เสี่ยงรักอันตรายพิชิตใจนายเย็นชา

"ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับบอส ผมผิดไปแล้ว" ชายที่นั่งอยู่บนพื้นยกมือขึ้นไหว้ขอร้องชายที่นั่งอยู่ในรถคันหนึ่ง"เก็บมันซะ" เสียงแข็งที่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นสั่ง แกร๊ก~ เสียงที่เหมือนมีใครบางคนกำลังเหยียบเข้ากับอะไรสักอย่างดังมาจากมุมมืดของตึก ทำให้กลุ่มคนเหล่านั้นหันไปตามที่มาของเสียงก่อนจะหันกลับไปพูดอะไรสักอย่างกับคนที่นั่งอยู่ในรถคันสีดำสนิท"บอสครับ มีคนเห็นเราครับ""ไปเอาตัวมันมา""ครับ" เธอที่เห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบหันหลังจากตรงนั้นเพื่อวิ่งหนีแต่ทว่าฝีเท้าของเธอนั้นไม่ได้เร็วไปกว่าคนชุดดำเหล่านี้เลย"ปล่อยนะ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!" เธอถูกลากตรงไปที่รถคันนั้นจอดอยู่"ได้ตัวมาแล้วครับ""ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" เธอยกมือขึ้นขอร้องแต่ทว่าไม่มีใครใส่ใจในคำที่เธอพูดเลยสักนิด"เป็นผู้หญิงครับบอส""ปล่อยฉันไปเถอะนะฉันไม่รู้อะไรด้วยจริงๆ""เอายังไงกับเธอดีครับ""ก็บอกให้ปล่อยไงเล่า" เมื่อได้จังหวะเธอจึงรีบเหยียบเข้าที่เท้าของชายที่จับตัวเธอไว้"อยากตายเหรอไง!" คนที่เธอเหยียบเท้าหันกลับมาบีบแขนเธออย่างไม่มีความปราณีพร้อมทั้งยกปืนขึ้นมาจ่อที่ขมับของเธอเพื่อเป็นการเตือน"โอ้ย! ปล่อย!" "อยู่นิ่งๆ ไม่อย่างนั้นตาย!" ".....""ให้ผมเก็บเธอเลยไหมครับ""ไม่ต้อง""....." เขายกมุมปากขึ้นอย่างกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาก้าวเท้าออกมาจากรถคันสีดำสนิทก่อนจะสั่งคนของเขา ทั้งท่าทางและแววตาล้วนแสดงถึงความน่าเกรงขาม แววตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นไร้ความปราณีมองมายังหญิงสาวอย่างกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ เขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดอะไรบางอย่างขึ้น"ให้เธอฆ่ามัน" เสียงเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งพูดขึ้นทำให้เธอที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจเป็นอย่างมากแต่ทว่าไม่ทันได้ขัดขืน ชายคนหนึ่งก็ยัดมีดพกสั้นใส่ในมือของเธอก่อนจะจับมือของเธอให้แทงลงไปเลือดไหลออกมาจากอกด้านซ้ายของคนที่เธอแทงลงไป จนชายที่นั่งอยู่ตรงหน้านั้นได้ตายลงไปอย่างช้าๆต่อหน้าต่อตาของเธอเอง"......" "ฆาตกร" เขาพูดขึ้นหลังจากที่เธอปล่อยมือออกมาจากมีดเล่มนั้น"ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ใช่ฆาตกร" เธอช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วมองดูเลือดที่เต็มไปทั่วทั้งมือของเธอด้วยแววตาที่ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้"ถ้าไม่อยากติดคุกก็ไปกับฉันซะ""ไม่! คนที่ฆ่ามันพวกนายต่างหาก!" เขายืนดูเธอด้วยแววตาที่ราวกับว่าได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจมาอยู่ในมือ เขาย่อเข่าลงนั่งข้างๆเธอก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของเธอ"หึ แล้วถ้าฉันบอกว่า ครอบครัวของเธออยู่ในกำมือของฉัน เธอจะทำยังไง" "....." แววตาของเธอหันไปมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างโกรธแค้น"แววตาดูดีใช้ได้นี่""อย่ายุ่งกับพวกเขา พวกเขาไม่รู้เรื่องนี้ด้วย!""แต่เธอก็รู้ไปแล้ว เพราะฉะนั้นเธอมีแค่ทางเลือกเดียวเท่านั้น""....." หญิงสาวจ้องหน้าเขาด้วยความแค้นใจ แต่เธอเองก็ไม่มีทางเลือกเพราะถ้าเธอไม่ไปกับเขา ครอบครัวของเธอก็ต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน"ฉันจะนับหนึ่งถึงสามถ้าไม่ตกลงเธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น"".....""หนึ่ง"".....""สอง""โถ่เว้ย!""สา~""ตกลง!""เลือกได้ฉลาดดี""แต่นายต้องสัญญาว่านายจะไม่ทำอะไรกับครอบครัวของฉัน""แน่นอน" แล้วเขาก็ลากเธอขึ้นรถไป แต่เพราะด้วยอาการเมารถที่แก้ไม่หายของเธอจึงทำให้ต้องหลับไป ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องแล้วแต่ที่สำคัญคือนอนอยู่บนโซฟา! พอตื่นขึ้นมาเลยทำให้ปวดเมื่อยไปหมด แต่เมื่อมองดูรอบๆก็รู้เลยว่าที่นี้ที่ไหนเพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นคือเขาเป็นเพราะไม่มีทางเลือกอื่นจึงจำต้องยอมรับกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้และต่อไปจากนี้ด้วยเมื่อทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ฉันจึงลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ เพราะเมื่อคืนเองดันหลับไปตอนไหนนั้นก็ไม่รู้หรือขึ้นมาห้องนี้ได้ยังไงก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าเมื่ออาบน้ำเสร็จจึงกลับนึกอะไรขึ้นได้"เฮ้ย!!" ฉันเผลอเสียงดังออกมา เพราะลืมไปว่าฉันไม่มีเสื้อผ้า ให้เปลี่ยนเลย แต่ที่ต้องตกใจกว่านั้นเพราะอยู่ๆก็มีเสียงตอบกลับขึ้นมา"เสียงดังอะไรว่ะ!!" เขาพูดออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด"คือ~ นายฉันไม่มีชุด" ฉันเดินออกไปหาเขาในชุดเดิมที่ใส่เมื่อวาน"ไปหาเอาในตู้ไป!" เขาชี้ไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ติดกันอยู่สองตู้"ว่าแต่ตู้ไหนเหรอ""ตู้ไหนก็ใส่ๆไปเถอะ แล้วก็เลิกถามมากสักที ง่วง!!" ดูท่าหมอนี้จะไม่ชอบให้ใครปลุกตอนหลับเพราะพฤติกรรมที่แสดงออกมาชัดเจนมาก ฉันรีบเดินไปดูทันทีที่เขาบอก แต่พอเปิดเข้าไปดูกลับเห็นแต่ชุดของผู้หญิงแต่ละชุดล้วนแต่ล่อแหลมทั้งนั้น ทำให้ฉันถึงกับคิดหนัก แต่โชคดีที่ในอีกตู้มีบ็อกเซอร์ที่พอใส่ได้อยู่เลยหยิบมาพร้อมกับเสื้อแขนยาวสีขาวตัวใหญ่หนึ่งตัว หลังจากแต่งตัวเสร็จ จึงแอบเดินลงไปข้างล่าง"ตื่นแล้วเหรอค่ะ คุณหนู" ป้าคนหนึ่งพูดขึ้น แต่เมื่อหันมาก็ทำท่าทีตกใจ".....""หนูเป็นใครเหรอ?""เอ่อ คือ""ลูกน้องผมเองครับป้าพิณ" เสียงชายคนหนึ่งดังมาจากทางด้านหลัง"......?""อ๋อ งั้นเหรอค่ะ คุณหนูมานั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวป้าไปเอาข้าวต้มมาให้""ครับ""......""ยืนอยู่ทำไม นั่งลงสิ" ฉันนั่งลงตามที่เขาบอกทันทีก่อนจะถามเขากลับบ้าง"นายตื่นตั้งแต่ตอนไหนกัน เมื้อกี้ฉันยังเห็นนายหลับอยู่เลยนี่""แล้วใครกันที่มันส่งเสียงโวยวายดังลั่นห้อง" เขาเหลือบมามองด้วยหางตา"-_-""......""เอ่อนาย""อะไร""ทำไมถึงบอกว่าฉันเป็นลูกน้องล่ะ ทำไมไม่บอกไปว่าฉันเป็นตัวประกันหรืออะไรอย่างอื่นก็ได้นิ""ทำไม อยากเป็นนักเหรอไง""....." ฉันเงียบลงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ฉันและเขานั่งรอกันสักพักก่อนที่ป้าพิณจะยกข้าวต้มร้อนๆมาเสิร์ฟถึงที่"อื้มหอมจัง~" ฉันสูดกลิ่นข้าวต้มหอมๆเข้าไปเต็มปอด"ทานให้อร่อยนะคะ" "จะทานให้เกลี้ยงเลยค่ะ" ฉันนั่งเป่าข้าวต้มไม่นาน ก็ลงมือจัดการกับอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าทันที"ต่อจากนี้ไป เธอต้องมาทำหน้าที่เป็นเลขาให้ฉัน" "......" อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นกลางคัน แต่นั้นมันกลับทำให้ฉันลังเล"ทำไม""จะทำได้ยังไง ฉันจบแค่มัธยมปลายเอง""รู้""รู้??""เออ""แล้วนายยังจะ...เดี๋ยวนะ….นายรู้? ทั้งๆที่พึ่งเจอกันเนี้ยนะ""เออ เรื่องของเธอฉันรู้ทุกอย่าง เพราะฉะนั้นอย่าคิดที่จะปฏิเสธ ฉันขอเตือน" (แค่คืนเดียวหมอนี่ก็รู้ทุกเรื่องของเราเลยเหรอว่ะ)"แต่ฉันจบแค่ม.ปลายเองนะ""ฉันไม่โง่ปล่อยให้เธอไปทำเกี่ยวกับธุรกิจของฉันหรอก""อ้าว แล้วตกลงให้ทำเกี่ยวกับอะไร""เดี๋ยวเธอก็รู้เอง""......?""......" เขาเงียบขึ้นอีกครั้งแต่ทว่าทุกคำพูดที่ออกมานั้นไม่ได้มีการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย"งั้นก็ได้ แต่มีข้อแม้""....??.""นายต้องจ่ายค่าจ้างให้ฉันด้วย""แลกกับชีวิตเธอ""ไม่เกี่ยวนี่มันเรื่องงาน""เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง""งั้นฉันก็ไม่ทำ คนอย่างฉันเองก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วด้วย นายเองก็รู้ประวัติฉันแล้วนิ""....." เขาไม่ตอบอะไรแต่กลับยกยิ้มด้วยมุมปากราวกับว่าฉันเป็นของเล่นที่น่าสนใจสำหรับเขา"ว่ายังไง"".....""ไม่ตอบ งั้นก็เป็นอันตกลง""....""พูดไม่เป็นเหรอไง ทำไมชอบเงียบนักห้ะ"".....""นายหิมะ""....." เขามองมาด้วยแววตาที่ไม่สบอารมณ์"ทำไมไม่ชอบเหรอไงแต่ฉันว่ามันเหมาะกับนายดีนะ""พูดแบบนั้นอีกครั้ง ฉันฆ่าเธอแน่""ToT""......" แล้วเขาก็นั่งทานข้าวต่อไปแบบเงียบๆตามเคย"เออแล้วทำไมฉันถึงขึ้นไปนอนบนห้องได้ล่ะ""ฉันลากเธอไปเอง""ลาก!?""เออ""โหดร้าย~""....""นี่นาย""อะไรอีก""ให้ฉันนอนบนเตียงไม่ได้เหรอ""ไม่ได้!""ทำไมล่ะ""เพราะฉันไม่ให้นอน""แต่ฉันเป็นผู้หญิงนะ""ไม่สน""ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ!!""เออ พูดจบแล้วก็นั่งทานเงียบๆไปซะ""ไอ้หิมะบ้า" เธอพึมพัมออกมาเบาๆ"พูดอะไรฉันได้ยินนะ"" (-_-!! จะรอดไปได้สักกี่น้ำกันนะตัวเรา) " หลังจากทานมื้อเช้าเขาก็พาฉันออกมาข้างนอกแต่เมื่อถามว่าจะไปไหนเขากลับไม่ตอบและที่สำคัญตอนนี้อาการเมารถก็กำเริบเลยเผลอหลับไป จนต้องตกใจตื่นขึ้นเพราะรถเบรกอย่างกระทันหันจนหัวไปชนเข้ากับเบาะคนขับด้านหน้า ตุบ~!!! โป้ก~!!"โอ้ย ขับรถยังไงเนี้ย!" ฉันโวยวายขึ้น"ขอโทษครับคุณ~""เอบี เรียกบีเฉยๆก็ได้ค่ะ""ชื่อแปลกจังนะครับ""ฉันก็ว่ามันแปลกอยู่เหมือนกันค่ะ""ไปได้ชื่อนี้มายังไงเหรอครับ""อื้ม ฉันเกิดมามีกรุ๊ปเลือดนี้ละมั้ง เขาก็เลยตั้งให้แบบนี้""งั้นเหรอครับ""ค่ะ ว่าแต่ถึงหรือยังคะฉันไม่ไหวแล้ว""ถึงแล้วครับ""ค้ะ!?" พอมองออกไปข้างนอกเมื่อเห็นว่าถึงที่หมายแล้วฉันก็รีบลงจากรถทันที"เป็นยังไงบ้างครับ" ผู้ชายคนที่ขับรถลงมาถามอาการของฉัน เพราะตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ"นึกว่าจะตายซะแล้วละค่ะ คุณ~""คิมครับ""ค่ะ คุณคิม ว่าแต่ช่วยหยิบลูกอมในกระเป๋าให้หน่อยได้ไหมค่ะ""ได้ครับ" สักพักเขาก็เอาลูกอมออกมาให้ เป็นลูกอมรถเปรี้ยวที่ฉันชอบพกไปไหนมาไหนเวลาที่ต้องนั่งรถที่มีแอร์"ขอบคุณนะค่ะ""เฮ้ย ไปกันได้แล้ว" "จะรีบไปไหนกันว่ะ คนยิ่งเมาค้างอยู่"".....""อุ๊บส์!!" ฉันรีบเอามือปิดปากที่ไม่หูรูดลงทันที (ซวยแล้วไง)"เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ" เขาถามย้ำลากเสียงออกมาจนฉันถึงกับขนลุก"เปล่า~ ไม่ได้พูดอะไรเลยจริงๆนะ"".....""ไปกันเถอะครับ" คิมพูดตัดบทขึ้นมาซึ่งนั้นมันก็ทำให้ฉันรอดจากยมทูตคนนี้ได้"ค่ะ ไปกัน" "ไอ้คิม""ครับบอส""มึงจะไปไหนก็ไป""ครับ" แล้วคิมก็แยกตัวออกไปทันที"เอ้าคิม เดี๋ยวสิ""ส่วนเธอ"".....?""ถ้าอยากได้ชุดชั้นในก็เดินตามมา" "ตรงไปไหมคุณ""จะซื้อไม่ซื้อ""เออซื้อๆ เดินนำไปสิ" "......."" (อิตาบ้านี้ พูดออกมาได้ไม่อายปากเลยแงะแต่ก็อย่างว่าละน๊าเมียเยอะเกินฮ่าๆๆ) ""คิดอะไรของเธออยู่""ไม่มีอะไรนิ""งั้นก็ดี"" (ชิ ใครจะบอกให้โง่ล่ะ แบร่~) " เขาเดินนำฉันเข้าไปในห้างใหญ่ ทุกอย่างในที่นี้ล้วนแต่เป็นของแบรนด์เนมทั้งนั้น ทั้งข้าวของเครื่องใช้หรือแม้แต่เสื้อผ้าต่างๆ จนเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านร้านหนึ่ง"ถึงแล้ว"".....""เข้าไปซื้อซะ""แต่~""อะไร""ฉันไม่มีเงิน~""เข้าไปซะ""ก็บอกว่าไม่มีเงินไง""หรือจะให้ฉันเข้าไปเลือกให้""บ้า! ไม่ต้อง ฉันเลือกเองได้" ฉันเดินเข้าไปเลือกในร้านสักพักก็เสร็จแต่แค่ชุดชั้นในราคาก็เหยียบหมื่นแล้ว แล้วพวกเสื้อผ้ามันจะเหลืออะไร" (หมอนี้คงอยากอวดรวยสิน่ะ แต่ก็รวยจริงๆนั้นแหละ) ""อยากได้เสื้อผ้าแบบไหน" เขาเดินดูไปทั่วก่อนจะถามฉันขึ้นแบบลอยๆ"ฉันเหรอ ได้หมดอ่ะ""งั้นร้านนี้" เขาชี้ไปยังร้านที่มีชุดกระโปรงสีหวานแหววเต็มไปหมด"ไม่เอาหวานไป""แบบนั้นล่ะ" เขาชี้ไปยังร้านที่มีเสื้อผ้ารัดรูปโชว์สัดส่วน"ไม่ดีกว่า""ก็ไหนบอกว่าได้หมด!""มันก็ใช่ แต่ช่วยดูสารรูปกันด้วย อ้วนอย่างกับพะยูนเดินได้แบบนี้ไปใส่เสื้อผ้าแบบนั้นก็บ้าแล้ว""......" เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง"พอเลย เดี๋ยวฉันเลือกเอง" ประจวบเหมาะกับที่ฉันหันไปเห็นชุดกีฬาเข้าพอดีก็เลยชี้ไปให้เขาดู"หือ??""อื้ม ร้านนั้นแหละ" ฉันเดินเข้าไปแปปเดียวก็กลับออกมาพร้อมกับชุดกีฬาเต็มมือ"ชุดทำงาน""ตามมา" เขาเดินตามฉันมาติดๆ".....""ร้านนี้หล่ะ""......""อยากได้มานานแล้ว""เปลี่ยนร้านใหม่""ไม่เอา จะเอาร้านนี้""แต่เธอต้องทำงาน""ใช่ แต่นายบอกเองว่ามันไม่เกี่ยวกับธุรกิจอะไรของนายฉะนั้นถ้าเดาไม่ผิดงานที่จะให้ฉันทำต้องอันตรายถึงชีวิตแน่นอน เพราะแบบนั้นชุดที่ใส่สบายพวกนี้จึงจำเป็น""......""จะรับชุดไหนดีค่ะ""เอ่อ เอายีนส์สีดำแบบนี้ห้าตัว แบบนั้นห้าตัว เสื้อกล้ามสิบ แล้วก็เสื้อยีนส์แขนยาวสีกรม สีดำ และสี... อย่างล่ะห้าตัวค่ะ""ได้ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ""นายจ่ายให้ด้วย" เขาก็ยังคงเงียบตามเคย แต่ทว่าก็เป็นเขานั่นแหละที่เป็นคนจ่ายให้"เรียบร้อยแล้วค่ะ""ขอบคุณค่ะ" "ร้านเรายินดีให้บริการค่ะ" เราสองคนเดินออกมาจากร้าน แต่ไม่ว่าจะดูยังไงเขาคนนี้ก็ดูน่ากลัวอยู่ดี แต่ก็ไม่คิดว่าฉันจะได้มาอยู่แบบสบายแบบนี้เหมือนกันนึกว่าจะต้องถูกปาดนี้ปาดนั้นซะอีก "นาย"".....""อยากกินไอติม""....." "ไม่ได้สินะ" จู่ๆเขาก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ สักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับไอติมในมือ"ให้ฉันเหรอ""...." ฉันลังเลจนเขาทำท่าจะเขวี้ยงไอติมทิ้ง"หยุดนะ เอามานี่! ของดีขนาดนี้จะทิ้งได้ยังไง นายนี่มันจริงๆเลย" ฉันรีบหยิบไอติมมาจากมือแล้วกินทันที ส่วนของที่ซื้อมานั้นไม่ใช่ใครที่ไหนถือ เพราะจะกินไอติมเลยให้เขาเป็นคนถือของทั้งหมดแทนถึงเขาจะไม่เต็มใจก็ตามที"บอส""เอาไป" เขาโยนของใส่ลูกน้องทันทีที่เจอหน้า"นี่นาย อย่าโยนสิ เสียของหมด" "....." ไคท์หันมาทำหน้าดุใส่"ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรครับเรื่องเล็กนิดเดียวเอง" หลังจากนั้นทั้งเธอ เขาแล้วก็คิมก็มุ่งหน้ากลับไปที่รถแต่เมื่อเธอย่างเท้าขึ้นรถทุกอย่างก็กลับสู่สภาพเดิม เพราะอาการนี้ที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งตอนนี้เองก็ยังคงแก้ไม่หายนั้นจึงเป็นข้อเสียของเธอ"บอสครับ"".....""เธอจะไม่เจ็บเหรอครับ" เขาเหลือบมองคนที่อยู่นั่งข้างที่ตอนนี้ศรีษะของเธอชนกับขอบกระจกรถอยู่ถี่ๆ เขานั่งมองอยู่สักพักจนในที่สุดมือหนาก็เอื้อมเข้าไปรับศรีษะของเธอแล้วพากลับมาซบไหล่ของเขาแทน"ผู้หญิงคนนี้จะมีอะไรให้น่าแปลกใจอีกกันนะ" เขาพูดขึ้นลอยๆแต่ทว่าลูกน้องของเขากลับได้ยินทุกอย่าง"สนใจเธอสินะครับบอส"".....""นั้นสินะครับ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่กล้าพูดกับบอสอย่างไม่เกรงกลัวแบบนี้เลยจะสนใจก็ไม่แปลก""........""เธอคนนี้โชคดีจังนะครับ ที่บอสให้ความสนใจ""ขับรถไปซะ""ครับบอส"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บังเอิญ

นิยายแนะนำ

เสี่ยงรักอันตรายพิชิตใจนายเย็นชา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บังเอิญ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้