senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “ลองหันมามองข้าง ๆ บ้างก็ได้นะคะ

คนรอมันเหนื่อยนะ”

วิวยิ้มบางๆ ด้วยแววตาที่สั่นไหว

         “.........”

ไบร์ทก้มหน้าโดยไม่พูดอะไรออกมา

ความคิดของเขาสับสน

เกินกว่าที่จะตอบอะไรออกไปได้

         “นี่มื้อเย็นค่ะ หนูทำเอง”

วิวยื่นถุงกระดาษในมือส่งให้ไบร์ท

         “.............”

แต่เขาแค่มองแต่ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับไว้

         “อย่าลืมทานให้ตรงเวลาด้วยนะคะ”

วิวดึงมือของไบร์ทออกมา

แล้วยัดถุงกระดาษในมือให้เขา

ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

         “.............”

ไบร์ทมองถุงกระดาษในมือตัวเอง

ก่อนจะมองแผ่นหลังเล็กๆ ของหญิงสาว

ที่กำลังเดินจากไป

         “มากินด้วยกันสิ”

เขาตะโกนบอก

         “.............”

ทำให้หญิงสาวหยุดชะงักแล้วยิ้มออกมา

         “ค่ะ”

เธอหันไปตอบด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นทั้งสองก็นั่งกินข้าวด้วยกัน

...............................

วันอาทิตย์ทั้งวัน

ซีก็ติวให้ไอยูเป็นการส่วนตัว

และไม่โหดเกินไป

และไอยูก็ชอบแบบนี้มากกว่า

จากนั้นตลอดทั้งสัปดาห์ที่11

ซีก็ติวให้ไอยู

แต่เมื่อมีอาร์มาติวด้วย

เขาก็จะกลับมาใช้สูตรโหดเหมือนก่อนหน้านี้

วันหยุดสุดสัปดาห์นี่

ไอยูตัดสินใจที่จะกลับบ้าน

เพราะเป็นห่วงแอลเค

เพราะวันหยุดรอบที่แล้วเธอไม่ได้กลับ

และก็ถือโอกาสนี้ที่จะได้พักสมอง

จากการติวอันสุดโหดของซีด้วยเช่นกัน

ไอยูและแอลเคไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้า

ดูหนังกินข้าว เดินเที่ยวเล่น

         “พวกเขามุงอะไรกัน”

แอลเคถามขึ้น

เมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งส่งเสียงเจี้ยวจ้าว

         “ดารามาหรือเปล่า”

ไอยูชะโงกหน้าดู

         “อ๋อ นั่นมัน...”

ไอยูครุ่นคิดชื่อของเขา

เขาคือประธานชั่วคราวของบริษัทยองจู

ไม่แปลกใจเลยที่จะเจอเขาที่นี่

เพราะมันเป็นห้างสรรพสินค้าในเครือยองจู

         “เขาชื่อ...ลูเซียนหรือเปล่านะ”

ไอยูนึกถึงข่าวที่เบลล์ส่งให้เธอดู

ตอนที่เธอจะย้ายไปอยู่หอพัก

         “ลูเซียน?”

แอลเคชะเง้อมอง

แล้วเห็นชายคนหนึ่งที่แต่งตัวดูมีภูมิฐาน

โดนล้อมด้วนกลุ่มสาวๆ

เมื่อมองเขาดีๆ ความทรงจำอันเลวร้าย

ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

         “พี่!!”

แอลเคเรียกไอยูแล้วยืนนิ่ง

เขาขยับตัวไม่ได้หายใจไม่ออก

รู้สึกเหมือนเป็นอัมพาตขึ้นมาทันที

         “แอลเค เป็นอะไรไป?”

ไอยูถามเมื่อเห็นว่าน้องชายของเธอเริ่มหน้าซีด

         “แอลเค หายใจก่อน”

ไอยูเขย่าเรียกสติแอลเค

เมื่อเห็นว่าน้องของเธอเหมือนจะหยุดหายใจไป

         “แอลเค”

เธอตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

เพราะแอลเคไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

         “แอลเค มองพี่”

ไอยูจับหน้าของน้องชาย

ที่กำลังมองอะไรสักอย่าง

ให้หันมามองหน้าของเธอแทน

         “แอลเค เห็นพี่ไหม?”

มือของเธอที่จับหน้าของแอลเคเริ่มสั่น

         “....พี่....”

แอลเคพึมพำ

         “ไม่เป็นไรนะ หายใจช้า ๆ”

ไอยูบอก

         “............”

แอลเคที่เริ่มได้สติก็เริ่มสูดหายใจเข้าช้าๆ

         “ผู้ชายคนนั้น...”

แอลเคลังเลที่จะพูด

         “เขาทำไม?”

ไอยูถาม

         “เขาเป็นคนขับรถ”

แอลเคพูดแค่นั้น

         “.............”

แต่มันก็ทำให้ไอยูเข้าใจได้ทันที

ว่าเขาหมายถึงอะไร

         “เขาน่าจะมีแผลที่ถูกสโนว์กัดด้วย”

แอลเคพูดต่อแล้วมองไปที่มือของชายคนนั้น

เขาใส่ถุงมือสีดำเอาไว้

ทำให้ไม่รู้ว่าเขามีแผลจริงๆ หรือเปล่า

         “แน่ใจนะ”

ไอยูถามอย่างจริงจัง

         “ผมก็ไม่แน่ใจ

ตอนนี้ภาพมันเลือนราง”

แอลเคตอบ

         “โอเค งั้นเรากลับกันก่อนไหม?”

ไอยูเป็นห่วงแอลเค

         “ครับ”
แอลเคพยักหน้าตอบรับ

แล้วทั้งสองก็กลับบ้าน

หลังจากนั้น

ไอยูก็โทรไปคุยเรื่องนี้กับคุณลุงโลเวล

และคุณลุงก็จะสืบต่อและตรวจDNAให้

.........................

ในเช้าวันรุ่งขึ้น

คุณลุงโรเวลก็โทรมาบอก

ว่าDNA ที่เจอจากสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในรถวันนั้น

ตรงกับDNA ของคนที่ชื่อว่าลูเซียนจริง ๆ

แต่คงต้องใช้เวลาในการรวบรวมหลักฐาน

เผลอไปแปปหนึ่ง

สัปดาห์แห่งการสอบก็ได้ผ่านพ้นไป

ทุกคนหมดแรงกันทั่วหน้า

เพราะการสอบก่อนปิดภาคเรียน

ค่อนข้างยากพอสมควร

แต่ก็มีใครบางคน

ที่ไม่ได้โดนผลกระทบจากการสอบเลย

เขายังคงทำตัวไม่สนอะไร

และยังคงนอนไปทั่วเหมือนเช่นเคย

คนอื่นๆ ส่วนใหญ่วางแผน

ที่จะไปเที่ยวพักผ่อนในช่วงปิดเทอม2 เดือนนี้

แต่ก็มีบางกลุ่มที่สมัครฝึกงานกับบริษัทใหญ่ๆ

เช่นบริษัทJLหรือ บริษัท ยองจู

ซีและยุนสมัครฝึกงานในบริษัทJL

ในเครือย่อยที่อยู่ใกล้มหาลัย

มีอาร์ก็ช่วยธุรกิจที่บ้าน

ส่วนไอยูสมัครงานกับบริษัทในเครือ JL เช่นกัน

แต่เป็นบริษัทเกี่ยวกับการถ่ายแบบ

โดยมีปิงเป็นผู้แนะนำ

โดยเริ่มงานทันทีหลังจากปิดเทอม

วันแรกของไอยูก็จะวุ่นวายหน่อยๆ

จากที่เธอเคยแค่เป็นนางแบบเฉยๆ

แต่ตอนนี้เธอต้องเป็นคนติดต่อประสานงานกับทุกฝ่ายแทน

การเรียนรู้และจดจำในช่วงแรกนั้น

เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นพอสมควรสำหรับเธอ

แต่มันก็สูบพลังของเธอไปไม่น้อยเช่นกัน

พอตกเย็นทางบริษัทก็มีการเลี้ยงมือเย็น

เป็นการต้องรับน้องใหม่ทุกคน

         “อ้าว!! พวกนายก็พารุ่นน้อง

มาเลี้ยงร้านนี้ด้วยเหรอเนี่ย!!”

หัวหน้างานของไอยูทักกลุ่มคนในโต๊ะใหญ่โต๊ะหนึ่ง

         “ทำมาเป็นทัก

ก็เจอกันที่นี่ทุกรอบไม่ใช่หรือไง?”

อีกฝ่ายหรี่ตาแล้วตอบเรียบๆ

         “ฮึ!! นั่นสินะ

ยังไงก็เพลาๆ กันหน่อยนะ”

เธอแตะไหล่ชายคนนั้น

ก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะที่จองไว้

ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก

จะพูดว่าอยู่ติดกันเลยก็ว่าได้

ไอยูหันไปเห็นคนที่คุ้นเคยนั่งอยู่ท้ายโต๊ะ

นั่นพี่ยุนกับรุ่นพี่นี่น่า

เธอคิดก่อนจะเดินตามหัวหน้าของเธอไป

         “งั้นพวกเราก็มาเริ่มกันเถอะ”

เธอพูดหลังจากที่นั่งลงที่หัวโต๊ะ

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารแล้วเครื่องดื่ม

ที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว

ทุกคนก็ทยอยหาที่นั่งที่ตัวเองพอใจแล้วนั่งลง

         “ยินดีต้อนรับน้องใหม่ทุกคน

ขอให้ช่วง2เดือนนี้

ได้ประสบการณ์ดีๆ กลับไปกันนะ เอ้าชน!!”

เธอยืนขึ้นหยิบแก้วบนโต๊ะแล้วชูขึ้น

แล้วดื่นหลังจากเกริ่นจบ

         “ชน!!”

คนอื่นๆ ก็ชูแก้วตามเธอแล้วดื่ม

หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มพูดคุยกัน

เนื่องจากไอยูเป็นคนเฟรนด์ลี

เธอจึงสนิทกับทุกๆ คนได้เร็ว

อาหารที่อยู่บนโต๊ะค่อยๆ น้อยลง

แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหมดลง

และมีการดื่มกันเล็กน้อย

แต่ดูเหมือนโต๊ะที่อยู่ติดกันจะจัดหนักตั้งแต่เริ่ม

เพราะแต่ละคนเริ่มสนุกเฮฮากันจนลืมตัวไปเลย

         “อย่าดื่มเยอะนะ”

เสียงทุ้มต่ำเตือน