คชาที่เห็นแบบนั้นก็เดินตามหลังทั้งคู่ไป ซึ่งระหว่างทางนั้นก็พบกับป้าแมวที่กำลังจะออกไปซื้อของมาไว้ทำกับข้าวพอดีซึ่งป้าแมวนั้นจะออกไปตลาดอาทิตย์ละครั้ง
"ป้าแมวครับ"
"อ้าว..ว่าไงคะคุณคชาป้ากำลังจะออกไปตลาดพอดีเลยค่ะ"
"พอดีว่าผมอยากให้ป้าแมวช่วยซื้อของมาจัดงานเลี้ยง เลี้ยงคนงานในเกาะหน่อยน่ะครับ"
"เนื่องในโอกาสอะไรคะ" ป้าแมวถามอย่างสงสัยเพราะคชาจะเลี้ยงคนงานในเกาะเฉพาะเวลาเทศกาลหรือโอกาสสำคัญๆ เท่านั้น
แต่ยังไม่ได้ถามอะไรมากมายตาคมดุดันที่มองมาที่ป้าแมวก็ทำให้เธอนั้นพับเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจก่อนที่จะรีบไปทำตามคำสั่งของผู้เป็เ้านาย
คชาที่เดินกลับเข้ามาในบ้านก็ตรงไปยังห้องของลูกชายเขาที่คาดว่าตอนนี้น่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!! เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นให้น้ำฟ้าที่ตอนนี้กำลังแต่งตัวให้ภูผาอยู่นั้นเดินไปเปิดประตูเมื่อประตูเปิดก็พบกับคชาที่ตอนนี้เขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
"ภูผาล่ะ?"
"อยู่ข้างในค่ะ" น้ำฟ้าเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้เขานั้นเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อคชาเดินเข้ามาก็เห็นภูผาที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยนั่งอยู่บนเตียง
"ภูผาครับ"
ภูผาที่เห็นว่าบิดาของตนเดินมาหาก็ยกแขนขึ้นกอดอกก่อนที่จะหันหน้าหนีไปอีกทางเพราะว่าโกรธที่ผู้เป็พ่อดุเื่เล่นน้ำ
"ภูผาโกรธป๊าเหรอครับ!.." คชาที่เห็นว่าภูผาเป็แบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าลูกชายเขานั้นกำลังโกรธที่เขาดุเป็แน่
"แต่วันนี้ที่เกาะมีปาร์ตี้นะ..มีบาร์บีคิวแล้วก็มีอาหารทะเลด้วยถ้าภูผาไม่คุยกับป๊าแล้วใครจะไปกินเป็เพื่อนป๊าล่ะ"!
เมื่อได้ยินผู้เป็พ่อพูดแบบนั้นจากที่ไม่ยอมเปิดยอมคุยแต่พอได้ยินว่ามีของกินภูผาก็หันกลับมาหาผู้เป็พ่ออย่างสนใจ
"ให้พี่น้ำฟ้าไปกินด้วยได้ไหมครับ"
"ได้สิลูก..แต่พี่น้ำฟ้าของลูกไม่รู้ว่าเขาจะอยากไปหรือเปล่า"
เมื่อคชาพูดจบก็หันไปทางร่างบางที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าอยู่ข้างเตียงที่
"พี่น้ำฟ้าไปปาร์ตี้กับภูผานะครับ"
"เอ่อ...คือพี่ว่าจะ..."
"ถ้าเขาไม่อยากไปเราไปกันแค่สองคนก็ได้ลูก..อีกอย่างป้าแมวกับคนทั้งเกาะก็ไป"
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบคำถามของภูผาก็มีเสียงแทรกขึ้นมาซึ่งเป็ใครไปไม่ได้น้ำฟ้าที่รู้ตัวว่าเขานั้นกำลังว่าเธอก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้
"ไปค่ะ..แต่ว่าพี่ฟ้าขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ" เธอหันไปบอกกับภูผา
"โอเคครับ"
"งานเริ่ม 1 ทุ่มที่รีสอร์ต..คุณเดินไปที่นั่นก็แล้วกันผมกับภูผาจะล่วงหน้าไปก่อน"
"ค่ะ..ขอตัวนะคะ" น้ำฟ้าบอกกับคชาก่อนที่จะหันไปยิ้มพร้อมกับโบกมือให้ภูผาก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป
คชาที่เห็นรอยยิ้มของร่างบางที่ส่งให้ลูกชายของเขาก็เกิดอาการนิ่งไปอย่างเสียอาการ พ่อหม้ายหนุ่มที่ไม่เปิดใจให้ใครั้แ่เขาโดนภรรยาเก่าทิ้งไปแต่ กับต้องมาเสียอาการให้ผู้หญิงที่เพิ่งจะเจอกันได้แค่ไม่กี่วัน คชาคิดในใจก็อดที่จะหัวเราะในลำคอออกมาไม่ได้
"ทำเหมือนเด็กเพิ่งเริ่มชอบสาวไปได้ไอ้คชา!!! เสียงบ่นเบาๆ ทำเอาภูผาที่ได้ยินผู้เป็บิดาพูดก็หันหน้ามามองพร้อมกับถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย
"ป๊าพูดกับภูผาเหรอครับ?"
"ไม่มีอะไรหรอกลูก..เราไปที่รีสอร์ตกันเถอะ"
น้ำฟ้าที่แยกตัวออกมาจากทั้งคู่ก็มุ่งหน้ากลับไปยังห้องของเธอก่อนที่จะไปเลือกชุดว่าจะใส่ชุดไหนออกไปดีเธอเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกหาชุดอยู่นานสองนานแต่ก็ยังไม่มีชุดไหนถูกใจจนกระทั่งไปสะดุดกับชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวลายลูกไม้เว้าหลังน้ำฟ้าจึงหยิบออกมาจากตู้พร้อมกับลองใส่ก่อนที่ตัดสินว่าจะใส่ชุดนี้ร่างบางจึงลงมือแต่งหน้าเบาๆ เพียงแค่เขียนคิ้วและปัดแก้มบางๆ ตามด้วยลิปสติกเพียงเท่านี้ ก่อนที่จะปล่อยผมยาวสลวยให้คลอเคลียปกปิดแผ่นหลังงาม เมื่อดูนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้ใกล้ได้เวลาที่งานเลี้ยงจะเริ่มแล้วเธอจึงเก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อยพร้อมกับออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังรีสอร์ตตามที่คชาได้บอกเอาไว้ก่อนหน้านี้
น้ำฟ้าที่ตอนนี้เดินออกมาจากบ้านก็เดินตามทางมาเรื่อยๆ แต่เวลาก็ผ่านไปราวๆ สิบนาทีแล้วแต่เธอก็ไม่เห็นวี่แววของรีสอร์ตเลยเพราะวันนี้เธอไม่ได้เดินสำรวจอะไรเลยเธอที่คิดว่ารีสอร์ตนั้นจะอยู่ทิศทางเดียวกันกับชายหาดจึงได้เดินมาทางนี้แต่พอเดินมากับพบเพียงหาดทรายและต้นมะพร้าวเธอที่รู้ตัวว่าตนเองนั้นหลงทางเข้าให้แล้วจึงได้หันหลังกลับเพื่อที่จะเดินกลับไปยังบ้านพักแต่ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตามเธอมาติดๆ ตามมาด้วยมือหนาที่เอื้อมมาจับแขนเธอไว้แน่น
"กรี๊ดดดด!!!/ คุณเป็ใคร" น้ำเสียงเข้มถามขึ้นทำให้น้ำฟ้าที่ตอนนี้สติหลุดไปด้วยความกลัวกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงเพราะบริเวณรอบข้างตอนนี้นั้นมืดสนิทมีเพียงแสงสว่างจากท้องฟ้าที่พอให้มองเห็นได้รางๆ
"คุณเป็ใคร..มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ที่นี่?!!
..............................
116
