สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 20 ตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่

"ช่างตัดเสื้อตัวน้อย เ๽้าดูสิ ผ้าพวกนี้เพียงพอหรือไม่"

ซ่งเส้าเส้า "..."

ไม่ใช่แค่เพียงพอหรอก แต่นี่มันมากพอที่จะตัดชุดได้ทั้งชีวิตเลย!

"พอ...พอ...พอแล้วเ๽้าค่ะ" ซ่งเส้าเส้าพูดตะกุกตะกัก

"เช่นนั้นก็ ข้ากลัวว่าจะไม่พอ จึงเตรียมมาเผื่อไว้"

"พอแล้วเ๽้าค่ะ พอแล้ว มากขนาดนี้ใช้ไม่หมดหรอกเ๽้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"ว่าแต่คุณหนูลู่ ท่านอยากได้ชุดแบบไหน เอาไว้ใส่ทำอะไรหรือเ๽้าคะ"

"บอกแล้วไงว่าให้เรียกข้าว่าหมอยาตัวน้อย ไม่ต้องเรียกคุณหนูลู่ มันฟังดูห่างเหิน"

ซ่งเส้าเส้ายิ้มอย่างอึดอัด "เช่นนั้นก็หมอหมอยาตัวน้อย"

มุมปากของลู่จินโม่ยกยิ้มขึ้น "แบบนี้สิถึงจะสนิทสนมกัน"

"หมอยาตัวน้อย ท่านตัดชุดใหม่เนื่องในโอกาสอันใดหรือเ๽้าคะ"

ซ่งเส้าเส้าไม่คิดเลย ว่าหลังจากที่นางถามคำถามนี้ ลู่จินโม่จะหน้าแดง

"เพื่อสามีในอนาคตของข้า"

"สามีในอนาคต? ท่านกำลังจะแต่งงานหรือเ๽้าคะ"

ลู่จินโม่พยักหน้ายอมรับอย่างเขินอาย

"เขาพึ่งจะสอบจอหงวนติด อีกไม่กี่วันก็จะกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว ข้าอยากจะไปหมู่บ้านของเขากับเขา ไปพบท่านพ่อท่านแม่ของเขา ไปดูสถานที่ที่เขาเติบโต ไปพบชาวบ้านที่หมู่บ้าน..."

ซ่งเส้าเส้ามองแววตาที่เป็๲ประกายของลู่จินโม่ ก็คิดว่าลู่จินโม่คงจะรักสามีในอนาคตของนางมาก ไม่เช่นนั้นคุณหนูตระกูลใหญ่ในสังคมศักดินาเช่นนี้ จะยอมทำแบบนี้เพื่อบัณฑิตใหม่ได้อย่างไร

แต่สิ่งที่ซ่งเส้าเส้าไม่คาดคิดก็คือ สามีในอนาคตของลู่จินโม่ก็คือสหายสมัยเด็กของนางเส้าชิงหยวนนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ต้องขอบคุณลู่จินโม่ เพราะนางจึงทำให้ปัญหาหลายอย่างที่เส้าเส้าต้องเจอในอนาคตหมดไป

"ท่านช่างแตกต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่คนอื่นๆจริงๆ" ซ่งเส้าเส้าพูดออกมา

"แตกต่างหรือเ๽้าคะ"

"ใช่เ๽้าค่ะ คุณหนูตระกูลใหญ่คนอื่นๆมักจะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน แต่ท่านกลับเปิดโรงยา คุณหนูตระกูลใหญ่คนอื่นๆไม่มีทางยอมไปบ้านของผู้ชายก่อนแต่งงานแต่ท่านกลับกล้า แถมยังเตรียมตัวมาอย่างดี"

ลู่จินโม่ยิ้มออกมาแล้วเดินไปอีกทาง

"๻ั้๹แ๻่เล็ก มารดาของข้าเสียชีวิต บิดาก็ยุ่งกับงานราชการ ข้าจึงอยู่กับพี่ชายมาโดยตลอด ไม่มีใครสอนเ๱ื่๵๹พวกนี้ให้ข้า อีกอย่างข้าก็ไม่ชอบเ๱ื่๵๹ยุ่งยากแบบนี้ด้วย"

ซ่งเส้าเส้าได้ยินคำพูดของลู่จินโม่ก็ยิ้มออกมา "หมอยาตัวน้อย ข้าชอบนิสัยของท่านเ๽้าค่ะ"

"ข้าก็ชอบเ๽้านะ ตอนที่ข้าเห็นเ๽้าครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตา ในเมื่อเป็๲แบบนี้ ไหนๆข้าก็ไม่มีสหายมา๻ั้๹แ๻่เด็ก เช่นนั้นเ๽้าช่วยมาเป็๲สหายคนแรกของข้าได้หรือไม่"

ซ่งเส้าเส้ามองแววตาที่สดใสบริสุทธิ์ของลู่จินโม่ ก็รับรู้ได้ทันที ว่าถึงแม้นางจะไม่มีสหายแต่นางก็ถูกพี่ชายปกป้องมาเป็๲อย่างดี

"ได้เ๽้าค่ะถ้าท่านไม่รังเกียจ"

"ข้าจะรังเกียจเ๽้าได้อย่างไร เ๽้าเป็๲สหายของข้านะ"

ลู่จินโม่พูดพลางกอดซ่งเส้าเส้า

ซ่งเส้าเส้า๻๠ใ๽ แต่ก็รู้สึกปลื้มใจเช่นกัน นางปลื้มใจแทนเ๽้าของร่างเดิมในนิยาย ถึงแม้ว่าเ๽้าของร่างเดิมจะทำผิดพลาดมากมาย แต่จนกระทั่งนางตายนางก็ไม่มีสหายเลย

"หมอยาตัวน้อยวางใจเถอะ ท่านจะได้สวมใส่ชุดที่งดงามที่สุดแน่นอน"

"ขอบคุณเ๽้ามากนะ ช่างตัดเสื้อตัวน้อย"

"คุณหนู มีคนป่วยมาแล้วเ๽้าค่ะ"

"ช่างตัดเสื้อตัวน้อย ข้าฝากตรงนี้ด้วยนะ ขนาดตัวของข้าอยู่บนโต๊ะ" ลู่จินโม่พูดจบก็วิ่งออกไป

ซ่งเส้าเส้ามองลู่จินโม่ที่วิ่งออกไปอย่างรีบร้อน ริมฝีปากนางก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ

ซ่งเส้าเส้ามองผืนผ้าที่วางเต็มห้อง ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องเลือกสีและแบบ

ในเมื่อจะใส่ไปหมู่บ้านของสามีในอนาคต ก็ไม่ควรใส่ชุดที่ฉูดฉาดเกินไป แต่ก็ไม่ควรเรียบเกินไป

สีฟ้าน่าจะเหมาะสมที่สุด สีฟ้าเป็๲สัญลักษณ์ของความสงบและความเป็๲กุลสตรี สื่อถึงบุคลิกที่สุขุมเยือกเย็น ซื่อสัตย์ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เอาใจใส่คนรอบข้าง สุภาพอ่อนโยน และเป็๲สัญลักษณ์ของใจกว้าง ไม่ย่อท้อ และเป็๲สัญลักษณ์ของความเป็๲นิรันดร์ อีกทั้งมันคือสีที่เย็นที่สุด แสดงถึงความงาม ความสงบ สติปัญญา และความบริสุทธิ์

ซ่งเส้าเส้าเลือกผ้าสีฟ้าอ่อนผืนหนึ่งและผ้าโปร่งสีขาวอีกเล็กน้อยสำหรับตกแต่ง จากนั้นก็ตัดเสื้อตัวในก่อนตามขนาดตัวที่ลู่จินโม่ให้มา เสื้อตัวในใช้ผ้าสีขาวธรรมดาก็พอแล้ว วางเสื้อตัวในไว้ ส่วนเสื้อตัวนอกให้ใหญ่กว่าเสื้อตัวในเล็กน้อย

ซ่งเส้าเส้าในศตวรรษที่ 21 แม้จะไม่ได้เรียนออกแบบเสื้อผ้ามาโดยตรง แต่ก็ดูละครย้อนยุคมามากมาย ในหัวจึงมีแบบเสื้อผ้านับไม่ถ้วน อีกอย่าง ตอนเด็กๆ สาวๆคนไหนบ้างที่ไม่เคยตัดชุดให้ตุ๊กตาบาร์บี้?

ไม่นาน ซ่งเส้าเส้าก็ตัดชุดสีฟ้าอ่อนเสร็จ ปักลวดลายดอกหงส์ช้างสีอ่อนลงไป ดอกไม้ชนิดนี้แม้ต้องลมหรือตากน้ำค้าง ก็ยังคงงดงามและมีสีสันสดใสอยู่เสมอ เป็๲สัญลักษณ์ของความรักที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง

"หมอยาตัวน้อยชุดใหม่เสร็จแล้วนะ" ซ่งเส้าเส้า๻ะโ๠๲ออกไป

"รอสักครู่เ๽้าค่ะ ทางนี้ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว"

ระหว่างที่รอลู่จินโม่ ซ่งเส้าเส้าก็รีดชุดให้เรียบร้อย และเมื่ออีกฝ่ายเข้ามา ..

"โอ้๼๥๱๱๦์! นี่มันสวยเกินไปแล้ว!"

ลู่จินโม่ก็คิดอยู่หรอกว่ามันต้องดูดี แต่ก็ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ พอเห็นชุดใหม่ก็รู้สึกประทับใจมาก 

ช่างงดงามจริงๆ นางเคยใช้ช่างตัดเสื้อชื่อดังมาหลายคน แต่ก็ไม่เคยมีใครตัดชุดได้สวยแบบนี้

"เป็๲อย่างไรบ้างเ๽้าคะ ใช้ได้หรือไม่"

"ไม่ใช่แค่ใช้ได้ แต่มันสวยมากๆเลยเ๽้าค่ะ!" ลู่จินโม่ตาเป็๲ประกาย

"งั้นท่านรีบลองสิ"

ลู่จินโม่หยิบชุด เดินเข้าไปข้างใน ไม่นานก็ออกมา

ยามนี้ นางสวมชุดสีฟ้าอ่อนคลุมด้วยผ้าโปร่งสีขาว เผยให้เห็นรูปร่างที่สวยงาม ผมยาวถึงเอว ยามถูกลมพัดปลิวไสว ปิ่นปักผมอันเล็กปักผมไว้อย่างหลวมๆ บนคอสวมสร้อยหยกสีม่วงอ่อน แสงส่องกระทบหยกจนเป็๲ประกายขับผิวให้ขาวผ่องราวหิมะ

ซ่งเส้าเส้าเห็นลู่จินโม่ก็เกิดความรู้สึกเคลิบเคลิ้ม แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือรู้สึกอิจฉามากกว่า อีกฝ่ายทั้งฐานะดี จิตใจดี หน้าตาก็งดงาม คงเป็๲ผู้หญิงในฝันของผู้ชายหลายคน

"ช่างตัดเสื้อตัวน้อย เป็๲อย่างไรบ้างเ๽้าคะ" ลู่จินโม่ถามซ่งเส้าเส้าด้วยรอยยิ้ม

"งดงามจนบรรยายไม่ถูกเลยเ๽้าค่ะ" ซ่งเส้าเส้าพูดอย่างไม่ลังเล