เฟิ่งหานหลี่หมดคำที่จะพูดเขาจำใจเอาคัมภีร์ที่ลูกชายมอบให้มาศึกษาเมื่อเฟิ่งหานหลี่เปิดคัมภีร์ที่เฟิ่งหยูให้มาดู เขาถึงกับตกตะลึงเพราะคัมภีร์ที่เฟิ่งหยูให้เขามาสามารถทำความเข้าใจได้อย่างไม่ยาก คำอธิบายต่าง ๆสามารถอธิบายสมุนไพรแต่ละชนิดได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งรูปร่าง เอกลักษณ์ คุณสมบัติต่างๆ อีกทั้งมีภาพประกอบที่สมบูรณ์แบบ
“ข้าจะศึกษาคัมภีร์ที่เ้าให้มาอย่างละเอียดเ้าไม่ต้องห่วงเื่อาจารย์ของเ้าจะไม่มีใครรับรู้อย่างแน่นอน”
เฟิ่งหานหลี่หลังจากได้เห็นคัมภีร์ที่เฟิ่งหยูให้มาพลันเข้าใจทันทีว่าอาจารย์ของเฟิ่งหยูจะต้องเป็ผู้ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอนเพราะน้อยนักที่จะสามารถอธิบายสรรพคุณของสมุนไพรได้อย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้ได้
เฟิ่งหยูกลับเข้าไปยังเจดีย์ฟ้า์พร้อมกับสมุนไพรกองใหญ่เขาเริ่มหลอมกลั่นโอสถง่ายๆ ก่อนถึงแม้ว่ามันจะดูง่ายแต่ว่ามันก็ยังเป็เื่ยากสำหรับเฟิ่งหยูอยู่ดีเพราะเขาเองยังไม่เคยหลอมกลั่นโอสถเลยสักครั้ง
“ท่านผู้าุโอู่หวังฉีข้าควรจะเริ่มต้นด้วยโอสถชนิดไหนดี”
“เ้าควรจะเริ่มต้นที่โอสถเสริมปราณเพราะเป็โอสถที่สามารถทำได้ง่ายเป็อย่างยิ่ง”
จากนั้นอู่หวังฉีก็ได้ให้คำแนะนำแก่เฟิ่งหยูอย่างละเอียดทีละขั้นตอน
“ก่อนอื่นเ้าต้องควบคุมเพลิงฟ้า์ของเ้าให้คล่องเสียก่อนเพลิงฟ้า์ของเ้าเป็สิ่งที่หาได้ยากยิ่ง หากเ้าสามารถควบคุมเพลิงฟ้า์ได้ดังใจนึกเ้าจึงจะสามารถหลอมกลั่นโอสถที่มีคุณภาพสูงได้”
เฟิ่งหยูฝึกฝนการควบคุมเพลิงอย่างหนักภายใต้การแนะนำของอู่หวังฉีเขาใช้เวลาในการฝึกควบคุมเพลิงไปเกือบสามเดือนในเจดีย์ฟ้า์จึงสามารถควบคุมเพลิงฟ้า์ได้อย่างคล่องแคล่ว
เมื่อควบคุมเพลิงฟ้า์ได้อย่างคล่องแคล่วแล้วผู้าุโอู่หวังฉีจึงค่อย ๆสอนให้เขาเริ่มหลอมกลั่นสมุนไพรให้เป็ของเหลวทีละชนิด
“ของเหลวที่หลอมกลั่นออกมาจากสมุนไพรแต่ละชนิดเ้าต้องหลอมกลั่นและกำจัดสิ่งสกปรกภายในออกให้หมดหากเ้าสามารถกำจัดสิ่งเจือปนภายในออกได้ทั้งหมดคุณภาพของยาของเ้าจะมีความบริสุทธิ์สูง”
“เ้าไม่ต้องกังวลว่าจะไม่สามารถกำจัดสิ่งเจือปนออกไม่หมดเพราะเพลิงฟ้า์นั้นเป็เพลิงสำหรับหลอมโอสถโดยตรงเพียงเ้าใช้เพลิงนี้หลอมกลั่นของเหลวสิ่งเจือปนทั้งหมดก็ถูกเปลวเพลิงฟ้า์แผดเผาสิ้นแล้วดังนั้นสิ่งที่เ้าต้องกังวลคือการควบคุมของเหลวของสมุนไพรชนิดต่าง ๆที่นำมาหลอมรวมและกลั่นออกมาเป็เม็ดโอสถ การควบคุมไฟจะต้องเป็ไปอย่างสม่ำเสมอและจะพลาดไม่ได้โดยเด็ดขาด มิฉะนั้นสิ่งที่เ้าทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่าไปในทันที”
เฟิ่งหยูค่อยๆ หลอมสมุนไพรแต่ละชนิดจนกลายเป็หยดของเหลว เขาค่อย ๆ นำมันมาหลอมรวมกัน อย่างช้าๆ เมื่อมาถึงขั้นตอนสุดท้ายเฟิ่งหยูค่อยๆใช้พลังปราณของเขาบีบอัดให้ของเหลวนั้นหลอมรวมและบีบอัดจนกลายเป็เม็ดยาออกมาเฟิ่งหยูสามารถบีบอัดของเหลวงจนกลายเป็เม็ดอสถออกมาถึงห้าเม็ดลอยอยู่ตรงหน้าของเขา
“ท่านผู้าุโเป็ยังไงบ้างเม็ดยาของข้าที่หลอมกลั่นเป็ครั้งแรก พอใช้ได้หรือไม่”
นับเป็โอสถเม็ดแรกที่เฟิ่งหยูหลอมกลั่นขึ้นมาผู้าุโอู่หวังฉี หยิบเม็ดยาที่ลอยอยู่ทั้งห้าเม็ดออกมาสำรวจอย่างละเอียด
“หืมมม...เ้ามีพร์จริงๆ เพียงการหลอมกลั่นโอสถครั้งแรกก็สามารถทำได้ถึงเพียงนี้มันเป็โอสถเสริมปราณระดับหนึ่ง มีความบริสุทธิ์เต็มสิบเลยทีเดียวเอาหละเ้าฝึกหลอมโอสถชนิดนี้ให้คล่อง หากเ้าสามารถหลอมกลั่นโอสถชนิดนี้และคงความบริสุทธิ์ระดับนี้ได้ โอสถชนิดอื่น ๆก็นับว่าเป็เื่ง่ายสำหรับเ้าแล้ว”
เฟิ่งหยูฝึกหลอมกลั่นโอสถอย่างอดทนเขาใช้เวลาในการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เมื่อพลังปราณของเขาหมดลงเขาก็นั่งดูดซับพลังฟ้าดิน เมื่อพลังปราณของเขาเต็มเปี่ยมเขาก็กลับมาฝึกหลอมโอสถเป็อย่างนี้หมุนวนต่อเนื่องกันจนเวลาผ่านไปสามเดือนภายในเจดีย์ฟ้า์
อู่หวังฉียอมรับในความอดทนและความตั้งใจของเฟิ่งหยูเป็อย่างยิ่งเขาเริ่มสอนให้เฟิ่งหยูหลอมกลั่นโอสถชนิดอื่นๆ อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเฟิ่งหยูเองก็ไม่ทำให้ผู้าุโอู่หวังฉีต้องผิดหวังเขาสามารถหลอมกลั่นโอสถทุกชนิดที่ผู้าุโอู่หวังฉีสอน
เฟิ่งหยูสามารถหลอมกลั่นได้ความบริสุทธิ์สิบทุกเม็ด อย่างน่าอัศจรรย์เป็อย่างยิ่ง
“เอาหละตอนนี้เ้าก็สามารถหลอมกลั่นโอสถระดับหนึ่งได้แล้วจากนี้เ้าต้องศึกษาคัมภีร์โอสถ์ควบคู่ และลองหลอมกลั่นโอสถระดับสองดู”
“ขอรับท่านผู้าุโข้าจะตั้งใจศึกษา”
เฟิ่งหยูฝึกฝนหลอมกลั่นโอสถตามคัมภีร์โอสถ์ เขาใช้เวลาในการศึกษาครั้งนี้จนครบหนึ่งปีในเจดีย์ฟ้า์เฟิ่งหยูออกจากเจดีย์ฟ้า์พร้อมกับโอสถกองใหญ่
เขาเดินออกมาจากห้องพักมารดาของเขาก็เรียกเฟิ่งหยูให้ไปทานอาหารเช้าเฟิ่งหยูนั่งรับประทานอาหารเช้ากับบิดาและมารดาของเขา
“ท่านพ่อข้าตองการสมุนไพรอีก สมุนไพรของข้าหมดแล้ว”
“อะไรนะสมุนไพรที่ข้านำมาเมื่อวาน หมดแล้วเช่นนั้นหรือ?”
เฟิ่งหยูพยักหน้าสีหน้าของเฟิ่งหานหลี่เริ่มตึงเครียด นั่นคือเงินเก็บที่เขามีทั้งหมดแล้ว
“ท่านพ่อท่านลองนำโอสถที่ข้าหลอมได้ไปขายดู มันอยู่ในห้องของข้าท่านขายได้เท่าไหร่ค่อยซื้อสมุนไพรมาให้ข้า ได้เท่าไหร่ก็เท่านั้นหากมันยังไม่เพียงพอข้าคงต้องออกไปหาสมุนไพรบนูเาเอง”
เฟิ่งหยูถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับมองหน้าบิดาของเขา
“ได้ข้าจะลองนำมันไปขายดูหากมันสามารถขายได้ข้าเองก็จะซื้อสมุนไพรมาให้เ้าเอง”
หลังจากเฟิ่งหยูทานอาหารเสร็จเขาขอตัวออกไปข้างนอกทันที
“เราจะทำยังไงกันดี”เฟิ่งหานหลี่หันมาคุยกับภรรยาของเขา
“ท่านพี่เก็บโอสถของเฟิ่งหยูเอาไว้ก่อนท่านอย่าเพิ่งนำออกไปจำหน่าย ข้าเองยังพอมีสมบัติอยู่บ้างท่านเอาไปขายและซื้อสมุนไพรให้เขาฝึกฝนเสียก่อนอย่าได้ทำลายความหวังของเฟิ่งหยูเลย เขาพึ่งจะหัดหลอมโอสถเป็ครั้งแรกมันคงยังไม่สมบูรณ์หากท่านนำไปขายตอนนี้ แล้วมันไม่สามารถขายได้ เฟิ่งหยูจะหมดกำลังใจได้ท่านนำสมบัติของข้าไปขายก่อนแล้วเราค่อยว่ากันทีหลังหากเฟิ่งหยู้าสมุนไพรอีก”
“เช่นนั้นก็ได้ข้าจะนำโอสถของเฟิ่งหยูเก็บเอาไว้ก่อนแล้วเอาสมบัติของเ้าไปขายเพื่อซื้อสมุนไพรให้กับเฟิ่งหยูก่อนก็แล้วกัน”
เฟิ่งหานหลี่ เข้าไปในห้องของเฟิ่งหยู เขาถึงกับตกตะลึงกับกองเม็ดโอสถที่มีอยู่มากมายเขารีบเก็บโอสถเ่าั้ไปซ่อนเอาไว้ก่อนจากนั้นจึงนำสมบัติบางส่วนของภรรยาของเขาไปขายและซื้อสมุนไพรกลับมาให้เฟิ่งหยู
เฟิ่งหยูเดินออกมาจากเรือนของเขาเฟิ่งหยูเดินตามทางเดินออกมาได้ไม่นาน
“เ้าขยะเ้ายังกล้ากลับมาตระกูลเฟิ่งอีกอย่างนั้นหรือหรือว่าเ้ายังไม่เข็ดที่โดนเฉดหัวออกจากตระกูลเ้ายังจะกลับมาให้พวกเราไล่ออกไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เสียงหนึ่งดังมาจากตัวอาคารที่อยู่ไม่ไกลมากนั้น เขาคือเฟิ่งชูลูกชายของผู้าุโใหญ่ของตระกูลเฟิ่ง
349
