เช้าวันรุ่งขึ้นพลาธิปขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปดักรอบางคนที่หน้าโรงเรียนเพราะหากไปหาที่บ้านคงไม่เหมาะสม
“คุณครูมีคนมาหาครับ”เด็กชายวิ่งหน้าตื่นมาบอกครูสาว
“ไหน”
“อยู่ใต้ต้นไม้ตรงม้านั่งหินอ่อนครับ”
“ขอบใจจ้ะไปนั่งกับเพื่อนๆนะเดี๋ยวครูไปดูก่อนมีธุระอะไรมาหาถึงนี่”
ใบหน้าที่ปราศจากผ้าปิดหน้ามีเพียงเครื่องสำอางที่ทาปกปิดรอยแผลไม่ให้น่ากลัวจนเกินไปแต่ก็ยังเห็นแผลเป็ชัดเจนมองไปยังคนที่มาหาตนโดยไม่ได้ระวังตัวอะไร
“มาหาฉันเหรอ”
“ครับ”เขาหันมามองใบหน้าของหญิงสาวทันที
“มองอะไร ฉันไม่รู้จักคุณ” เบญจามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เสียงคุ้นมากหน้าก็คุ้นรอยแผลนั่นเกิดจากอะไร”
“เื่ของฉัน คุณเป็ใครมาทำไม”
“ผมมาตามหาคน เขาหายไปห้าปีแล้ว”
“ฉันไม่รู้จักคุณ”
“ผมแค่คุ้นเสียงคุณแล้วคุณคุ้นเสียงผมบ้างไหม”
“มะไม่”เบญจาหยุดชะงักเล็กน้อยเพราะเริ่มคุ้นเคยขึ้นมาทันที
“ผมทำผิดกับเด็กสาวคนหนึ่งเมื่อห้าปีก่อนถ้าตอนนี้ก็คงอายุราวๆ21ปีแล้วล่ะเขาหายไปแม้ว่าใครๆจะคิดว่าเขาตายไปแล้วแต่สำหรับผมเขายังไม่ตายเพราะขนาดผมยังไม่ตายเลย”
“คุณ” เบญจาถอยหลังด้วยความใ
“เธอใช่ไหมรอยแผลนั่นเกิดจากตกเหวเพราะลักษณะแผลเป็และรอยที่หายแล้วเหมือนกับที่ใบหน้าฉันเลย” เขาพูดพลางลูบที่แก้มสองข้างของตัวเอง
“ไม่ใช่ แค่นี้ใช่ไหมที่จะพูด”เบญจาทำท่าจะวิ่งหนีแต่เขาก็คว้าข้อมือไว้ได้
“พี่แค่อยากขอชดเชยความผิดที่เกิดขึ้นแล้วพี่จะไปมอบตัวกับตำรวจเอง”
“คุณกลับไปเถอะฉันไม่รู้จักคุณ ไม่รู้ว่าพูดเื่อะไร”
“บุญ…พี่ขอโทษ” เขาคุกเข่าลงแล้วก็ร่ำไห้อย่างสำนึกผิด
“ฉันชื่อเบญจาและฉันไม่รู้จักคนที่คุณเอ่ยชื่อส่วนคุณนะเหรอั้แ่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
1K
