มู่หรงเหยียนนิ่งอึ้ง สายตาคมกริบเลื่อนจากใบหน้าของนางลงมามองอักษรบนม้วนกระดาษ ลายมือของนางตวัดงดงาม ทว่าเนื้อความด้านในกลับระบุกลยุทธ์การค้าใบชาแปรรูป การตั้งราคา และการกระจายสินค้าไปยังหัวเมืองต่างๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วนและเฉียบคมเกินกว่าที่สตรีธรรมดาจะคิดได้
"เ้า... คิดแผนการเหล่านี้เองงั้นหรือ?" มู่หรงเหยียนเอ่ยถาม น้ำเสียงดุดันลดลงเปลี่ยนเป็ความฉงนและประหลาดใจใจระคนคาดไม่ถึง
"เพคะ" ชิงหลานยกยิ้มบางเบา "หม่อมฉันมีสูตรใบชาพิเศษหมักสมุนไพรบำรุงกำลังที่เหมาะสำหรับทหารและชาวยุทธ์ และคุณชายอี้มีเส้นสายการขนส่งทั่วแคว้น หากท่านอ๋องทรงระแวงว่าหม่อมฉันจะคบชู้สู่ชาย... เช่นนั้นท่านอ๋องจะทรงมาร่วมหุ้นด้วยในฐานะ 'ผู้คุ้มกันและสนับสนุนลับ' ดีหรือไม่เพคะ? หม่อมฉันยินดียกกำไรให้จวนอ๋องสามส่วน โดยที่ท่านอ๋องมิต้องลงแรงอันใด เพียงแค่ใช้อำนาจมืดคอยปกป้องร้านค้าของหม่อมฉันจากขุนนางที่คิดจะมากดขี่ก็พอ" การยื่นข้อเสนออันเหนือชั้นทางการเมืองและการค้าของชิงหลาน ทำให้อี้เหวินซวี่ลอบยิ้มด้วยความชื่นชมในความฉลาดของนาง ส่วนมู่หรงเหยียนกลับรู้สึกหัวใจกระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกพลันมลายหายไป สลายกลายเป็ความทึ่ง... และความสับสนในตัวสตรีตรงหน้าทีละน้อย
"หึ... คิดจะดึงเปิ่นหวังมาเป็พวกงั้นหรือ?" มู่หรงเหยียนกอดอก สายตาจับจ้องใบหน้างดงามไม่วางตา "เ้าช่างใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก เซี่ยชิงหลาน"
ภายในโรงเตี๊ยมร้างอันเงียบสงัด แสงแดดอุ่นสายส่องผ่านรอยพังของบานประตู ทอดเงาร่างของบุรุษสตรีทั้งสามจนดูตึงเครียด บรรยากาศพาลอึดอัดทวีคูณเมื่อทุกคนต่างรอคอยคำตอบจากปากของพญามัจจุราชหนุ่มอย่างเสิ่นอ๋อง มู่หรงเหยียนจ้องมองข้อเสนอการแบ่งผลประโยชน์บนม้วนกระดาษ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมอง ใบหน้างดงามที่ปลอมตัวเป็บุรุษของเซี่ยชิงหลาน ใจหนึ่งเขาแสนระแวงว่านี่คืออุบายหลอกลวงของตระกูลเซี่ย แต่อีกใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า แผนการค้าใบชาแปรรูปบำรุงกำลังนี้ สามารถทำเงินเข้ากองทัพทหารทมิฬของเขาได้อย่างมหาศาลโดยมิต้องผ่านสายตาของพวกกังฉินในราชสำนัก
"แบ่งกำไรให้เปิ่นหวังสามส่วนงั้นหรือ?" มู่หรงเหยียนแค่นเสียงทุ้มต่ำ มุมปากหยักขึ้นเป็รอยยิ้มเ้าเล่ห์ดุดัน "น้อยเกินไป... เ้าส่งพระชายาเอกของข้าออกหน้าค้าขาย ทั่วทั้งเมืองหลวงหากรู้เข้าข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ข้า้าสี่ส่วน แลกกับการที่ข้าจะส่งกองกำลังทหารคุ้มกันขบวนสินค้าของพวกเ้า และออกหน้าจัดการพวกขุนนางท้องถิ่นที่คิดจะมาขูดรีดภาษี" อี้เหวินซวี่ได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองชิงหลาน ทว่าสตรีในชุดบุรุษกลับ คลี่ยิ้มงดงามดั่งดอกไม้ผลิ ั์ตาคู่สวยประกายแววผู้ชนะ "ข้อเสนอสี่ส่วน แลกกับกองกำลังทหารคุ้มกันของเสิ่นอ๋อง... นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก หม่อมฉันตกลงเพคะ"
"กระหม่อมก็มิมีข้อขัดข้องพะยะค่ะ" อี้เหวินซวี่ประสานมือตอบ น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าแววตากลับลอบจับจ้องท่าทีของเสิ่นอ๋อง ด้วยความกังวลลึกๆ
เมื่อตกลงกันได้ สัญญาลับสามฝ่ายจึงถูกเขียนขึ้นและลงนามลงประทับตราอย่างรวดเร็ว ชิงหลานเก็บกระดาษส่วนของตนเองเข้าสาบเสื้อด้วยความลิงโลด ชาตินี้นางมีทั้งเงินทุน เส้นสายจากตระกูลอี้ และยังมี ‘เกราะกำบัง’ ชั้นดีอย่างเสิ่นอ๋องคอยคุ้มภัย แผนการหย่าและหนีไปใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่งอยู่แค่เอื้อม! "ในเมื่อธุระเสร็จสิ้นแล้ว... ก็กลับจวนกับข้าได้แล้วกระมัง 'คุณชายเซี่ย'" มู่หรงเหยียนเค้นเสียงหนักเน้นคำท้าย สายตาคมดุดันกวาดมองเสื้อผ้าบุรุษที่โอบรัดเอวบางคอดกิ่วของ ชิงหลาน อย่างขัดหูขัดตา โดยเฉพาะยามที่นางยืนใกล้ชิดกับอี้เหวินซวี่ หัวใจของเขามันพลันรุ่มร้อนราวกำลังถูกไฟแผดเผา "เพคะท่านอ๋อง" ชิงหลานหันไปลา รุ่นพี่ทางการค้า "คุณชายอี้ ข้าขอตัวก่อน แล้วพบกันเมื่อร้านค้าปรับปรุงเสร็จเ้าค่ะ"
"เดินทางปลอดภัย... ชิงหลาน" อี้เหวินซวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เรียกชื่อต้นของนางอย่างสนิทสนม คำเรียกขานนั้นจุดะเิโทสะในอกของเสิ่นอ๋องทันที มู่หรงเหยียนหน้าทึมลงไปกว่าครึ่งก้าว โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดตัวชิงหลาน คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวบางของนางอย่างถือสิทธิ์และรวดเร็วจนนางตั้งตัวไม่ทัน "ท่านอ๋อง! หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ!" ชิงหลานอุทาน ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความใ ข้อมือของนางเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับอุ้งมือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบของเขา
"เจ็บก็จำไว้ ว่าเ้าเป็คนของใคร! อย่าได้มาทอดสะพานส่งสายตาให้บุรุษอื่น ต่อหน้าข้า!" มู่หรงเหยียนกระซิบขู่ชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหึงหวงรุนแรงที่เ้าตัวแสร้งอ้างว่าเป็เื่ของศักดิ์ศรี เขาออกแรงดึงร่างระหงให้เดินตามออกไปจากโรงเตี๊ยมร้างทันที โดยไม่สนสายตาของอี้เหวินซวี่ที่มองตามด้วยความนัยลึกซึ้ง ตลอดทางกลับจวน มู่หรงเหยียนบังคับให้ชิงหลานขึ้นรถม้าคันเดียวกับเขา ภายในรถม้าอันคับแคบและตึงเครียด ร่างสูงใหญ่นั่งกอดอก พิงหลังกับเบาะ สายตาคมกริบไม่ละไปจากใบหน้างดงามของพระชายาแม้แต่เสี้ยววินาที ส่วนชิงหลานนั่งหันหน้าไปทางหน้าต่าง พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดและเมินเฉยต่อสายตาร้อนแรงคู่นั้น
"ในคืนเข้าหอ เ้าบอกข้าว่าจะอยู่อย่างสงบและขอหย่า... แต่เหตุใดวันนี้กลับพลิกวิกฤตดึงข้าเข้ามาร่วมหอลงโลงทำการค้ากับเ้า? เซี่ยชิงหลาน เ้าคิดจะปั่นหัว เปิ่นหวัง เล่นงั้นหรือ?" มู่หรงเหยียนเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำห้าวหาญ แฝงความกดดัน ชิงหลานหันกลับมาสบตาเขา แววตาของนางราบเรียบไร้ความหวั่นไหว "หม่อมฉันมิกล้าเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า ในเมื่อเราต้องอยู่ร่วมจวนกันในฐานะสามีภรรยาในนาม การแบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกันย่อมทำให้ท่านอ๋องมิต้องระแวงว่าหม่อมฉันจะไปคบชู้สู่ชาย และทำให้หม่อมฉันมีเงินทองเลี้ยงชีพตนเองเมื่อวันหย่ามาถึง... ทุกอย่างยุติธรรมดีไม่ใช่หรือเพคะ?"
"วันหย่า... เ้าก็เอาแต่เอ่ยคำว่าหย่า!" มู่หรงเหยียนกัดฟันกรอด หัวใจของเขาบีบรัดอย่างประหลาด ยิ่งนางทำท่าทางห่างเหินและย้ำเตือนเื่การหย่าร้างมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกยากจะยอมรับ และอยากจะกักขังสตรีผู่นี้ไว้ให้อยู่ใต้ปีกของเขาตลอดไป รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูหลังจวนเสิ่นอ๋อง มู่หรงเหยียนก้าวลงก่อน ทว่าแทนที่จะปล่อยให้นางลงมาเอง ร่างสูงใหญ่กลับหันมาอุ้มร่างบางของชิงหลานลอยหวือ ลงมาจากรถม้าในอ้อมแขนแกร่งทันที!
"ท่านอ๋อง! ปล่อยหม่อมฉันลงนะเพคะ บ่าวไพร่เต็มไปหมด!" ชิงหลานหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความใและเอียงอาย ร่างกายของเขาร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยมัดกล้าม กลิ่นอายบุรุษเพศอันดุดันโชยเข้าจมูกจนหัวใจของนางแอบเต้นผิดจังหวะ
"บ่าวคนใดกล้ามอง ข้าจะควักลูกตาพวกมันออกให้หมด!" มู่หรงเหยียนเอ่ยเสียงเฉียบพลันกระซิบชิดริมฝีปากบาง "จำไว้พระชายา... เ้าอยากทำกิจการค้าข้าไม่ห้าม แต่หากข้ารู้ว่าเ้าแอบไปส่งยิ้มหวานให้อี้เหวินซวี่อีกแม้เพียงครั้งเดียว... ข้าจะพังร้านค้าของเ้า และจับเ้ามากักขังไว้บนเตียงนอนของข้า ไม่ให้ออกไปเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกเลย!" สิ้นคำขู่เฉียบขาด มู่หรงเหยียนวางนางลงบนพื้นอย่างนุ่มนวลขัดกับวาจา แล้วหมุนตัวก้าวเดินจากไปด้วยท่าทางดุดัน ทิ้งให้ชิงหลานยืนอึ้ง มือเรียวบางกุมหน้าอกที่หัวใจกำลังเต้นระรัว ‘ท่านอ๋องใจดำในชาติก่อน... เหตุใดชาตินี้ถึงได้กลายเป็บุรุษจอมบงการ ขี้หึง และหน้าหนาได้ถึงเพียงนี้!’
1K
