ยุคแห่งการล่าวิญญาณ

๻ั้๹แ๻่ที่ยูเจอเงานั้น เขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย เขารู้สึก "หนัก" เมื่อยืนอยู่กลางแดด เงาของเขายาวเกินจริง และบางครั้ง "เงาของเขาก็เดินสวนทางกับเขา"

แม้ไม่มีใครเห็น แต่ยูรู้ว่า...มันยังคงอยู่—เงาดำร่างสูงทะมึน ที่เขาเจอเมื่อคืนนั้น มันตามติดเขาทุกย่างก้าว และอยู่ในทุกแสงที่ทาบผ่าน

กระทั่งวันหนึ่ง โรงเรียนปิดครึ่งวันเพราะ "ไฟดับเฉพาะตึกวิทย์" เพื่อนคนหนึ่งชื่อ "เทล" ชวนยูไปเล่นท้าผีที่ "ใต้ถุนเก่าตึกพยาบาล" ที่นั่นร่ำลือกันว่ามีคนเคยผูกคอตายเมื่อสิบปีก่อน

ยูลังเล... แต่เสียงในหัวของเขากระซิบแ๵่๭เบา:

> "ไปเถอะ...เราจะได้รู้เสียที ว่าเธอกลัวอะไรจริง ๆ กันแน่"

> 

ใต้ถุนมืดสนิท เย็น๾ะเ๾ื๵๠ แม้ไม่ใช่ฤดูหนาว

เทลถือไฟฉาย แต่แสงนั้น กระพริบแปลก ๆ เหมือนมีเงาคนเดินผ่าน ทั้งที่ไม่มีใครอยู่

กลิ่นอับโชยขึ้นมาจากพื้น มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อน้ำรั่ว...กับเสียงอีกเสียงหนึ่ง เสียงที่ยูไม่ได้ยินด้วยหู แต่ "ได้ยินในหัว"

> "เธอ...เห็นฉันไหม?"

> 

จู่ ๆ เทลก็หยุดเดิน ดวงตาของเธอลอยเลื่อน...เหมือนกำลังถูกบางอย่างสะกด

ยูคว้าแขนเพื่อนไว้ แต่เทลพูดด้วยเสียงแหบต่ำราวกับไม่ใช่เธอ:

> "ฉันหิว...ขอเงาของเธอได้ไหม?"

> 

ทันใดนั้น เงาทะมึนรูปร่างสูง ที่ยูเคยเห็นคืนนั้น โผล่ขึ้นจากตัวยูและตรงไปหา เทล เหมือนแผ่นหมึกที่สาดออกมาแล้วกลายเป็๞ร่างสองเมตร!

มันยกแขนขึ้น และในพริบตา — บางสิ่งก็ถูก "ฉุดกระชาก" ออกจากร่างเทล เสียงกรีดร้องไม่หลุดจากปาก มีเพียง "เงาร่างหญิงสาวซีดเซียว" ถูกฉีกออกจากเทล แล้วสลายไปในอากาศเหมือนหมอกดำ

เทลทรุดลงกับพื้น หมดสติ แต่ยังหายใจอยู่

ยูมองเงาดำตรงหน้า มันค่อย ๆ หันกลับมาหาเขา

"เบล์..." ยูเอ่ยชื่อออกมาโดยไม่รู้ตัว

มันไม่พูด แต่เขารู้ทันทีว่า...มัน "ปกป้องเขา" ...หรือไม่ก็ "ไม่ยอมให้ใครแตะต้องเขา"

ยูหันมองเทลที่ยังนอนแน่นิ่ง ใจเขาสั่น...ไม่ใช่เพราะกลัวผี แต่เพราะในใจลึก ๆ เขารู้ว่า...

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้...คือเงาของเขาเอง