สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ไปซื้อของขวัญเป็เพื่อนยัยหมวยเพราะกวินยืนยันที่จะไม่ยอมให้ฉันไปฉันเลยต้องให้แม่บ้านลงไปบอกกับยัยหมวยให้กลับไปก่อนแล้วฉันค่อยติดต่อหาเธอทีหลังฉันกับเขาเราสองคนยืนถกเถียงกันไปมาถึงปัญหาต่างๆ นานมากจนตอนนี้ก็ 2 ทุ้มกว่าแล้ว
“สรุปก็คือที่คุณ้าหย่าเป็เพราะแม่ของผมและก็ผมที่สนใจคุณไม่มากพอใช่ไหมอ้อ”
“ฉันพูดทุกอย่างไปหมดแล้วและตอนนี้ฉันก็เหนื่อยมาก เรายืนคุยกันตรงนี้มาหลายชั่วโมงแล้วนะแต่ฉันก็ยังไม่เห็นว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นเลย ฉัน้าเวลาและฉันก็คิดว่าคุณเองก็้าเวลา"
“ผมเข้าใจแล้ว ผมจะให้เวลากับคุณส่วนเื่หย่ายังไงผมก็ขอยืนยันกับคุณว่าผม ไม่หย่า”
“ฉันขอเวลา 1 สัปดาห์ฉันขอกลับไปอยู่กับครอบครัวของฉันสักพักหลังจากนั้นฉันจะให้คำตอบกับคุณ”
“ผมบอกจะให้เวลาคุณแล้วทำไมคุณยังคิดจะกลับไปอยู่ที่บ้านของคุณละ”
“กวิน เมื่อก่อนคุณก็แทบไม่ได้กลับมานอนที่บ้านตอนนี้ฉันขอเวลากลับไปอยู่กับครอบครัวของฉันบ้างไม่ได้เลยเหรอค่ะคุณช่วยใจกว้างหน่อยได้ไหม”
“แต่…” กวินพยายามจะค้าน
"พอแล้วไม่มีแต่แล้วฉันตัดสินใจตามนี้ 1 สัปดาห์ฉันจะกลับมาให้คำตอบคุณคุณเองก็ลองไปทบทวนเื่ของเราดูให้ดี”
“ก็ได้ครับ ผมยอมคุณ”กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“งั้นตอนนี้ก็ออกไปจากห้องฉันได้แล้วฉันจะพักผ่อน”
ฉันเดินไปดันตัวของกวินให้ออกไปให้พ้นจากประตูห้องแต่เขาก็พยายามจะขืนตัวเองเอาไว้ฉันจึงส่งสายตาบอกเขาให้ออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน เขาจึงยอมออกไปแต่โดยดี
“งั้นวันนี้ฝันดีนะครับ จุ๊ฟ”
กวินฉวยโอกาสตอนฉันไม่ระวังตัวหันกลับมาหอมแก้มของฉันไปฟอดใหญ่แล้วก็รีบเดินหนีไปทิ้งให้ฉันยืนอึ้งตาค้าง ในใจก็คิดขุ่นเขืองเขาที่ฉวยโอกาส
โดยที่ฉันยังไม่ได้อนุญาติความสัมพันธ์ของเรายังไม่อยู่ในจุดที่ฉันคิดว่ามันดีนัก คิดจะมาไม้ไหนกัน เห้อ!ช่างเถอะคิดไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร วันนี้เหนื่อยจริงๆ
ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวเตียงขึ้นมาก่อนจะกดเบอร์โทรหายัยหมวยเพื่ออธิบายเื่ราวทั้งหมดให้เธอได้เข้าใจป่านนี้ยัยนั้นคงร้อนใจจะแย่แล้ว
“ฮัลโหลหมวย”ใช้เวลาเพียงไม่นานปบายสายที่ฉันติดต่อหาก็รับสาย
“แกติดต่อกลับหาฉันช้ามากนี้ฉันร้อนใจจนอยากจะไปบุกบ้านแกให้มันรู้แล้วรู้รอด วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แกบอกฉันมาเดี่ยวนี้เลยนะ” ยัยหมวยพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนด้วยความเป็ห่วงป่นโมโห
“พอดีฉันมีปัญหากับกวินนิดหน่อย”
“นิดหน่อยบ้านแกสิฉันรอแกอยู่ห้องรับแขกฉันยังได้ยินเสียงแกสองคนเสียงดังโหวกเหวกดังลงมาถึงข้างล่าง พอฉันพยายามจะขึ้นไปแม่ของกวินก็มาขวางฉันเอาไว้สะก่อน”
“ฉัน้าขอหย่ากับกวิน”
“เห้ย! จริงปะเนี่ย!!” ฟังจากน้ำเสียงแล้วยัยหมวยคงจะช็อกหน้าดู
“จริง แต่กวินไม่ยอมหย่า”
“แล้วทำไมจู่ๆแกก็จะหย่าหรือว่ากวินนอกใจแก”
“ไม่ใช่หรอกฉันกับเขาเรามีเื่ที่ไม่ค่อยลงลอยกันเท่าไหร่น่ะ”
"เื่ไม่ลงลอย? เื่อะไร ถ้าให้ฉันเดานะ เื่แม่ของเขาใช่ไหม”
“ทำไมแกถึงคิดแบบนั้น”ฉันถามยัยหมวยอย่างสงสัยฉันไม่เคยบอกหมวยเลยว่าฉันมีปัญหากับแม่ของกวินแต่ทำไมยัยหมวยถึงเดาถูกได้ละ
“ก็เพราะตอนฉันรอแกอยู่ข่างล่างแม่ของกวินมาหาเื่ฉันน่ะสิ แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นประเด็นคือฉันดูออกว่าแม่สามีแกดูไม่ชอบแกมากๆ แกคงไม่ได้โดนเขารังแกหรอกนะ”
“ที่จริงแม่ของกวินก็มีส่วนแต่เื่นี้มันเป็เื่ระหว่างฉันกับเขาเราอยู่ในจุดที่ฉันคิดว่าฝืนกันไปก็มีแต่จะยิ่งทำร้ายกัน”
“เอาหละฉันจะไม่เซ้าซี้แกว่าเื่ราวมันเป็มายังไงกันแน่ฟังจากน้ำเสียงแกคงจะเหนื่อยมาก จำไว้นะไม่ว่ายังไงแกก็ยังมีฉัน”
“ขอบใจนะหมวย”พูดไปน้ำตาก็เริ่มคลอ จริงของหมวยฉันเหนื่อยมากจริงๆและฉันก็ยังไม่อยากพูดอะไรมากมายในตอนนี้ แค่วันนี้ทั้งวันก็เกินพอแล้ว
“แกก็คิดให้ดีเื่หย่าเป็เื่ใหญ่อย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบมาตัดสิน แต่ถ้าแกไม่ไหวและคิดมาดีแล้วฉันก็เคารพการตัดสินใจของแก ฉันจะคอยช่วยแกเอง"
“อืม โอเคขอบใจแกมากงั้นแค่นี้นะฉันขอไปพักผ่อนก่อนแล้วฉันจะติดต่อหา”
"ได้ รักแกนะเพื่อนเลิฟ”
หลังจากวางสายกับหมวยฉันก็ลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนพรุ่งนี้ค่อยติดต่อหาที่บ้านแล้วกันคงต้องบอกพวกเขาสักหน่อยว่าฉันจะกลับไปพักที่บ้านสักพักขืนจู่ๆกลับไปมีหวังคงพากันใแย่ วันนี้ขอพักเอาแรงก่อนละกันเหนื่อยมาทั้งวันเห้อ!
8K
