การขยับขยายบ้านการเข้าโรงเรียน จนลามไปถึงความเครียดเื่โรงพยาบาลประจำอำเภอที่เครื่องมือในการทำคลอดไม่ครบนักไม่เป็ไร เดี๋ยวใกล้ๆวันคลอดค่อยย้ายไปนอนบ้านญาติในเมืองเอา แม่บอกให้พ่อใจเย็นๆอย่าเพิ่งคิดมาก ตอนนี้เรามาดีใจกันก่อนดีกว่า ก่อนทั้งสองหันหน้ามาหาเขาและเรียกเขาว่าพี่ดินเขาเลยเรียกแทนตัวเองว่าพี่ดินมาั้แ่วันนั้น
“พี่ดิน มีน้องด้วยนะ น้องอยู่ในท้องแม่ แม่บอกว่าจะไปโรงบาลพาน้องออกมาหาพี่ดินแต่แม่ไปโรงบาลแล้วก็ไม่กลับมา พ่อบอกว่าแม่พาน้องไปเที่ยว์พี่ดินไปส่งแม่กับน้องไป์ที่วัดด้วย มีแต่คนร้องไห้เต็มไปหมด แต่พ่อไม่ร้องเพราะพ่อมีพลังวิเศษ พี่ดินก็มีพลังพิเศษเลยไม่ร้อง” เด็กชายเล่าเจื้อยแจ้วเสียงใส พลางยืดอกภูมิใจในพลังพิเศษนั้น
ยายดาวเรืองยืนฟังเงียบๆ สะอึกในใจเข้าใจในเื่ราวทั้งหมดทันทีน้ำตาคลอด้วยความสงสาร มองชายหนุ่มผู้เป็พ่อ นึกถึงตอนที่เขามาติดต่อสอบถามเื่เช่าบ้านหลังนี้ชายหนุ่มบอกว่าบ้านหลังนี้ภรรยาของเขาน่าจะชอบด้วยสีหน้ามีความสุข สายตาชวนฝัน ยายดาวเรืองเอ็นดูในการพูดถึงภรรยาไม่หยุดและคิดว่าต้องเป็ครอบครัวที่น่ารักมากอย่างแน่นอน
“พี่ดิน ต้องเป็พี่ชายที่ดีมากแน่ ๆ” ยายดาวเรืองกลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอกให้ลึกที่สุดไม่ให้หลุดออกมา ยายดาวเรืองทำได้ดี มือลูบหัวเด็กชายอย่างเอ็นดูปนเวทนาอีกข้างบีบมือหลานสาวของตนไว้แน่น ในซอยนี้มีเด็กสูญเสียแม่สองคนแล้วสินะคนหนึ่งจากเป็ คนหนึ่งจากตาย ยายดาวเรืองสูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกรอบราวกับกดความเศร้าให้ลึกลงไปถึงตาตุ่ม
“ใช่คับ แม่บอกให้พี่ดินเป็พี่ชายใจดี ไม่รังแกน้อง ไม่ตีน้อง” เด็กชายเชิดหน้าด้วยความมั่นใจ หน้าที่ของพี่ชายเขาต้องทำได้ดีอย่างแน่นอนอย่างน้อยเขาจะพยายามทำให้ดี
ยายดาวเรืองลูบหัวเด็กชาย ปลดมือหลานสาวออกพลางยื่นมือไปเด็ดมะขามหวานมันหมูที่กำลังจะสุกมาแกะเปลือกให้เด็กชายกิน แผ่นดินไหว้รับพร้อมเอาเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยความหวานอมเปรี้ยวนิดๆทำให้เขารู้สึกตื่นตัว กระชุ่มกระชวย ดวงตาสุกใสจนทำให้ยายดาวเรืองเอื้อมมือไปเด็ดอีกฝักมาแกะให้
“ต้นมะขามหวานนี้ ยายปลูกไว้ั้แ่ยายย้ายมาที่นี่เติบโต แข็งแรงสูงใหญ่ ให้มะขามหวานกินทุกปีไม่หวาดไม่ไหว เพราะอะไรรู้ไหม เพราะมีดินที่ดีมีแผ่นดินที่โอบอุ้ม ค้ำจุน ดูแล ทำให้ต้นมะขามเติบโตได้อย่างมั่นคง ไม่ใช่แค่ต้นมะขามแต่รวมถึงต้นไม้ทุกต้นบนโลกใบนี้”
“ยายถึงได้บอกว่าชื่อของแผ่นดินดี หนักแน่นมั่นคง และอบอุ่น”
“พี่ดินจะเป็พี่ชายให้หนูดาเองคับ” เสียงเล็กๆ พูดหนักแน่นราวกับคำสัญญาที่เขาจะรักษาไปตลอดชีวิต
แก้วมุกดาจ้องหน้าเด็กชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น นอกจากพี่ธี พี่วินพี่เมฆแล้วเธอกำลังจะมีพี่ชายเพิ่ม พี่ชายผิวเข้ม หน้าคม รูปร่างผอมเกร็ง พูดแปลกๆ ดวงตาคมโต แววตาชวนฝัน ทำเอาใจแก้วมุกดาใจเต้นดังราวมีใครรัวกลองหนังไม่หยุด
“พี่ดินจะดูแลหนูดานะ” แผ่นดินมองหน้าหนูดา เดินมาลูบหัวเบาๆ พ่อบอกว่าน้องของเขาเป็เด็กผู้หญิงเขาไม่เคยเห็นแต่คิดว่าคงหน้าตาแบบนี้ เด็กผู้หญิงหน้าตาไม่ต่างกันหรอกเพียงแต่หนูดาผิวขาวกว่าที่เขาเคยเห็นๆมาเท่านั้นเอง แผ่นดินคิดในใจเงียบๆก่อนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงกัน
แก้วมุกดาในวัยสามขวบยืนนิ่งท่องชื่อพี่ดินในใจเงียบๆนับร้อยครั้ง
1K
