"ลู่อัน ผู้ชายคนนั้นเป็ใคร"เหยียนเต๋อถามทันทีที่กลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ของลู่อัน
"??"
"คนนั้นไง ที่ยืนอยู่กับนายหน้าร้านอาหาร"
"อ๋อ..." ลู่อันคืนหมวกกันน็อกให้แฟนหนุ่ม "ไม่ได้รู้จักเขาเป็การส่วนตัว แต่เหมือนจะเป็คนรู้จักของพี่สาวน่ะ..."
เหยียนเต๋อหรี่ตา ยื่นหน้าเข้ามาเพื่อจะดูให้แน่ใจว่าแฟนหนุ่มของเขาไม่ได้กำลังปิดบังอะไรไว้
"มันไม่มีอะไรทั้งนั้น" ลู่อันยืนยัน "จากนี้ไปฉันจะไม่ไปเจอเธอคนนั้นอีก"
"ดี..."
เมื่อปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย ลู่อันโบกมือลาเหยียนเต๋อ "ขอบคุณที่มาส่ง ขับรถดี ๆ นะ"
เหยียนเต๋อยังคงเท้าคางกับรถจักรยานยนต์ ประสบการณ์คบหากันมานานกว่าสองปีทำให้ลู่อันเข้าใจความหมายของท่าทางเช่นนั้นได้ทันที
"ถ้าเหนื่อยจะค้างที่นี่ก็ได้" สุดท้ายลู่อันก็เป็ฝ่ายเอ่ยปากชวน
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหยียนเต๋อ
ทั้งสองเดินจับมือกันขึ้นไปบนอะพาร์ตเมนต์
ห้องเล็ก ๆ ที่แสนคับแคบแห่งนี้ ลู่อันเป็ผู้เช่ารายเดือน เขาอาศัยอยู่คนเดียว นาน ๆ ครั้งเหยียนเต๋อก็จะแวะมาพักกับเขา
"อา...ยังแคบเหมือนเดิม" ไม่ว่าจะมากี่ครั้ง เหยียนเต๋อก็ยังคงพูดประโยคเดิม ๆ จนลู่อันเริ่มชินกับมันเสียแล้ว
ทั้งสองอุ่นอาหารในตู้เย็นทานด้วยกัน เหยียนเต๋อคาดคั้นให้ลู่อันเล่าเื่พี่สาวให้ฟัง
มันไม่ใช่เื่สนุกและยิ่งไม่ใช่เื่ที่ลู่อันอยากพูดถึง แต่หากเขายังเอาแต่เงียบ แฟนหนุ่มของเขาก็จะทำตัวงอแง ไม่ยอมหลับยอมนอน ซักไซ้เขาอยู่อย่างนี้ ซึ่งนั่นต้องเป็ปัญหาแน่เพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปทำงานพิเศษแต่เช้า
สุดท้ายลู่อันก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในร้านอาหารให้เหยียนเต๋อฟัง
"เฮ้อ~ลู่อันของฉัน นายเครียดเกินไป พี่สาวคนนั้นคงไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรอก"
"รู้ได้ยังไง นายไม่เคยเจอด้วยซ้ำ" ลู่อันตัดพ้อ มือก็ติดกระดุมชุดนอนไปพลาง
"ต้องรู้สิ" เหยียนเต๋อสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง กอบกุมมือเล็กของคนรักเอาไว้อย่างทะนุถนอม น้ำเสียงหวานล้ำกระซิบข้างหู "ถ้าเป็คนที่เหมือนกับแฟนของฉัน ฉันมั่นใจว่าต้องเป็คนดีแน่นอน..."
ถึงใบหน้าเรียบเฉย แต่ลึก ๆ ลู่อันยอมรับว่าเขารู้สึกดีที่ได้ยินแบบนั้น
"นอนเถอะ...พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน"
"ขอจูบก่อน" เหยียนเต๋อหมุนตัวแฟนหนุ่มของเขา
ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะัักัน ลู่อันใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเหยียนเต๋อเอาไว้ ทำเอาอารมณ์โรแมนติกก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น
"อย่าฉวยโอกาส" ลู่อันโอบกอดเหยียนเต๋อ ทว่าััทางกายแบบเด็กอนุบาลไม่เพียงพอจะทำให้เหยียนเต๋อพอใจ
"ทำไมเป็แบบนี้อีกแล้ว" เหยียนเต๋อผละออก "กอดได้ แต่จูบไม่ได้ เราเป็แฟนกันจริง ๆ หรือเปล่า?"
"เคยบอกเหตุผลแล้วไง"
เหยียนเต๋อพ่นลมหายใจ "เพราะเื่นั้นน่ะนะ?...ให้ตาย ลู่อัน มันเป็เื่ั้แ่สมัยไหนแล้ว อีกอย่างฉันก็เป็ผู้ชายด้วย มันต้องไม่เหมือนกันสิ"
ั์ตาสีเข้มอ่อนไหวด้วยอารมณ์มากมาย ลู่อันก้าวถอยหลังแต่ยังคงยิ้มให้แฟนหนุ่ม
"ฉันขอโทษ ฉันจะพยายาม"
เป็อีกครั้งที่เหยียนเต๋อถอนหายใจเบื่อหน่าย เขาบ่น "ช่างเถอะ" เขาะโขึ้นเตียงโดยไม่อาบน้ำ "ฉันง่วงแล้ว"
ลู่อันปิดไฟแล้วตามไปที่เตียง เขาโอบกอดคนรักเอาไว้ ซึมซับความอบอุ่นของร่างกายอีกฝ่าย แม้จะมีเื่ผิดใจกัน แต่เหยียนเต๋อก็ยังคงยอมให้กอด ลู่อันได้แต่หวังว่ามรสุมในครั้งนี้จะผ่านพ้นไปโดยเร็วก่อนที่ปัญหาจะลุกลามใหญ่โต
แต่เขาคิดผิด...
เช้าวันถัดมา รถลีมูซีนสีดำสุดหรูจอดอยู่กลางซอยคับแคบ ไม่เกรงใจชาวบ้านชาวช่องที่สัญจรไปมา
แค่มองจากชั้นสามลู่อันก็เดาได้แล้วว่าเป็รถของใคร
ขณะก้าวลงจากบันไดแต่ละขั้น ลู่อันภาวนาในใจ ขอให้เขาคิดมากไปเอง ขอให้มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด ขอให้รถคันนั้นเป็ของคนรวยที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่พี่สาวของเขา
"ลู่อัน!" เสียงสดใสดังมาแต่ไกล
ลู่ซูลี่ในชุดเดรสสีน้ำเงินแขนยาวกำลังโบกมือเรียกน้องชายและแฟนหนุ่มของน้องชายอยู่หน้ารถหรูคันดังกล่าว ข้าง ๆ ยังมีผู้ชายหน้าั์ยืนกอดอกอยู่อีกคน
เฉินตงจ้องลู่อันเขม็ง เขาดูเหมือนครูปกครองที่กำลังถือไม้เรียวเตรียมหวดเด็กที่มาสาย
"ผู้ชายคนเมื่อวาน" เหยียนเต๋อจำได้ "งั้นผู้หญิงสวย ๆ ข้าง ๆ คือพี่สาวของนายเหรอ"
"อืม" ลู่อันตอบสั่น ๆ
"ว้าว!...นายนี่เหมือนพี่สาวกว่าที่คิดนะ อย่างกับได้เห็นนายแต่งหญิงเลย"
"เงียบเถอะ..."
ลู่อันอยากหลีกหนีไปใช้เส้นทางอื่น แต่แฟนหนุ่มของเขากลับกระโจนเข้าไปจับไม้จับมือ ทำความรู้จักกับลู่ซูลี่เสียอย่างนั้น
"สวัสดีครับพี่สาว ผมเป็แฟนของลู่อัน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!"
พลั่ก!
เฉินตงผลักเหยียนเต๋อให้ออกห่างจากลู่ซูลี่
"เ้าหนู ถอยเลย อย่าแตะตัวผู้หญิงที่เพิ่งรู้จัก มันเสียมารยาท"
เหยียนเต๋อแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่เฉินตง แต่ก็ยอมก้มศีรษะขอโทษลู่ซูลี่
"มะ ไม่เป็ไร" ลู่ซูลี่ศอกใส่ผู้ช่วยของเธอ "เฉินตง!"
คนถูกดุยังคงปั้นหน้าตึงใส่เด็กหนุ่มทั้งสอง
ลู่อันคิดจะใช้สถานการณ์ชุลมุนแอบหนีไปทางอื่น แต่สุดท้ายเขาก็หนีไม่พ้นสายตาของพี่สาว
"เสี่ยวอัน! มานี่สิ พี่จะไปส่งเธอที่มหาลัย"
"รู้เหรอว่าผมเรียนที่ไหน?"
"มหาลัยเทียนเหมินใช่ไหมล่ะ"
ลู่อันไม่น่าถามอะไรโง่ ๆ เธอคนนั้นคงค้นหาข้อมูลของเขาั้แ่ก่อนจะมาหาเขาแล้ว แต่แย่หน่อย เพราะข้อมูลที่เธอมี เหมือนจะเป็แค่ข้อมูลภายนอกที่ใคร ๆ ก็หาได้
"แหม~น้องชายพี่นี่เก่งจริง ๆ เข้าเรียนที่มหาลัยอันดับหนึ่งของเมืองได้ด้วย"
"...ผมไม่ไปครับ...วันนี้ผมต้องไปทำงาน"
ลู่ซูลี่กะพริบตาปริบ "งาน? เธอทำงานอะไร ไม่สิ แล้วไม่เรียนเหรอ?"
เหยียนเต๋อช่วยอธิบายแทน "ลู่อันทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยครับ อาจจบช้ากว่าเพื่อนนิดหน่อย แต่เขาบริหารจัดการส่วนนั้นได้ดีเลยครับ ไม่ต้องห่วง"
"ถะ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปส่งนะ"
"ผมไม่..."
เหยียนเต๋อคว้าข้อมือแฟนหนุ่ม "ไปเถอะลู่อัน นายจะสายแล้วนี่"
ลู่อันมองออกว่าเหยียนเต๋อแค่อยากนั่งรถหรูสักครั้งก็เท่านั้น เขากำลังจะปฏิเสธ แต่กลับถูกเฉินตงยัดเข้าไปในรถพร้อมกับแฟนหนุ่ม ก่อนที่สองคนนั้นจะะโขึ้นมา
"นี่! พวกคุณ!..."
ยังไม่ทันได้โวยวาย เฉินตงเคาะกระจกฝั่งคนขับ แล้วรถลีมูซีนก็พุ่งทะยานไปยังเส้นทางสู่ร้านอาหารที่ทำงานพิเศษของลู่อัน
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ลู่อันก็มาถึงที่ทำงานของเขา
"ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะไปส่งแฟนของนายเข้าเรียนเอง" ลู่ซูลี่ยิ้มแฉ่ง มีความสุขมากที่ได้พาน้องชายนั่งรถเล่น
"ฉันจะไปรับที่มหาลัย รอฉันที่เดิมนะ"
เหยียนเต๋อกำลังเพลิดเพลินกับรถหรูจนไม่ได้ฟังสิ่งที่แฟนหนุ่มของเขาพูดเลยแม้แต่น้อย
ก่อนลู่อันจะลงจากรถ ลู่ซูลี่ยื่นบางอย่างมาให้เขา บัตรเครดิตใบเดิมที่เธอเคยให้เขาในร้านอาหารเมื่อวันก่อน
"เสี่ยวอันรับไปเถอะนะ"
ปึง!
ลู่อันไม่คิดจะฟังต่อ เขาปิดประตูรถ เดินหนีเข้าไปในร้านอาหารทันที
"ไอ้เด็กนี่!"
"เฉินตง" ลู่ซูลี่ดุผู้ช่วยปากไว
รถลีมูซีนขับเคลื่อนต่อไปยังมหาวิทยาลัยเทียนเหมิน
"ขอบคุณที่มาส่งและทำให้ผมได้เปิดประสบการณ์ดี ๆ นะครับคุณพี่สาว" เหยียนเต๋อยิ้มร่า
"เื่เล็กน้อยน่ะ เธอเป็แฟนของเสี่ยวอันนี่ จริงสิเหยียนเต๋อ...เธอชื่อเหยียนเต๋อใช่ไหม"
"ครับ?"
ลู่ซูลี่ยัดบัตรเครดิตสีเงินใบนั้นใส่มือเหยียนเต๋อ
"ฉันฝากให้เธอเอาสิ่งนี้ไปให้เสี่ยวอันได้ไหม...ถ้าฉันเป็คนให้เอง เขาก็ไม่ยอมรับไว้สักที"
"แต่ว่านี่มัน..." เหยียนเต๋อมองสิ่งที่อยู่ในมือราวกับกำลังถือเพชรเม็ดงามที่ราคาแพงที่สุดในโลกเอาไว้ เขามองตาหญิงสาวเพื่อถามให้แน่ใจ ซึ่งเธอพยักหน้า
"ก็ได้ครับ" สุดท้ายเหยียนเต๋อก็รับมันมา
ลู่ซูลี่ยิ้มสวยงาม "ขอบคุณนะ พี่ต้องรบกวนเธอแล้ว"
ประตูรถปิดลง รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าของหญิงสาวมลายหายไป
"ยังใช้เสน่ห์สิ้นเปลืองเหมือนเดิมเลยนะ" เฉินตงกอดอกไม่พอใจ เขาไม่เคยชอบที่เธอทำแบบนั้นกับคนอื่น
"อย่าแสดงออกว่าหึงสิ เราไม่ได้เป็อะไรกันเสียหน่อย"
"ชิ!" เฉินตงเดาะลิ้น "แล้ว...ให้หมอนั่นไปจะไม่เป็ไรเหรอ เขาดูไม่ใช่คนดีขนาดนั้น"
หญิงสาวประสานนิ้วมือ "ถ้าไม่ใช่คนดี สุดท้ายสิ่งนั้นก็จะทำให้ลู่อันของฉันเลิกรากับเขาเอง...ถือเป็การสแกนคนให้น้องชายไง"
"แต่ฉันว่าน้องชายเธอคงไม่ปลื้มถ้ารู้เื่นี้" เฉินตงออกความเห็น "เขาจะคิดว่าเธอยุ่งเื่ของเขามากเกินไป มันจะไม่ส่งผลดี..."
โชคร้ายที่หญิงสาวคนนี้หยิ่งทะนงและมั่นใจในตัวเองมากเกินไป จนไม่คิดจะฟังคำเตือนของเฉินตง
4K
